سندروم گیلن باره چیست؟ [علت ، علائم و نحوه درمان]

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، علائم سندروم گیلن باره و سندرم گیلن بیماری الیکا عبدالرزاقی و علل سندروم گیلن باره و سندروم گیلن باره در کودکان و ایا بیماری گیلن باره باعث مرگ میشود و درمان قطعی گیلن باره و تجربیات بیماران گیلن باره و سندروم گیلن باره نی نی سایت و عوارض بعد از گیلن باره و تشخیص گیلن باره و طول درمان گیلن باره و آیا بیماری گیلن باره خطرناک است در نم نمک.

سندروم گیلن باره چیست؟

سندرم گیلن-باره عبارت است از یک بیماری التهابی نادر که دستگاه عصبی محیطی را درگیر می کند و به سرعت موجب ضعف عضلات و بی حسی می شود. این نشانگان می تواند در تمام سنین رخ دهد اما بین 50-30 سالگی شایع تر است. علایم شایع آن در مراحل اولیه ، ضعف عضلات دست و پا ، ساعد ، بازو ، ساق و ران ها ، شکم و قفسه سینه. ضعف عضلات در عرض 72 ساعت پیشرفت می کند و ممکن است باعث بروز مشکلات تنفسی تهدیدکننده حال بیمار شود. شوک (ضعف ، غش ، سرد شدن دست ها و پاها ، تند شدن ضربان قلب؛ تعریق). در مراحل بعدی گاهی فلج کامل برای هفته ها یا ماه ها روی می دهد و علت نشانگان گیلن-باره ناشناخته است ، اما امکان دارد یک اختلال خودایمنی باشد. این نشانگان گاهی به دنبال واکسیناسیون یا جراحی های کوچک ایجاد می شود.

علائم و نشانه های گیلن باره

سندرم گیلن باره اغلب با گزگز و ضعف از پاها شروع می شود و به بالای بدن و بازوها گسترش می یابد. در حدود 10% از افراد مبتلا به این اختلال ، علائم از بازوها یا صورت شروع می شوند. با پیشرفت این سندورم ، ضعف عضلانی می تواند به فلج تبدیل شود. علائم سندرم گیلن باره ممکن است شامل موارد زیر باشند :

• خارش ، احساس سوزن شدن در انگشتان دست ، انگشتان پا ، مچ پا یا مچ دست
• ضعف در پاها که به قسمت بالاتنه گسترش می یابد
• راه رفتن ناپایدار یا ناتوانی در راه رفتن یا بالا رفتن از پله ها
• مشکل در حرکات صورت ، از جمله گفتار ، جویدن یا بلعیدن
• دو بینی یا عدم توانایی حرکت چشم ها
• درد شدید یا گرفتگی عضله که بیشتر در شب پدید می آید
• مشکل در کنترل مثانه یا عملکرد روده
• ضربان قلب سریع
• فشار خون کم یا زیاد
• مشکل تنفس

افراد مبتلا به سندرم گیلن باره معمولا مهم ترین مراحل ضعف خود را طی دو هفته پس از شروع علائم تجربه می کنند. اگر در انگشتان پا یا انگشتان دست خود گزگز خفیفی دارید که به نظر نمی رسد گسترش یابد یا بدتر شود ، حتما به پزشک مراجعه کنید. اگر هرکدام از این علائم یا نشانه های شدید را دارید ، سریعا به اورژانس مراجعه کنید :

• سوزن سوزن شدنی که از پاها یا انگشتان شما شروع می شود ، سپس به سمت بالای بدن شما حرکت می کند.
• سوزن سوزن شدن یا ضعف که به سرعت در حال گسترش است.
• مشکل گرفتگی نفس یا تنگی نفس هنگام صاف خوابیدن
• حس خفگی در هنگام قورت دادن بزاق

سندرم گیلن باره یک بیماری جدی است ، که نیاز به بستری فوری در بیمارستان دارد ، زیرا می تواند به سرعت بدتر شود. هرچه درمان مناسب زودتر آغاز شود ، احتمال دریافت نتیجه مناسب بیشتر خواهد بود.

عوامل خطر برای سندروم گیلن باره

سندرم گیلن باره می تواند تمام گروه های سنی را تحت تاثیر قرار دهد. اما با افزایش سن ، خطر آن هم افزایش می یابد. همچنین خطر آن در مردان بیشتر از زنان است. این بیماری ممکن است توسط موارد زیر ایجاد یا تشدید شود :

• عفونت کمپیلوباکتر ، نوعی باکتری در مرغ های نپخته
• واکسیناسیون آنفلوانزا یا واکسیناسیون کودکان (به ندرت)
• ویروس آنفولانزا
• سیتومگالوویروس
• ویروس اپشتین بار
• ویروس زیکا
• هپاتیت A ، B ، C و E
• HIV
• پنومونی مایکوپلاسما
• عمل جراحی
• ضربه
• لنفوم هوچکین
• ویروس کرونا

عوارض سندروم گیلن باره

سندرم گیلن باره بر اعصاب شما تاثیر می گذارد. از آنجاییکه این سندرم اعصاب ، حرکات و عملکردهای بدن شما را کنترل می کنند ، افراد مبتلا به این بیماری ممکن است موارد زیر را تجربه کنند :

1. مشکلات تنفسی : ضعف یا فلج می تواند به ماهیچه هایی برسد که تنفس شما را کنترل می کنند. در واقع این مشکل یک عارضه بالقوه کشنده است. حداکثر 22% از مبتلایان به سندرم گیلن باره در هفته اول که برای معالجه در بیمارستان بستری هستند ، برای نفس کشیدن به طور موقت به دستگاه نیاز دارند.
2. بی حسی : اکثر افراد مبتلا به سندرم گیلن باره به طور کامل بهبود می یابند ، یا فقط ضعف اندک ، بی حسی یا گزگز در آن ها باقی می ماند.
3. مشکلات قلب و فشار خون : نوسانات فشار خون و ریتم نامنظم قلب (آریتمی های قلبی) از عوارض جانبی رایج سندرم گیلن باره است.

درد : یک سوم افراد مبتلا به این سندروم ، درد عصبی شدیدی را تجربه می کنند ، که ممکن است با دارو کاهش یابد.

4. مشکلات روده و مثانه : ممکن است تنبلی روده و احتباس ادرار از سندرم گیلن باره ناشی شود.
5. لخته شدن خون : افرادی که به دلیل سندرم گیلن باره بی حرکت هستند ، در معرض خطر ایجاد لخته خون قرار می گیرند. تا زمانی که نتوانید به طور مستقل راه بروید ، ممکن است مصرف داروهای رقیق کننده خون و پوشیدن جوراب های ساپورت توصیه شوند.
6. زخم : همچنین بی تحرک بودن شما را در معرض خطر ایجاد زخم بستر قرار می دهد. تغییر مکان مکرر به جلوگیری از این مشکل کمک می کند.

علائم سندرم گیلن باره به طور قابل توجهی خطر عوارض جدی طولانی مدت را افزایش می دهند. همچنین به ندرت ممکن است مبتلایان در اثر عوارضی مانند سندرم دیسترس تنفسی و حملات قلبی ، دچار مرگ شوند.

راه های تشخیص سندرم گیلن باره

در ابتدا تشخیص سندرم گیلن باره دشوار است. به این دلیل که علائم آن بسیار شبیه سایر اختلالات عصبی یا شرایطی است که بر سیستم عصبی تاثیر می گذارند. این اختلالات و شرایط شامل بوتولیسم ، مننژیت و مسمومیت با فلزات سنگین هستند. مسمومیت با فلزات سنگین ممکن است در اثر موادی مانند سرب ، جیوه و آرسنیک ایجاد شود.

پزشک در مورد علائم خاص و سابقه پزشکی شما سوال خواهد کرد. در مورد علائم غیرمعمول ، هرگونه بیماری ، عفونت اخیر یا قدیم ، با پزشک صحبت کنید.

آزمایش هایی که برای کمک به تایید تشخیص استفاده می شوند ، در زیر شرح داده شده اند :

آنالیز مایع نخاعی

این آزمایش شامل برداشتن مقدار کمی مایع مغزی نخاعی از کمر است. سپس مایع مغزی نخاعی برای تشخیص سطح پروتئین آزمایش می شود. معمولا در مایع مغزی نخاعی افراد مبتلا به سندرم گیلن باره ، سطح پروتئین بالاتر از حد طبیعی است.

الکترومیوگرافی (EMG)

الکترومیوگرافی یک آزمایش عملکرد عصبی است. این آزمایش ، فعالیت الکتریکی عضلات را می خواند ، تا به پزشک شما کمک کند که بفهمد ضعف عضلانی شما ناشی از آسیب عصبی است یا آسیب عضلانی.

آزمایش های هدایت عصبی

ممکن است از آزمون های سرعت هدایت عصبی برای بررسی میزان پاسخ عصب ها و عضلات ، به پالس های کوچک الکتریکی استفاده شود.

درمان سندرم گیلن باره

سندرم گیلن باره یک روند التهابی خود ایمنی است که خود به خود برطرف می شود. با این حال ، هر کسی که به این بیماری مبتلا باشد ، باید برای مشاهده دقیق در بیمارستان بستری شود. علائم می توانند به سرعت بدتر شده و در صورت عدم درمان ، کشنده باشند. در موارد شدید ، افراد بیمار می توانند به فلج کامل بدن مبتلا شوند. اگر فلج بر دیافراگم یا عضلات قفسه سینه تاثیر بگذارد و از تنفس مناسب جلوگیری کند ، این وضعیت می تواند تهدید کننده زندگی باشد.

هدف از درمان سندروم گیلن باره ، کاهش شدت حمله ایمنی و پشتیبانی از عملکردهای بدن شما مانند عملکرد ریه است ، در حالیکه سیستم عصبی شما بهبود می یابد.

درمان می تواند شامل پلاسمافرز و ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIG) باشد :

پلاسمافرز (تبادل پلاسما)

سیستم ایمنی بدن آنتی بادی تولید می کند ، یعنی پروتئین هایی که به طور معمول به باکتری ها ، ویروس ها و سایر مواد مضر خارجی حمله می کنند. سندرم گیلن باره زمانی اتفاق می افتد که سیستم ایمنی بدن شما به اشتباه آنتی بادی هایی تولید کند که به اعصاب سالم سیستم عصبی شما حمله می کنند.

هدف از پلاسمافرز ، از بین بردن آنتی بادی های حمله کننده به اعصاب خون است. در طی این روش ، دستگاهی برای از بین بردن خون از بدن شما استفاده می شود. این دستگاه آنتی بادی ها را از خون شما خارج می کند و سپس خون را به بدن شما برمی گرداند.

ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIG)

ایمونوگلوبولین حاوی آنتی بادی های طبیعی و سالم است. دوزهای بالای ایمونوگلوبولین می تواند به انسداد آنتی بادی های ایجاد کننده سندرم گیلن باره کمک کند. پلاسمافرز و ایمونوگلوبولین داخل وریدی به یک اندازه موثر هستند. این شما و پزشک تان هستید که تصمیم می گیرید بهترین روش درمانی کدام باشد.

سایر درمان ها

بیماران مبتلا به سندروم گیلن باره معمولا دچار بی حرکتی می شوند ، گاهی نیز درد زیادی دارند ، در نتیجه برای تسکین درد و جلوگیری از لخته شدن به شما دارو داده می شود. همچنین احتمالا کاردرمانی و فیزیوتراپی نیز پیشنهاد می گردد. در مرحله حاد بیماری ، مراقبان به طور دستی دست ها و پاهای شما را حرکت می دهند ، تا انعطاف پذیر باشند. به منظور تقویت عضلات و بازگشت به طیفی از فعالیت های زندگی روزمره ، درمانگران در برخی موارد ، مثل لباس پوشیدن هم به بیمار کمک می کنند.

بهبودی افراد مبتلا به سندرم گیلن باره

دوره نقاهت برای سندرم گیلن باره می تواند طولانی باشد ، اما بیشتر افراد بهبود می یابند. به طور کلی ، علائم برای 2 تا 4 هفته قبل از تثبیت شدن ، بدتر می شوند. سپس بهبودیِ افراد می تواند از چند هفته تا چند سال طول بکشد ، اما بیشتر افراد در طی 6 تا 12 ماه بهبود می یابند. حدود 80 درصد افراد مبتلا می توانند در طی 6 ماه به طور مستقل راه بروند و 60 درصد نیز قدرت عضلانی منظم خود را در مدت 1 سال بازیابی می کنند.

البته برای برخی از از افراد ، زمان بهبودی بیشتر طول می کشد. تعداد کمتری از افراد مبتلا به سندرم گیلن باره بعد از 3 سال هنوز هم ضعف دارند. حدود 3 درصد که علائم شدیدتری را تجربه می کنند ، سال ها پس از درمان نیز علائمی مثل ضعف و سوزن سوزن شدن در بدن آن ها باقی می ماند.