پرخوری عصبی از علت و علائم تا عوارض و درمان

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، پرخوری عصبی و علائم پرخوری عصبی و علت پرخوری عصبی و عوارض پرخوری عصبی و مضرات پرخوری عصبی و قرص برای پرخوری عصبی و اختلال پرخوری عصبی و فلوکستین برای پرخوری عصبی و دلایل پرخوری عصبی در نم نمک.

نشانه های پرخوری عصبی(bulimia nervosa) که سلامتی بدن را تهدید می کند

پرخوری و بی اشتهایی عصبی هر دو اختلالاتی هستند که در تغذیه و برنامه غذایی افراد ایجاد می شود. در بی اشتهایی بیماران مصرف غذا را به شدت محدود می کنند اما برعکس در بیماران پرخوری عصبی افراد نمی توانند خود را در خوردن غذا کنترل کنند و در مقایسه با بیماران بی اشتها تمایل دارند سنگین تر باشند.

نشانه های پرخوری عصبی در زنان و مردان

همانطور که در بالا گفته شد پرخوری عصبی نوعی اختلال در خوردن است اما در بیشتر مواقع ریشه در تصورات بدن دارد به همین دلیل در بین خانم ها رایج تر از آقایان است نه به این معنی که آقایان اصلا دچار این اختلال نمی شوند در واقع در آقایان کمتر دیده می شود.

یک و نیم درصد از زنان آمریکایی در طول زندگی ازبیماری پرخوری عصبی رنج می برد اگرچه در اندام شان مشهود نیست اما در واقع درخطر اختلالات اعصاب مصرف مواد قرار می گیرند به همین منظور در این بخش از سلامت نم نمک به نشانه های پرخوری عصبی می پردازیم.

نشانه های پرخوری عصبی که باید شما را نگران کند

زیاد خوردن

یکی از نشانه های پرخوری عصبی خوردن مقدار زیادی غذا در مدت زمان کوتاه است انقدرکه شروع به استفراغ می کنند چون از غذاهای ملین و ادرارآور استفاده می کنند اگرچه یافتن این نشانه ها به همین سادگی نیست چون این بیماری خردمندانه عمل می کند و عادی به نظر می رسد چون و زن طبیعی دارند و برخلاف افراد بی اشتها توانا هستند اما در حقیقت خجالت میکشند و تصور منفی از اندام شان دارند.

پرخوری باعث مشکلات دندانی می شود

خوردن دائمی و وابستگی دائمی به غذا باعث بیماری های دهانی مثل آسیب مینای دندان پوسیدگی دندان دندان درد کج و معوج شدن دندان کاهش بزاق دهان توسعه غده بناگوشی مشکلاتی دربلعیدن غذا میشود آسیب و مشکلات دندانی به دلیل استفراغ های مکرر است.

وقتی به دندانپزشک مراجعه کنید متوجه این اختلال خواهد شد مطالعات نشان داده که 16 درصد از دندان پزشکان و 28 درصد متخصصان بهداشت دهان متوجه اختلال خوردن میشود.

تاثیرات و نشانه های پرخوری عصبی روی دندان ها

کم آبی و عدم تعادل الکترولیت در بدن

کم ابی در اثر استفراغ زیادیامصرف غذاهای ملین است که باعث عدم تعادل الکترولیت در بدن می شود طبق مطالعات انجام شده از 168 نفر بیمار پرخوری عصبی 82 نفر از آنها عدم تعادل الکترولیت دارند الکترولیت مواد معدنی ضروری است که نقش حیاتی را درحفظ فعالیت بدن مثل خون فعالیت های ماهیچه ایفا می کند عدم تعادل الکترولیت به دلیل از دست دادن پتاسیم بدن خطرناک است بی نظمی ضربان قلب هم یکی از عوارض این بیماری است.

اختلالات خلق از عواقب پرخوری

افسردگی عصبانیت اختلال در خوردن موجب بیماری های روانشناسی افسردگی می شود مطالعات اخیر نشان داده اختلال اعصاب در کودکان بیشتر موجب می شود که در معرض خوردن باشند .عصبانیت در این افراد اغلب به دلیل افزایش وزن ناشی از پرخوری است و همچنین این افراد نسبت به سایرین تغییرات حال دارند

یکی از دلایل عصبانیت ، افزایش وزن ناشی از پرخوری است

پرخوری باعث مشکلات معده و روده می شود

در پر خوری شکم آخرین جایی است که غذا در آن قرار می گیرد معمولا دل پیچه باعث می شود غذایی که خورده اند بیرون بریزد به دلیل اسید معده که از نای و مری بیرون می گذرد موجب مشکلات معده و روده می شود و آماس خونریزی معده را در پی دارد . این افراد زخم معده هم دارند پرخوری روی حرکات شکم هم تاثیر می گذارد و مثلا ممکن است منجر به اسهال یایبوست شود.

پرخوری باعث تغییرات در عادت ماهانه می شود

پرخوری مواد مغذی در بدن را محدود می کند در خانمها و دختران جوان موجب تغییراتی در عادت ماهانه می شود افسردگی اعصبانیت و اختلالات دیگر روانشناسی وضع را بدتر می کند

تاثیرات پرخوری بر اختلالات پوستی

پرخوری عصبی روی پینه ، خراشیدگی یا خون مردگی دست یا انگشتان تاثیر می گذارد .این اتفاق زمانی رخ می دهد که استفراغ تحریک میشود خونریزی چشم و خراش صورت هم ممکن است اتفاق بیافتد.

درمان پرخوری عصبی

دو نوع درمان اصلی برای مبتلایان به پرخوری عصبی وجود دارد. درمان های دارویی و روانشناختی.

رواندرمانی

چندین روش درمانی روانی-اجتماعی برای پرخوری وجود دارد.درمان شناختی رفتاری (CBT) ، که شامل آموزش به فرد برای به چالش کشیدن افکار خودکار و انجام آزمایش های رفتاری (به عنوان مثال ، در جلسه خوردن "غذاهای ممنوع") دارای مقدار کمی شواهد است که از استفاده از آن حمایت می کند. با استفاده از CBT ، افراد مقدار غذایی که می خورند و دوره های استفراغ با هدف شناسایی و جلوگیری از نوسانات عاطفی که به طور منظم باعث بروز دوره های پرخوری می شوند ، را ثبت می کنند. بارکر (2003) اظهار داشت که تحقیقات نشان داده است که 40 تا 60% افرادی که از رفتار درمانی شناختی استفاده می کنند عاری از علائم هستند. وی اظهار داشت : برای اینکه درمان بتواند موثر واقع شود ، همه طرفین باید با هم کار کنند تا استراتژی های مقابله را مورد بحث ، ضبط و توسعه قرار دهند. بارکر (2003) ادعا می کند با آگاهی مردم از عملکرد خود ، به فکر گزینه های دیگری خواهند بود. افرادی که تحت CBT قرار می گیرند و تغییرات رفتاری اولیه را نشان می دهند ، در طولانی مدت به بهترین نتایج درمانی دست می یابند. محققان همچنین نتایج مثبتی را برای روان درمانی بین فردی و رفتار درمانی دیالکتیکی گزارش کرده اند. اگرچه CBT مقرون به صرفه تر است و افراد مبتلا به BN در مراقبت از خود هدایت می شوند ، درمان مبتنی بر خانواده (FBT) برای نوجوانان جوان که نیاز به حمایت و راهنمایی بیشتر خانواده خود دارند ، مفیدتر خواهد بود. نوجوانان در مرحله ای هستند که مغز آنها کاملاً قابل انعطاف است و به تدریج رشد می کند. بنابراین ، نوجوانان جوان مبتلا به BN کمتر متوجه عواقب مخرب بیماری پرخونی می شوند و انگیزه کمتری برای تغییر دارند ، به همین دلیل FBT برای مداخله خانواده ها و حمایت از نوجوانان مفید خواهد بود. کار با بیماران BN و خانواده های آنها در FBT می تواند خانواده ها را با درگیر کردن آنها در انتخاب غذا و رفتارهای نوجوانان ، کنترل بیشتر اوضاع در ابتدای کار و به تدریج اجازه دهد نوجوان وقتی که عادات غذایی سالم تری را یاد بگیرند ، استقلال بیشتری پیدا کند.

درمان دارویی

داروهای ضد افسردگی در کلاس مهارکننده های جذب مجدد سروتونین (SSRI) ممکن است یک مزیت نسبی داشته باشند. فلوکستین توسط FDA برای درمان پرخوری تأیید شده ، سایر داروهای ضد افسردگی مانند سرترالین نیز ممکن است در برابر پرخوری موثر باشد. توپیرامات نیز ممکن است مفید باشد اما عوارض جانبی بیشتری دارد. در مقایسه با دارونما ، استفاده از یک ضد افسردگی منفرد موثر نشان داده شده است. ترکیب دارو با مشاوره می تواند نتایج را در برخی شرایط بهبود بخشد. برخی از نتایج مثبت درمان می تواند شامل : پرهیز از پرخوری ، کاهش رفتارهای وسواسی برای کاهش وزن و مشغله در شکل بدن ، علائم روان پزشکی کمتر ، تمایل به مقابله با اثرات پرخوری ، و همچنین بهبود عملکرد اجتماعی و کاهش نرخ عود