اولین سلفی تاریخ ایران را چه کسی گرفت؟

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، اولین سلفی تاریخ ایران و قدیمی ترین سلفی تاریخ ایران و تاریخچه سلفی در ایران و ملک قاسم میرزا اولین سلفی ایران در نم نمک.

اولین سلفی تاریخ ایران را چه کسی گرفت؟

اولین سلفی ایرانی عکس زیر است ، تاریخ عکس نامعلوم است اما صاحب آن ملک قاسم میرزا متولد 1807 و درگذشته در سال 1859 است.

اولین سلفی تاریخ ایران از ملک قاسم میرزا

این عکس تنها عکس داگرئوتایپ ایرانی موجود در تاریخ ایران است.

داگرئوتایپ چیست؟

داگرئوتایپ یا داگرئوتیپ نخستین روش موفق در ثبت عکس های دائمی و استفاده تجاری از عکاسی است. در این روش ، به صفحه نقره ای مدتی بخار ید می دهند تا قشر نازکی از یدور نقره بر روی آن قرار گیرد سپس این صفحه را در دوربین می گذارند و عکسبرداری می کنند. این روش را لوئی داگر مخترع و عکاس فرانسوی در سال 1837 میلادی اختراع کرد.

عکس داگرئوتایپ

بیوگرافی ملک قاسم میرزا

ملک قاسم میرزا شاهزاده قاجار بود و در دوم جمادی الثانی 1186 متولد شد و در سال1230 درگذشت. او برادر تنی ملک منصور میرزا و بیست و چهارمین پسر فتحعلی شاه بود. او شخصیت جالبی داشته و پیوسته در صدد کسب معلومات تازه بوده به طوری که قصد استخراج قند از چغندر را کرده و در پزشکی هم دست داشته است. او با اروپاییان مراوده خوبی داشت و از آنها حمایت می کرد.

فن عکاسی و عکس برداری در ایران برای اولین بار در شهر تبریز و توسط ملک قاسم میرزا فرزند فتحعلی شاه قاجار آغاز گردید. به علت سفر او به اروپا و تحصیل در فرانسه در روزگاری که اختراع دوربین عکاسی موضوع بحث روز بود و مراوده با اروپائیان در ایران و توجهی که به دانش ها و فرهنگ نوین داشت می توان حتم و یقین کرد که شاهزاده ملک قاسم میرزا نخستین ایرانی ، پس از ژول ریشار (به گفته ای اولین شخص خارجی که در ایران عکس برداری کرده است) یا هم زمان با او (و شاید هم پیش از ریشارخان) است که دوربین عکاسی در اختیار داشته و نخستین عکس برداری به شیوه داگرئوتیپ و سپس کلدیون را در ایران انجام داده است.

عکس ملک قاسم میرزا

یحیی ذکا نویسنده کتاب «تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام ایران» اعتقاد دارد که ملک قاسم میرزا نویسنده نخستین رساله عکاسی نیز هست. از آنجا که وی به 6 زبان زنده دنیا تسلط داشته است ، احتمالا تنها گزینه ممکن برای تألیف رساله کوچک «کتاب فوتوگرافی» می تواند باشد. این کتاب شامل 14 صفحه در قطع 15*6 است و ابتدا در سال 1274 هجری قمری وارد کتابخانه اعتضادالسلطنه شد و سپس به کتابخانه مدرسه ناصری (سپهسالار) وقف شد.