فرق و تفاوت اختلال دوقطبی نوع یک و دو

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، فرق اختلال دوقطبی نوع یک و دو و تفاوت اختلال دوقطبی نوع یک و دو و طول عمر بیماران دوقطبی و از کجا بفهمم بیماری دو قطبی دارم و عوامل تشدید کننده اختلال دو قطبی و تفاوت مانیک و هیپومانیک و اختلال دو قطبی نوع دو و سبب شناسی اختلال دو قطبی و تاریخچه بیماری دوقطبی و اختلال دو قطبی نوع یک در نم نمک.

فرق و تفاوت اختلال دوقطبی نوع یک و دو

تمام انواع اختلال های دو قطبی با دوره های خلق و خوی شدید مشخص می شوند. اوج ها به عنوان قسمت های شیدایی شناخته می شوند. پایین ترین سطح به عنوان قسمت های افسردگی شناخته می شود. تفاوت اصلی بین اختلالات دو قطبی 1 و دو قطبی 2 در شدت دوره های شیدایی ناشی از هر نوع نهفته است.

فرد مبتلا به دوقطبی 1 یک دوره شیدایی کامل را تجربه می کند ، در حالی که فرد مبتلا به دو قطبی 2 فقط یک دوره هیپومانیک را تجربه می کند (دوره ای که شدت کمتری نسبت به دوره مانیک کامل دارد).

فرد مبتلا به دو قطبی 1 ممکن است یک دوره افسردگی اساسی را تجربه کند یا نکند ، در حالی که فرد مبتلا به دو قطبی 2 یک دوره افسردگی اساسی را تجربه خواهد کرد.

اختلال دو قطبی 1 چیست؟

شما باید حداقل یک دوره شیدایی داشته باشید تا با اختلال دو قطبی تشخیص داده شوید. فرد مبتلا به اختلال دو قطبی 1 ممکن است یک دوره افسردگی اساسی داشته باشد یا نداشته باشد. علائم یک دوره شیدایی ممکن است آنقدر شدید باشد که شما نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشید.

اختلالات خلقی معمولاً با علائم زیر مشخص می شوند :

• انرژی زیاد
• بی قراری
• عدم تمرکز
• خواب ضعیف
• رفتارهای پرخطر
• احساس سرخوشی (خوشحالی شدید)

علائم یک دوره شیدایی آنقدر واضح و سرزده است که احتمال دارد به اشتباه تشخیص داده شود.

اختلال دو قطبی 2 چیست؟

اختلال دو قطبی 2 شامل یک دوره افسردگی اساسی است که حداقل دو هفته طول می کشد و حداقل فرد یک دوره هیپومانیک را تجربه می کند. دوره هیپومانیک ، دوره ای است که شدت آن کمتر از یک دوره جنون کامل است. افراد مبتلا به دو قطبی معمولاً نیاز به بستری شدن در بیمارستان ندارند.

همانطور که در بالا ذکر شد ، اختلال دو قطبی 1 باعث شیدایی می شود و ممکن است باعث افسردگی شود ، در حالی که اختلال دو قطبی 2 باعث هیپومانیا و افسردگی می شود.

شیدایی

فاز شیدایی یک احساس از بزرگمنشی ، انرژی بالا ، یا جنون است. گاهی شیدایی آنقدر شدید است که می تواند در فعالیت های روزمره فرد تداخل ایجاد کند. هدایت شخص در یک دوره شیدایی به سمت یک حالت آرامتر و منطقی تر دشوار است.

افرادی که در مرحله شیدایی اختلال دو قطبی هستند می توانند تصمیمات بسیار غیر منطقی بگیرند ، مانند هزینه های زیادی که نمی توانند از پس آنها برآیند. آنها همچنین ممکن است رفتارهای پرخطر مانند بی احتیاطی های جنسی علی رغم اینکه در یک رابطه متعهد هستند را انجام دهند.

هایپومانیا

یک دوره هیپومانیک دوره ای از شیدایی است که شدت آن کمتر از یک دوره جنون کامل است. اگرچه شدت آن کمتر از یک دوره جنون است ، اما یک مرحله هیپومانیک هنوز هم یک رویداد است که در آن رفتار شما با حالت طبیعی شما متفاوت است. این اختلافات به حدی شدید خواهد بود که ممکن است اطرافیان متوجه رفتارهای شما شوند.

به طور کلی ، یک دوره هیپومانیک اگر تحت تأثیر مواد مخدر یا الکل باشد ، هیپومانیا محسوب نمی شود.

افسردگی

علائم افسردگی در مبتلایان به اختلال دو قطبی شبیه به علائم افسردگی بالینی است. آنها ممکن است شامل دوره های طولانی غم و ناامیدی باشند. سایر علائم افسردگی ، عبارتند از :

• خستگی
• تحریک پذیری
• مشکل در تمرکز
• افکار خودکشی
• تغییر در عادات خوابیدن
• تغییر در عادات غذایی

چه عواملی باعث اختلال دو قطبی می شود؟

دانشمندان نمی دانند چه چیزی باعث اختلال دو قطبی می شود. ویژگی های جسمی غیر طبیعی مغز یا عدم تعادل در برخی مواد شیمیایی مغز ممکن است از دلایل اصلی بروز این اختلال باشد.

مانند بسیاری از بیماری های دیگر ، اختلال دو قطبی در خانواده ها تا حدودی جنبه ارثی دارد. اگر پدر یا مادر یا خواهر یا برادر شما مبتلا به اختلال دو قطبی است ، خطر ابتلا شما به آن بیشتر است.

محققان همچنین بر این باورند که استرس شدید ، سوءمصرف مواد مخدر یا الکل یا تجارب به شدت ناراحت کننده ممکن است باعث اختلال دو قطبی شود. این تجربیات می تواند شامل سواستفاده در دوران کودکی یا مرگ یکی از عزیزان باشد.

چگونه اختلال دو قطبی تشخیص داده می شود؟

یک روانپزشک یا سایر متخصصان بهداشت روان به طور معمول اختلال دو قطبی را تشخیص می دهند. این تشخیص شامل بررسی سابقه پزشکی شما و علائم مربوط به شیدایی و افسردگی است. یک متخصص آموزش دیده می داند چه سوالاتی را بپرسد.

همراه داشتن همسر یا دوست صمیمی در هنگام مراجعه به پزشک می تواند بسیار مفید باشد. آنها ممکن است بتوانند به سوالات مربوط به رفتار شما پاسخ دهند که ممکن است نتوانید به راحتی یا به طور دقیق به آنها پاسخ دهید.

اگر علائمی دارید که به نظر می رسد دو قطبی 1 یا دو قطبی است ، همیشه می توانید درمان را با مراجعه به پزشک خود شروع کنید. اگر علائم شما به اندازه کافی جدی باشد ، پزشک ممکن است شما را به یک روان پزشک معرفی کند .

آزمایش خون نیز ممکن است بخشی از فرایند تشخیص باشد. هیچ نشانه ای برای اختلال دو قطبی در خون وجود ندارد ، اما آزمایش خون و معاینه فیزیکی کلی می تواند در رد و یا تایید موارد مشابه موثر باشد.

چگونه اختلال دو قطبی درمان می شود؟

پزشکان اختلال دو قطبی را با ترکیبی از دارو درمانی و روان درمانی درمان می کنند. دارو های تثبیت کننده های خلقی اغلب اولین داروهایی هستند که در درمان این اختلال استفاده می شوند. احتمال دارد که این دارو ها را برای مدت طولانی مصرف کنید.

سالهاست که لیتیوم به عنوان پایدارکننده خلق و خو استفاده می شود. البته مصرف آن ، چندین عوارض جانبی بالقوه دارد. این موارد شامل عملکرد کم تیروئید ، درد مفاصل و سو هاضمه است. همچنین برای کنترل سطح درمانی دارو و همچنین عملکرد کلیه به آزمایش خون نیاز دارد. برای درمان حملات جنون می توان از داروهای ضد روان پریشی استفاده کرد.

پزشک ممکن است شما را با دوز کم هر کدام از داروهایی که تصمیم به استفاده از آن دارید ، شروع کند تا بررسی کند که بدن شما به دارو ها چگونه پاسخ می دهد. ممکن است به دوز قوی تری از آنچه در ابتدا تجویز می کنند ، نیاز داشته باشید. همچنین احتمال دارد برای کنترل علائم خود به ترکیبی از داروها یا حتی داروهای مختلف نیاز داشته باشید.

همه داروها عوارض جانبی بالقوه و تداخل با سایر داروها را دارند. اگر باردار هستید یا داروهای دیگری مصرف می کنید ، حتماً قبل از مصرف هر داروی جدید به پزشک خود اطلاع دهید.

نوشتن خاطرات و یادداشت های روزانه می تواند به ویژه بخشی مفید در درمان شما باشد. پیگیری و ثبت وضعیت روحیات شما ، الگوی خواب و غذا خوردن و وقایع مهم زندگی می تواند به شما و پزشک در بررسی نتایج درمان موثر باشد.

اگر علائم شما بهبود نیافت یا بدتر نشد ، پزشک ممکن است تغییر در داروهای شما یا نوع دیگری از روان درمانی را تجویز کند.

پیش آگهی اختلال دو قطبی چیست؟

اختلال دو قطبی ، قابل درمان نیست. اما با درمان مناسب و حمایت خانواده و دوستان ، می توانید علائم خود را کنترل کرده و کیفیت زندگی خود را حفظ کنید.

بهتر است که دستورالعمل های پزشک خود را در مورد داروها و سایر انتخاب های سبک زندگی دنبال کنید ، از جمله :

• خواب کافی
• ورزش منظم
• ترک مصرف الکل
• مدیریت استرس
• ترک استفاده مواد مخدر
• رعایت رژیم غذایی مناسب

گنجاندن دوستان و اعضای خانواده در مراقبت از شما می تواند به خصوص مفید باشد.

همچنین یادگیری هرچه بیشتر در مورد اختلال دو قطبی مفید است. هرچه اطلاعات بیشتری درباره این شرایط داشته باشید ، می توانید بر روی احساس خود کنترل بیشتری داشته باشید و خودتان را با زندگی بهتر تطبیق دهید.