ضرب المثل مهمان روزی خودش را با خودش می آورد + داستان

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، در ادامه کاربرد ضرب المثل مهمان روزی خودش را با خودش می آورد و بلای صاحب خانه را با خودش می برد و معنی ضرب المثل مهمان روزی خودش را با خودش می آورد و بلای صاحب خانه را با خودش می برد و داستان ضرب المثل مهمان روزی خودش را با خودش می آورد و بلای صاحب خانه را با خودش می برد و ضربالمثل با مهمان و ضرب المثل درباره صاحب خانه در نم نمک.

کاربرد و معنی ضرب المثل مهمان روزی خودش را با خودش می آورد

ضرب المثل مهمان روزی خودش را با خودش می آورد و بلای صاحب خانه را با خودش می برد در مورد غم نخوردن درباره روزی مهمان به کار می رود .

داستان ضرب المثل مهمان روزی خودش را با خودش می آورد

روزی مهمانی به کلبه محقر مرد صاحب بصیرت وارد شد. آن مرد ، مَقدم او را گرامی داشت و با وجود تنگدستی صمیمانه از وی پذیرایی کرد و آنچه داشت در طبق اخلاص نهاد و برای او آورد. مهمان با دلی شاد و خرسند از او خداحافظی کرد و رفت ولی همین که قدم از خانه بیرون گذاشت صاحب خانه از پشت مشاهده کرد که مشتی مار و عقرب و رتیل به تن او چسبیده اند. وحشت زده به دنبال او روان شد. چون اندکی راه پیمودند و به بیابان رسیدند دید که جانوران گزنده همه از بدن او به زمین ریختند و هر یک به گوشه ای گریختند و در لابه لای سنگ ها و بوته های صحرایی پنهان شدند. دانست که آنچه مهمان با خود برده و در بیابان ریخته درد و بلاهای خانه او بوده است. پس خدا را شکر کرد و به خانه بازگشت.(1)

پیامها

1. غم روزی مهمان را نباید خورد.

2. مهمان نه تنها روزی را کم نمی کند بلکه موجب رفع بلاها از خانواده میزبان می شود.

کاربرد

1. در فواید و آثار مهمان داری و مهمان نوازی.

2. در نکوهش کسانی که تنگ نظرند و چشم دیدن مهمان را ندارند.

ضرب المثل های هم مضمون

دولت در آن سراست که از میهمان پر است.

رزق خویش به دست تو می خورد مهمان.(2)

اشعار هم مضمون

رزق ما آید به پای میهمان از سوی غیب * میزبان ماست ، هر کس می شود مهمان ما(3)

شکر به جای آر که مهمان تو * روزی خود می خورد از خوان تو(4)

ریشه های قرآنی حدیثی

رسول خدا(صلی الله علیه وآله) : «الضَیفُ یَنزِلُ بِرزقِهِ ، وَ یَرتَحِلُ بِذُنُوبِ اَهلِ البَیتِ؛ میهمان ، روزی خود را می آورد و گناه اهل خانه را می برد».(5)

لغات

سرا : خانه.

خوان : سفره.

پی نوشت ها :

1. حسن ذوالفقاری ، داستان های امثال و حکم ، تهران ، مازیار ، چ 2، 1385، ص 806.

2. غلامرضا حیدری ابهری ، حکمت نامه پارسیان ، قم ، نشر جمال ، چ 1، 1385، ص 671.

3. همان.

4. همان.

5. علامه مجلسی ، بحارالانوار ، بیروت ، دار احیاء التراث ، چ 3، 1403 ه.ق ، ج 75، ص 461.