تاریخ جشن میانه بهار(1405) بهاربد چه روزی است؟

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، روز جشن میانه بهار و تاریخ روز جشن میانه بهار و جشن بهاربد یا میانه بهار و روز بعثت زرتشت و تاریخ شمسی روز جشن میانه بهار و روز جشن میانه بهار در تقویم امسال و تاریخچه روز جشن میانه بهار و روز جشن میانه بهار چه روزی است و تاریخ دقیق روز جشن میانه بهار و روز جشن میانه بهار چند شنبه است و روز جشن میانه بهار چندمه و روز جشن میانه بهار در تقویم میلادی و علت نامگذاری روز جشن میانه بهار و روز جشن میانه بهار و روز جهانی جشن میانه بهار در تقویم قمری و روز جشن میانه بهار در تقویم قمری در نم نمک.

جشن میانه بهار چه روزی است؟

15 اردیبهشت

جشن میانه بهار که به نام جشن بهاربد نیز شناخته می شود ، از جمله جشن های باستانی و فراموش شده ایران به شمار می رود که مصادف با روز شیراز است.

با نگاهی به فرهنگ و تمدن اقوام و ملل در نقاط مختلف جهان ، می توان جشن ها و مناسب های زیادی را مشاهده کرد. ایران نیز به عنوان تمدنی کهن و بزرگ ، از این قاعده مستثنی نیست و جشن ها و مناسبت های باستانی زیادی دارد که هرکدام از این جشن ها برای گرامی داشت موضوعی خاص یا جشن های ماهانه و گاهنبار برپا می شد. با این حال ، بخش زیادی از این جشن های باستانی با گذر زمان به فراموشی سپرده شده اند. یکی از جشن های فراموش شده و باستانی ایران ، جشن میانه بهار است؛ جشن میانه بهار ، از جمله جشن های ایران باستان به شمار می رود و همان طور که از نامش پیدا است ، فرا رسیدن نیمه فصل بهار را جشن می گیرد.

جشن میانه بهار چیست؟

درست پنج روز بعد از جشن «چله نوروز» که البته همین مناسبت هم تنها در برخی نقاط مرکزی کشور از جمله کرمان و شیراز به شکل رسمی تر برگزار می شود ، جشن «بهاربد» فرا می رسد؛ مناسبتی کهن که به سختی می توان رد پای مشخصی از آن حتی در میان مقالات و مطالعات پژوهشگران یافت.

در ایران باستان تقویم بر اساس گاهَنبارها رواج داشته و مردم بر اساس آن آغاز و میانه هر فصل را جشن می گرفتند. جشن های گاهنباری ، ادامه و بازمانده ای از نوعی تقویم کهن در ایران باستان است که طول سال خورشیدی را نه به دوازده ماه خورشیدی ، بلکه به چهار فصل و چهار و نیم فصل تقسیم کرده اند و هر یک از این بازه های زمانی ، نام و جشنی ویژه به همراه داشته است.

در پانزدهم اردیبهشت ماه نیز جشن «بهاربد» و زمان گاهنباری به نام «میدیوزَرِم» به معنای میانه فصل سبز برگزار می شده است. یکی از نکات مهم درباره جشن های ایرانی ، وابستگی آنها با امور کشاورزی بوده است. روندی که از یک سو به کاشت ، داشت و برداشت کشاورزان کمک می کرده و از سوی دیگر بهانه ای برای شکرگزاری نعمت های پروردگار از جمله رُستنی های زمین بوده است. 

سال گاهنباری از نخستین روز تابستان آغاز شده و پس از هفت پاره زمانی ، یعنی پایان سه فصل و چهار میانه فصل ، به آغاز سال بعدی می رسیده است. پایان بهار یا آغاز تابستان مانند دیگر فصل ها ، دارای جشن گاهنباری نبوده و تنها به عنوان جشن آغاز سال نو به شمار می رفته است.

از سوی دیگر بخش هایی از کتاب زادسپرم (کتابی تألیف شده توسط یکی از پیشوایان زرتشت) به جز اشاره های کوتاهی که به تاریخچه و رویدادهای زمان زرتشت می پردازد ، بعثت او به پیامبری را نیز به میانه بهار یا «بهاربد» نسبت می دهد. جشن «بهاربد» که از بزرگترین و مهم ترین جشن های ایرانیان است و حتی پیش از رواج دین زرتشتی در عصر ساسانی نیز برگزار می شده است.

آخرین سند مکتوب از برگزاری جشن «بهاربد» در گزارش کوتاه و مهم ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه آمده است. او در این گزارش به اهتمام فراوان مردم برای برگزاری جشن «بهاربد» اشاره کرده است و همین موضوع بیانگر اهمیت چنین جشنی در ایران باستان است. جشنی که احتمالا برخی بعد از خواندن این گزارش تازه به وجود آن پِی ببرند! درحالی که به نظر می رسد احیای چنین مناسبت های اصیلی بتواند رد پای مناسبت های وارداتی را کمرنگ تر کند.