آیا بیماری آسم خطرناک است؟ + عوارض

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، بیماری آسم و آیا بیماری آسم خطرناک است و راهنمای بالینی پیشگیری آسم و تشخیص آسم و درمان آسم و ویروس کرونا و افراد مبتلا به آسم و علائم آسم چیست و مرگ در اثر آسم و راهنمای پیشگیری و کنترل آسم و آیا افراد مبتلا به آسم بیشتر در معرض خطر ویروس کرونا در نم نمک.

آیا بیماری آسم خطرناک است؟

آسم می تواند تنفس را دشوار کند و باعث سرفه ، صدای سوت (خس خس سینه) در هنگام بازدم و تنگی نفس شود. برای برخی افراد ، آسم یک دردسر جزئی است. برای دیگران ، این می تواند یک مشکل بزرگ باشد که با فعالیت های روزانه تداخل داشته باشد و ممکن است منجر به حمله آسم تهدید کننده زندگی شود.

با گذشت زمان ، آسم درمان نشده همچنین می تواند منجر به زخم ریه و از بین رفتن لایه سطحی ریه شود. لوله های ریه ضخیم تر می شوند و هوای کمتری می تواند از آن عبور کند. ماهیچه های راه هوایی بزرگ می شوند و کمتر می توانند آرام شوند. این آسیب ریه ممکن است دائمی و غیر قابل برگشت باشد.

آسم به معنی نفس نفس زدن یک بیماری التهابی رایج مزمن مجاری هوایی است که ویژگی های آن عبارتند از علائم متغیر و عودکننده ، انسداد برگشت پذیر جریان هوا و اسپاسم برونش. نشانه های رایج آن عبارتند از خس خس ، سرفه و تنگی نفس که به سه گانه آسم معروف است.

شیوع آسم از دهه 1970 به طور قابل توجهی افزایش یافته است. در سال 2011، تعداد 235-300 میلیون نفر در سطح جهان به این بیماری مبتلا بودند ، و این بیماری حدود 250،000 مورد مرگ و میر را سبب شد.

مدیریت آسم

گرچه هیچ درمانی برای آسم وجود ندارد ، اما به طور معمول علائم آن را می توان بهبود داد. باید برنامه ای اختصاصی و مشخص برای نظارت و مدیریت فعالانه علائم ایجاد شود. این برنامه باید شامل کاهش قرار گرفتن در معرض آلرژی زاها ، تست ارزیابی شدت نشانه ها ، و استفاده از داروها باشد. برنامه درمان باید مکتوب شود و با توجه به تغییرات در علائم ، مورد تعدیل قرار گیرد.

موثرترین درمان برای آسم شناسایی محرک ها ، مانند دود سیگار ، حیوانات خانگی ، یا آسپرین و جلوگیری از قرار گرفتن در معرض آن ها است. در صورتی که اجتناب از محرک ها کافی نباشد ، استفاده از دارو توصیه می شود. داروها بر اساس نکاتی از جمله شدت بیماری و فراوانی علائم انتخاب می شوند. داروهای خاص برای آسم به طور کلی به دسته های با تأثیر سریع و طولانی اثر طبقه بندی می شوند.

گشادکننده های برونش برای تسکین کوتاه مدت علائم توصیه می شود. در کسانی که با حملات گاه به گاه مواجه هستند ، به هیچ داروی دیگری نیاز نیست. اگر بیماری خفیف مداوم وجود دارد (بیش از دو حمله در هفته) ، کورتیکواستروئیدهای استنشاقی با دوز کم یا آنتاگونیست لکوترین خوراکی یا تثبیت کننده ماست سل توصیه می شود. برای کسانی که حملات روزانه دارند ، دوز بالاتر کورتیکواستروئیدهای استنشاقی استفاده می شود. در موارد تشدید متوسط یا شدید ، کورتیکواستروئیدهای خوراکی به این درمان اضافه می شود.