ضرب المثل «گلو هفت بند دارد» + داستان

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، ضرب المثل گلو هفت بند دارد و داستان ضرب المثل گلو هفت بند دارد و حکایت ضرب المثل گلو هفت بند دارد و داستان واقعی ضرب المثل گلو هفت بند دارد و جریان ضرب المثل گلو هفت بند دارد چیست و کاربرد ضرب المثل گلو هفت بند دارد و ضرب المثل گلو هفت بند دارد کجا استفاده می شود و داستان پند آموز ضرب المثل گلو هفت بند دارد در نم نمک.

زمینه پیدایش ضرب المثل گلو هفت بند دارد

حکیمی در وقت سخن گفتن طوری شمرده و با تأنی کلمات را ادا می کرد که مستمع را ملول می ساخت. یکی سبب این تأنی در کلام را از او پرسید. گفت : «از بیخ گلو تا لب ، هفت بند است و انسان عاقل باید سخن خود را در سر هر یک از بندها نگاه دارد و در اطراف آن تأمل و تفکر کند تا وقتی که از دهان خارج می شود ، پخته ، سنجیده و بی عیب و نقص باشد».(1)

پیامها

1. قبل از سخن گفتن ابتدا باید در مورد آن سخن فکر کرد.

2. تأمل و تأنی قبل از سخن گفتن موجب پخته و سنجیده شدن آن سخن می شود.

موارد کاربرد

1. در مورد تشویق و توصیه به سنجیده و با فکر سخن گفتن به کار می رود.

2. در مذمت کسانی که بدون فکر هر سخن ناسنجیده ای را بر زبان می آورند.

ضرب المثل های هم مضمون

• از اندیشه ، بامغز گردد سخن.
• اندیشه کردن که چه گویم ، بِه از پشیمانی خوردن که چرا گفتم.
• اول اندیشه وانگهی گفتار.
• پیش از لب به سخن گشودن ، حرفت را بسنج ، چنان که پیش از کاشتن ، زمین را شخم می زنی.
• حرف را باید هفت بار در دهان چرخاند.
• شترگلو باش.
• هر آن کس کو بی اندیشه سخن گوید ، خطا باشد.(2)

اشعار هم مضمون

دور و بَرِ خود نگاه کن وقت سخن * یک مرتبه بی گدار بر آب مزن مَزَن بی تأمل به گفتار دم * نکو گو ، اگر دیر گویی چه غم(3) (سعدی)

ریشه های قرآنی حدیثی

امام علی(علیه السلام) : «فَکِر ثُمَ تَکَلَم تَسلَم مِنَ الزَلَلِ؛ فکر کن بعد سخن بگو تا از لغزش ها در امان باشی.»(4)

امام علی(علیه السلام) : «لِسانُ العاقِلِ وَراءَ قَلبِهِ ، وَ قَلبُ الاَحمَقِ وَراءَ لِسانِهِ. زبان خردمند در پس دل اوست و دلِ بی خرد در پسِ زبان او.»(5)

لغات

مستمع : شنونده.

ملول : ناراحت.

بامغز : سنجیده ، مناسب.

وانگهی : سپس.

کو : که او.

بی گدار : بی محابا ، بدون احتیاط.

پی نوشت ها :

1. حسن ذوالفقاری ، داستان های امثال ، تهران ، مازیار ، چ 2، 1385، ص 740.

2. غلامرضا حیدری ابهری ، حکمت نامه پارسیان ، قم ، نشر جمال ، چ 1، 1385، ص 394.

3. همان.

4. تمیمی آمدی ، غررالحکم و دررالکلم ، تحقیق : سید جلال الدین محدث ، تهران ، دانشگاه تهران ، چ 3، 1360، ج 4، ص 424.

5. نهج البلاغه سید رضی ، تحقیق : کاظم محمدی و محمد دشتی ، قم ، انتشارات امام علی(علیه السلام) ، چ 2، 1396 ه.ق ، حکمت 4.