برندگان نوبل پزشکی(فیزیولوژی) 2023 + بیوگرافی

نوبل پزشکی 2023 و جایزه نوبل پزشکی 2023 و برندگان نوبل پزشکی 2023 و اخبار نوبل پزشکی 2023 و چگونه جایزه نوبل پزشکی بگیریم و عکس جایزه نوبل پزشکی 2023 و جایزه نوبل پزشکی امسال و جوانترین برنده جایزه نوبل پزشکی 2023 در نم نمک.

برندگان نوبل پزشکی 2023 معرفی شدند

جایزه نوبل پزشکی 2023 به کاتالین کاریکو و درو وایسمن تعلق گرفت.

به گزارش نم نمک و به نقل از نوبل پرایز ، کاتالین کاریکو و درو وایسمن برای اکتشافاتشان در مورد تغییرات پایه نوکلئوزیدی که امکان ساخت واکسن های آران ای پیامرسان (mRNA) موثر علیه کووید-19 را فراهم کرد ، برنده جایزه نوبل پزشکی سال 2023 شدند.

اکتشافات این دو برنده جایزه نوبل برای توسعه واکسن های آران ای پیامرسان موثر علیه بیماری کووید-19 در طول همه گیری که در اوایل سال 2020 آغاز شد ، حیاتی بود.

برندگان این جایزه از یافته های پیشگامانه خود که درک ما را از نحوه تعامل آران ای پیامرسان با سیستم ایمنی به طور اساسی تغییر داد و به نرخ بی سابقه توسعه واکسن در بحبوحه یکی از بزرگترین تهدیدها برای سلامت انسان در دوران مدرن کمک کردند.

واکسن ها قبل از همه گیری

واکسیناسیون باعث تحریک تشکیل پاسخ ایمنی به یک عامل بیماری زای خاص می شود. این امر به بدن در مبارزه با بیماری در صورت قرار گرفتن دوباره در معرض عامل بیماری زا کمک می کند.

واکسن های مبتنی بر ویروس های کشته یا ضعیف شده از دیرباز در دسترس بوده اند که نمونه ای از آنها ، واکسن های ضد فلج اطفال ، سرخک و تب زرد هستند. در سال 1951، مکس تیلر جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را برای ساخت واکسن تب زرد دریافت کرد.

به لطف پیشرفت در زیست شناسی مولکولی در دهه های اخیر ، واکسن هایی بر اساس اجزای واحد ویروس به جای ویروس کامل ، ساخته شده اند. بخش هایی از کد ژنتیکی ویروسی ، که معمولا پروتئین های موجود در سطح ویروس را رمزگذاری می کنند ، برای ساختن پروتئین هایی استفاده می شوند که تشکیل آنتی بادی های مسدودکننده ویروس را تحریک می کنند.

به عنوان مثال می توان به واکسن های ضد ویروس هپاتیت B و ویروس پاپیلومای انسانی اشاره کرد.

از طرف دیگر ، بخش هایی از کد ژنتیکی ویروسی را می توان به یک ویروس ناقل بی ضرر که به نام «وکتور» شناخته می شود ، منتقل کرد. این روش در واکسن های ضد ویروس ابولا استفاده می شود. هنگامی که واکسن های ناقل تزریق می شوند ، پروتئین ویروسی برگزیده در سلول های ما تولید می شود و پاسخ ایمنی را در برابر ویروس هدف تحریک می کند.

تولید واکسن های کامل مبتنی بر ویروس ، پروتئین و ناقل نیاز به کشت سلولی در مقیاس بزرگ دارد. این فرآیند امکان تولید سریع واکسن را در پاسخ به شیوع و همه گیری محدود می کند. بنابراین ، محققان مدت ها تلاش کرده اند که فناوری های واکسن را مستقل از کشت سلولی توسعه دهند ، اما این امر چالش برانگیز بود.

واکسن های  آران ای پیامرسان : یک ایده امیدوارکننده

در سلول های ما ، اطلاعات ژنتیکی رمزگذاری شده در دی ان ای به آران ای پیامرسان منتقل می شود ، که به عنوان الگویی برای تولید پروتئین استفاده می شود. در طول دهه 1980، روش های کارآمدی برای تولید آران ای پیامرسان بدون کشت سلولی به نام رونویسی در شرایط آزمایشگاهی معرفی شد. این گام ، توسعه کاربردهای زیست شناسی مولکولی را در چندین زمینه تسریع کرد.

ایده های استفاده از فناوری آران ای پیامرسان برای اهداف درمانی و تولید واکسن نیز مطرح شد ، اما موانعی در راه بود. آران ای پیامرسان رونویسی شده در شرایط آزمایشگاهی ناپایدار و کار با آن چالش برانگیز در نظر گرفته شد و به توسعه سیستم های لیپیدی حامل پیچیده برای محصور کردن آران ای پیامرسان نیاز داشت. علاوه بر این ، آران ای پیامرسان تولید شده در شرایط آزمایشگاهی به واکنش های التهابی منجر شد. بنابراین ، اشتیاق برای توسعه فناوری آران ای پیامرسان برای اهداف بالینی ، در ابتدا محدود بود.

این موانع ، کاتالین کاریکو(Katalin Karikó) ، بیوشیمیدان مجارستانی را که به توسعه روش هایی برای استفاده از آران ای پیامرسان برای درمان اختصاص داشت ، دلسرد نکرد.

در اوایل دهه 1990، زمانی که او استادیار دانشگاه پنسیلوانیا بود ، به رغم اینکه با مشکلاتی در متقاعد کردن سرمایه گذاران در مورد اهمیت پروژه اش مواجه شد ، به دیدگاه خود مبنی بر تحقق آران ای پیامرسان به عنوان یک روش درمانی وفادار ماند. یکی از همکاران جدید او در دانشگاه درو وایسمن(Drew Weissman) ایمونولوژیست بود. او به سلول های دندریتیک علاقه مند بود که عملکردهای مهمی در نظارت بر سیستم ایمنی و فعال سازی پاسخ های ایمنی ناشی از واکسن دارند. با شکل گیری ایده های جدید ، همکاری مثمر ثمری بین این دو با تمرکز بر نحوه تعامل انواع مختلف آران ای با سیستم ایمنی آغاز شد.

پیشرفت

کاریکو و وایسمن متوجه شدند که سلول های دندریتیک آرآن ای پیامرسان رونویسی شده در شرایط آزمایشگاهی را به عنوان یک ماده خارجی تشخیص می دهند که منجر به فعال شدن آنها و آزاد شدن مولکول های سیگنال دهنده التهاب می شود. آنها تعجب کردند که چرا آران ای پیامرسان رونویسی شده در شرایط آزمایشگاهی به عنوان خارجی شناخته می شود در حالی که آران ای پیامرسان گرفته شده از سلول های پستانداران منجر به واکنش مشابهی نمی شود. این دو دریافتند که برخی از خصوصیات حیاتی باید انواع مختلف آران ای پیامرسان را متمایز کند.

آران ای شامل چهار باز به نام های اختصاری A ، U ، G و C است که با بازهای A ، T ، G و C در دی ان ای ارتباط دارند. کاریکو و وایسمن می دانستند که بازهای موجود در آران ای سلول های پستانداران اغلب از نظر شیمیایی اصلاح می شوند ، در حالی که آران ای پیامرسان رونویسی شده در شرایط آزمایشگاهی چنین نیست. آنها تعجب کردند که آیا عدم وجود بازهای تغییر یافته در آران ای رونویسی شده در شرایط آزمایشگاهی می تواند علت این واکنش التهابی ناخواسته را توضیح دهد یا خیر.

برای بررسی این موضوع ، آنها انواع مختلفی از آران ای پیامرسان را تولید کردند که هر کدام دارای تغییرات شیمیایی منحصربه فردی در پایه های خود بودند و آنها را به سلول های دندریتی تحویل دادند. نتایج قابل توجه بود. هنگامی که تغییرات پایه در آران ای پیامرسان گنجانده شد ، پاسخ التهابی تقریبا از بین رفت. این یک تغییر در درک ما از نحوه تشخیص و واکنش سلول ها به اشکال مختلف آران ای پیامرسان بود. کاریکو و وایسمن بلافاصله دریافتند که کشف آنها اهمیت عمیقی برای استفاده از آران ای پیامرسان در موارد درمانی دارد. این نتایج اولیه در سال 2005، پانزده سال قبل از همه گیری کووید-19 منتشر شد.

در مطالعات بیشتر منتشر شده در سال 2008 و 2010، این دو نشان دادند که تحویل آران ای پیامرسان تولید شده با تغییرات پایه به طور قابل توجهی تولید پروتئین را در مقایسه با آران ای پیامرسان اصلاح نشده افزایش می دهد. این اثر به دلیل کاهش فعال شدن آنزیمی بود که تولید پروتئین را تنظیم می کند. کاریکو و وایسمن با اکتشافات خود مبنی بر کاهش پاسخ های التهابی و افزایش تولید پروتئین ، موانع حیاتی بر سر راه کاربردهای بالینی آران ای پیامرسان را از میان برداشتند.

واکسن های آران ای پیامرسان به پتانسیل خود پی بردند

علاقه به فناوری آران ای پیامرسان آغاز شد و در سال 2010، چندین شرکت در حال کار بر روی توسعه این روش بودند. ساخت واکسن ها علیه ویروس زیکا و مرس-کوو(MERS-CoV) دنبال شد. مورد دوم ارتباط نزدیکی با سارس-کوو-2 دارد. پس از شیوع همه گیری کووید-19، دو واکسن آران ای پیامرسان با پایه اصلاح شده که پروتئین سطحی سارس-کوو-2 را رمزگذاری می کنند ، با سرعت بی سابقه ساخته شدند. اثرات محافظتی آنها حدود 95 درصد گزارش شده است و هر دو واکسن در دسامبر 2020 تأیید شدند.

انعطاف پذیری و سرعت قابل توجهی که با آن می توان واکسن های آران ای پیامرسان را توسعه داد ، راه را برای استفاده از این پلتفرم جدید برای واکسن ها علیه سایر بیماری های عفونی هموار می کند. در آینده ، این فناوری ممکن است برای ارائه پروتئین های درمانی و درمانی برای برخی از انواع سرطان نیز مورد استفاده قرار گیرد.

چندین واکسن دیگر علیه سارس-کوو-2 ، بر اساس روش های مختلف ، نیز به سرعت معرفی شدند و در مجموع ، بیش از 13 میلیارد دوز واکسن کووید-19 در سراسر جهان تزریق شده است.

واکسن ها جان میلیون ها نفر را نجات داده و از بیماری های شدید در بسیاری دیگر جلوگیری کرده اند و به جوامع اجازه می دهند به شرایط عادی بازگردند. برندگان جایزه نوبل امسال از طریق اکتشافات اساسی خود در مورد اهمیت تغییرات پایه در آران ای پیامرسان ، نقش مهمی در این تحول دگرگون کننده طی یکی از بزرگترین بحران های بهداشتی زمان ما داشتند.

کاتالین کاریکو در سال 1955 در سولنوک مجارستان به دنیا آمد. او دکترای خود را از دانشگاه Szeged در سال 1982 دریافت کرد و تا سال 1985 در آکادمی علوم مجارستان در Szeged تحقیقات پسا دکتری انجام داد. سپس در دانشگاه تمپل ، فیلادلفیا ، و دانشگاه علوم بهداشت ، بتسدا ، تحقیقات پسا دکتری انجام داد. در سال 1989، او به عنوان استادیار در دانشگاه پنسیلوانیا منصوب شد ، و تا سال 2013 در آنجا ماند. از سال 2021، او استاد دانشگاه سگد و استاد کمکی در دانشکده پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا بوده است.

درو ویسمن در سال 1959 در لکسینگتون ، ماساچوست ، ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. او در سال 1987 مدرک دکترای خود را از دانشگاه بوستون دریافت کرد. او آموزش بالینی خود را در دانشکده پزشکی هاروارد و تحقیقات پسا دکترا را در موسسه ملی بهداشت انجام داد. در سال 1997، ویسمن گروه تحقیقاتی خود را در دانشکده پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا تأسیس کرد.

جایزه نوبل یک جایزه معتبر جهانی است که سالانه در ماه اکتبر در رشته های فیزیک ، شیمی ، فیزیولوژی و پزشکی ، ادبیات و صلح به افرادی تعلق می گیرد که بیشترین خدمت را به مردم کرده باشند. «آکادمی سلطنتی علوم سوئد» وظیفه انتخاب برنده جایزه نوبل در رشته های فیزیک و شیمی و «موسسه کارولینسکا» نیز وظیفه گزینش برنده جایزه نوبل در رشته فیزیولوژی و پزشکی را برعهده دارد.