بیوگرافی نگوگی وا تیونگو بهترین نویسنده آفریقا + علت فوت

نگوگی وا تیونگو و بیوگرافی نگوگی وا تیونگو و اخبار نگوگی وا تیونگو و حواشی نگوگی وا تیونگو و نگوگی وا تیونگو کیست و نگوگی وا تیونگو کجاست و چه خبر از نگوگی وا تیونگو و بیماری نگوگی وا تیونگو و فوت نگوگی وا تیونگو و نگوگی وا تیونگو اهل کجاست و نگوگی وا تیونگو در بیمارستان و علت مرگ نگوگی وا تیونگو و درگذشت نگوگی وا تیونگو و عکس همسر نگوگی وا تیونگو در نم نمک.

نگوگی وا تیونگو ، غول ادبیات آفریقا ، درگذشت

نگوگی وا تیونگو متولد 5 ژانویه 1938 یک نویسنده کنیایی بود که 28 مه 2025 درگذشت.

نگوگی وا تیونگو ، نویسنده کنیایی که در دوران دیکتاتوری دانیل آراپ موی مورد سانسور قرار گرفت ، زندانی و تبعید شد و از نامزدهای همیشگی جایزه نوبل ادبیات و یکی از معدود نویسندگانی بود که به زبان بومی آفریقایی می نوشت ، در 87 سالگی درگذشت.

زندگی شخصی

نگوگی نه فرزند داشت که چهار تن از آن ها نویسنده هستند : تی نگوگی ، موکوما وا نگوگی ، ندوسو وا نگوگی و وانجیکو وا نگوگی.

به گزارش نم نمک به نقل از گاردین دختر این نویسنده برجسته کنیایی با انتشار خبر درگذشت او نوشت : «او زندگی پرباری داشت و در راه آرمان هایش به خوبی مبارزه کرد.»

وانجیکو وا نگوگی ، دختر او ، صبح روز چهارشنبه در صفحه فیسبوک خود با اندوه فراوان نوشت : «با قلبی آکنده از غم ، درگذشت پدرمان ، نگوگی وا تیونگو ، را در صبح امروز چهارشنبه اعلام می کنیم. او زندگی سرشار از معنایی داشت و در راه عقایدش ، شجاعانه پیکار کرد.»

موکوما وا نگوگی ، پسر او ، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت : «من از جهات گوناگون ، به عنوان فرزند ، پژوهشگر و نویسنده ، وامدار او هستم. دوستش دارم - نمی دانم فردای بدون او چگونه خواهد گذشت. فکر می کنم فعلاً همین برای گفتن کافی است.»

نگوگی در آثار خود ، شامل مقالات ، نمایشنامه ها و رمان هایی چون «گریه نکن ، کودک» (1964) ، «شیطان بر صلیب» (1980) و «جادوگر کلاغ» (2006) ، به میراث پرآشوب استعمار پرداخت. او یکی از غول های مدرن آفریقا شناخته می شود ، سال ها از بخت های اصلی دریافت جایزه نوبل ادبیات بود. پس از آنکه در سال 2010 این جایزه به ماریو بارگاس یوسا ، نویسنده پرویی ، تعلق گرفت ، نگوگی اظهار داشت که ناراحتی اش از عکاسانی که بیرون منزلش تجمع کرده بودند ، کمتر بوده است : «من کسی بودم که آن ها را دلداری می دادم!»

نگوگی در سال 1938، زمانی که کنیا تحت سلطه استعماری بریتانیا قرار داشت ، به دنیا آمد. او یکی از 28 فرزند پدری بود که چهار همسر داشت. نوجوانی او مصادف با قیام مائومائو بود ، دورانی که در آن مقامات ، ده ها یا حتی صدها هزار نفر را زندانی ، مورد آزار و شکنجه قرار دادند. در جریان این درگیری ، پدر نگوگی - که از قوم گی کویو ، بزرگ ترین گروه قومی کنیا بود - از زمین های خود رانده شد و دو برادرش به قتل رسیدند.

همین مبارزه ، بستری برای شکل گیری رمانی شد که نام او را بلندآوازه کرد : Weep Not ، Child «گریه نکن ، کودک». این رمان که در سال 1964، تنها یک سال پس از استقلال کنیا منتشر شد ، داستان تحصیلات نجوروگه ، نخستین فرد از خانواده اش که به مدرسه می رود ، و چگونگی زیر و رو شدن زندگی اش در پی وقایع پیرامون او را روایت می کند.

پس از آن ، مجموعه ای از رمان ها ، داستان های کوتاه و نمایشنامه ها از او منتشر شد و نگوگی به عنوان مدرس ادبیات انگلیسی در دانشگاه نایروبی مشغول به تدریس شد. در آنجا او استدلال کرد که نام دپارتمان انگلیسی باید تغییر کند و تمرکز خود را به ادبیات سراسر جهان معطوف سازد. او در مقاله ای نوشت : «اگر نیاز به "مطالعه تداوم تاریخی یک فرهنگ واحد" وجود دارد ، چرا این فرهنگ نمی تواند آفریقایی باشد؟ چرا ادبیات آفریقا نمی تواند در مرکز توجه قرار گیرد تا ما بتوانیم سایر فرهنگ ها را در نسبت با آن بررسی کنیم؟»

در سال 1977، او چهارمین رمان خود ، Petals of Blood «گلبرگ های خون» ، و نمایشنامه ای با عنوان The Trial of Dedan Kimathi «محاکمه ددان کیماتی» را منتشر کرد که به میراث پرآشوب قیام مائومائو می پرداخت. اما همکاری او در نوشتن نمایشنامه ای به زبان گی کویو با عنوان I Will Marry When I Want «وقتی بخواهم ازدواج می کنم» ، سبب دستگیری و زندانی شدنش در زندان امنیتی ماکزیمم مامیت (Mamiti maximum security prison) شد.

او در سال 2006 به گاردین گفت : «در زندان ، به شیوه ای نظام مندتر درباره زبان اندیشیدم. چرا وقتی به انگلیسی می نوشتم ، پیش از این بازداشت نشدم؟» او از آن پس تصمیم گرفت به زبان گی کویو بنویسد ، زیرا «تنها زبانی که می توانستم از آن استفاده کنم ، زبان خودم بود.»

او در سال 1978 آزاد شد و در سال 1982، پس از اطلاع از نقشه ای برای ترور او پس از بازگشت از سفر به بریتانیا برای تبلیغ رمانش Caitani Mutharabaini «کایتانی موثارابینی» ، که با عنوان Devil on the Cross «شیطان بر صلیب» ترجمه شده بود ، تبعید شد. او بعدها از بریتانیا به ایالات متحده نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان استاد ادبیات انگلیسی و تطبیقی در دانشگاه کالیفرنیا ، ایروین ، مشغول به کار شد و ریاست مرکز بین المللی نویسندگی و ترجمه آن دانشگاه را بر عهده گرفت.

با وجود رابطه پر فراز و نشیب نگوگی با سرزمین مادری اش ، او به نوشتن به زبان گی کویو ادامه داد. حتی برای شخصیت اصلی خیالی رمان سال 1986 او ، Matigari «ماتیگاری» ، که در کنیا نیز توقیف شده بود ، حکم دستگیری صادر شد. نگوگی در سال 2004، دو سال پس از درگذشت دانیل آراپ موی ، برای نخستین بار به همراه همسرش نجیری به نایروبی بازگشت و در فرودگاه با استقبال پرشور مردم روبرو شد. اما در جریان این سفر ، مردان مسلح به آپارتمان آن ها یورش بردند ، به نجیری تجاوز کردند و هنگامی که نگوگی قصد مداخله داشت ، او را نیز ضرب و شتم کردند. او دو سال بعد به گاردین گفت : «فکر نمی کنم قرار بود از آن مهلکه جان سالم به در ببریم.»

رمان Wizard of the Crow «جادوگر کلاغ» او که در سال 2006 توسط خود نویسنده به انگلیسی برگردانده شد ، بار دیگر به موضوع فساد افسارگسیخته در حکومت های آفریقایی پرداخت و داستان آن در دیکتاتوری خیالی جمهوری آزاد آبوریریا به وقوع می پیوندد. او درباره این رمان گفته بود که «زیباترین جمله کل رمان» «ترجمه ای از زبان گی کویو به قلم خود نویسنده» است.

او به ترجمه آثار خود از زبان گی کویو ادامه داد و در سال 2021 برای رمان حماسی منظوم خود ، The Perfect Nine «نه کامل» ، نامزد جایزه بین المللی بوکر شد. او نخستین نامزد این جایزه بود که به یک زبان بومی آفریقایی می نوشت و همچنین نخستین نویسنده ای بود که برای ترجمه اثر خود نامزد دریافت این جایزه می شد.

نگوگی در سال 1995 به سرطان پروستات مبتلا شده بود و در سال 2019 تحت عمل جراحی بای پس سه گانه قلب قرار گرفت.

او در سال 2018 در مصاحبه با گاردین گفته بود : «مقاومت بهترین راه برای زنده ماندن است. این مقاومت می تواند حتی در کوچک ترین شکل خود ، یعنی نه گفتن به بی عدالتی ، تجلی یابد. اگر واقعاً به حقانیت خود ایمان دارید ، به باورهایتان پایبند بمانید ، و همین باورها به شما در بقا کمک خواهند کرد.»