‫دکتر اکبر ایرانی قمی کیست؟ + بیوگرافی

یک پژوهشگر فرهنگ و هنر معتقد است که نام اکبر ایرانی با «تصحیح متون» و «احیای نسخه های خطی» با فرهنگ معاصر ایران پیوند خورده است.

اکبر ایرانی کیست؟

محمد حسینی باغسنگانی - پژوهشگر فرهنگ و هنر - در یادداشتی با عنوان «میراث بانِ نستوهِ فرهنگ ایران؛ سی وپنج سال مجاهدت دکتر اکبر ایرانی در مسیر احیای هویت ملی» که به مناسبت زادروز اکبر ایرانی - مدیرعامل موسسه میراث مکتوب - برای انتشار در اختیار ایسنا قرار داده ، نوشته است :  

«دوم تیرماه ، زادروز شخصیتی است که نام او با «تصحیح متون» و «احیای نسخه های خطی» در فرهنگ معاصر ایران پیوند خورده است؛ دکتر اکبر ایرانی قمی ، مدیری فرهنگی که بیش از سه دهه از زندگی خویش را وقف حراست از اوراق زرین تمدن ایرانی اسلامی کرده است. او با پایه گذاری و استمرار فعالیت های «موسسه پژوهشی میراث مکتوب» ، خلأ ناشی از توقف نهادهای اثرگذاری چون «بنیاد فرهنگ ایران» را تا اندازه ای جبران کرد و امروزه در شمار چهره های اثرگذار حوزه ایران شناسی ، نسخه پژوهی و تصحیح متون در ایران و جهان شناخته می شود.

اکبر ایرانی؛ از فلسفه هنر تا پاسداری از متون کهن

اکبر ایرانی قمی ، زاده شهر قم و دانش آموخته دکتری فلسفه هنر است. مسیر فعالیت های فرهنگی او از اواخر دهه شصت خورشیدی و حضور در حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی آغاز شد؛ دوره ای که به پژوهش در تاریخ موسیقی و تألیف آثاری در این زمینه پرداخت.

اما نقطه عطف زندگی فرهنگی او در سال 1372 رقم خورد؛ زمانی که با حضور در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ، مأموریت یافت طرحی بنیادین برای شناسایی ، تصحیح و انتشار میراث نسخه های خطی تمدن ایرانی و اسلامی پی ریزی کند. او در این مسیر از مشورت و همراهی استادانی چون ایرج افشار ، محمدتقی دانش پژوه ، سیدجعفر شهیدی و عبدالحسین حائری بهره برد و سنگ بنای نهادی را گذاشت که بعدها به «موسسه پژوهشی میراث مکتوب» تبدیل شد.

اهمیت راهبردی دکتر ایرانی برای فرهنگ ایران

اهمیت نقش دکتر اکبر ایرانی در منظومه فرهنگی ایران ، فراتر از مدیریت یک موسسه پژوهشی است. او را می توان از پرچمداران نهضت تصحیح متون در دوران پس از انقلاب دانست؛ دورانی که پس از توقف فعالیت نهادهای پیشین ، خلأیی جدی در حوزه احیای نسخه های خطی پدید آمده بود.

ایرانی با وجود دشواری های اداری ، کمبود امکانات و دگرگونی های مدیریتی ، توانست چراغ پژوهش در میراث مکتوب را روشن نگاه دارد. نگاه او بر این باور استوار است که ترقی و تعالی هیچ ملتی ممکن نیست ، مگر آن که بنیاد پیشرفت خود را بر دستاوردهای علمی و فرهنگی پیشینیان بنا نهد. از همین رو ، کوشش او همواره بر آن بوده است که نسل جدید پژوهشگران و دانشگاهیان را با ریشه های مکتوب تمدن ایرانی پیوند دهد.

دیدگاه اکبر ایرانی درباره میراث مکتوب

از منظر دکتر اکبر ایرانی ، نسخه های خطی تنها اوراقی کهنه و متعلق به گذشته نیستند ، بلکه هویت نامه و کارنامه فکری دانشمندان ، نویسندگان و اندیشمندان ایران و جهان اسلام به شمار می آیند.

او میراث مکتوب را دفینه ای ارزشمند می داند که استخراج ، تصحیح و انتشار علمی آن برای شناخت تاریخ اندیشه ، دانش و فرهنگ ایرانی ضروری است. بر همین اساس ، همواره بر اولویت متون فارسی و شیعی و رعایت دقیق ترین معیارهای علمی در تصحیح آثار تأکید کرده است؛ زیرا حفظ اصالت این متون را بخشی از صیانت از حافظه تاریخی و هویت ملی می داند.

کارنامه تألیفی و پژوهشی دکتر اکبر ایرانی

دکتر اکبر ایرانی ، علاوه بر مدیریت یکی از مهم ترین نهادهای پژوهشی کشور در حوزه میراث مکتوب ، خود نیز پژوهشگری فعال در زمینه هنر ، موسیقی و تاریخ اندیشه ایرانی اسلامی است. آثار او به ویژه در حوزه پژوهش های موسیقی ، از نخستین تلاش های نظام مند برای بررسی نسبت موسیقی با دیدگاه های فقهی ، عرفانی ، فلسفی و علمی به شمار می آید.

از مهم ترین آثار تألیفی او می توان به این کتاب ها اشاره کرد :

_ دیدگاه پنجم؛ پژوهشی درباره مبانی موسیقی از منظر دیدگاه های فقهی ، عرفانی ، فلسفی و علمی

_ موسیقی در سیر تلاقی اندیشه ها و پنج رساله فقهی فارسی؛ پژوهشی در تاریخ اندیشه موسیقایی ایران و بررسی رساله های فارسی در این حوزه

_ هشت گفتار پیرامون حقیقت موسیقی غنایی؛ مجموعه ای از تأملات و پژوهش های نظری درباره مفهوم موسیقی و جایگاه آن در فرهنگ اسلامی

_ سی سال تلاش؛ کتاب خاطرات و تجربه های دکتر ایرانی که فراز و فرودهای سه دهه مدیریت فرهنگی و تلاش برای حفظ و احیای میراث مکتوب ایران را روایت می کند.

میراث مکتوب؛ درختی تنومند بر ریشه های کهن

«موسسه پژوهشی میراث مکتوب» در سال 1372 با عنوان «دفتر نشر میراث مکتوب» آغاز به کار کرد و در سال 1384 با دریافت مجوزهای پژوهشی از وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری به جایگاه یک موسسه پژوهشی ارتقا یافت.

نقش دکتر اکبر ایرانی در استمرار و تثبیت این نهاد ، نقشی تعیین کننده و بنیادین بوده است. او در طول دهه های فعالیت خود ، با وجود فراز و فرودهای اداری ، کمبود امکانات و گاه بی مهری برخی مدیران ، با شکیبایی و تدبیر توانست از این مرکز علمی پاسداری کند و مانع از توقف مسیر آن شود.

از این منظر ، او را می توان «کنشگری مرزی» دانست؛ شخصیتی که در نقطه تلاقی سنت و تجدد ، میان ساختارهای رسمی و جامعه علمی ، راهی برای استمرار حیات یکی از مهم ترین مراکز احیای متون کهن ایران یافته است.

تعامل با مجامع علمی جهان

در دوران مدیریت دکتر اکبر ایرانی ، موسسه پژوهشی میراث مکتوب به یکی از مراجع شناخته شده ایران شناسان و نسخه پژوهان جهان تبدیل شده است.

همکاری با انتشارات بین المللی بریل در شهر لایدن هلند ، برای معرفی و عرضه صدها عنوان از آثار این موسسه در دانشگاه ها و مراکز پژوهشی اروپا و آمریکا ، از مهم ترین جلوه های حضور جهانی میراث مکتوب به شمار می رود.

همچنین عضویت و تعامل علمی با نهادهای بین المللی مرتبط با مطالعات نسخه های خطی اسلامی و مطالعات جوامع فارسی زبان ، جایگاه جهانی این موسسه را بیش از پیش تثبیت کرده است.

امروزه آثار منتشرشده از سوی میراث مکتوب در مجموعه های معتبر پژوهشی جهان ، از جمله کتابخانه دانشگاه هاروارد و کتابخانه کنگره آمریکا ، در دسترس پژوهشگران قرار دارد.

گزارشی از دستاوردهای موسسه پژوهشی میراث مکتوب تا سال 1405

مروری بر کارنامه این موسسه نشان می دهد که طی بیش از سه دهه فعالیت ، مجموعه ای چشمگیر از فعالیت های علمی ، انتشاراتی و پژوهشی تحقق یافته است :

_ انتشار بیش از 413 عنوان کتاب در قالب 482 جلد ، شامل بیش از 300 هزار صفحه متن کهن

_ انتشار سه نشریه تخصصی «آینه میراث» ، «گزارش میراث» و «میراث علمی اسلام و ایران» با بیش از 200 شماره منتشرشده

_ برگزاری 201 نشست تخصصی در حوزه نقد کتاب ، متن پژوهی و مطالعات میراث مکتوب

_ برگزاری بیش از 40 همایش علمی داخلی و بین المللی و 18 کارگاه آموزشی تخصصی

_ کسب 130 عنوان کتاب برگزیده و شایسته تقدیر در جشنواره های ملی و بین المللی ، از جمله جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و جایزه فارابی

_ شناسایی ، گردآوری و سامان دهی بیش از 110 هزار تصویر از نسخه های خطی موجود در کتابخانه های جهان

این آمار تنها ارقام و گزارش های اداری نیستند ، بلکه نشان دهنده تلاشی مستمر برای نجات و بازگرداندن بخشی از حافظه تاریخی و علمی ایران به عرصه پژوهش معاصر است.

«سی سال تلاش»؛ روایت پایداری در مسیر حفظ میراث ایران

کتاب «سی سال تلاش» ، مجموعه ای از خاطرات ، تجربه ها و یادمانده های دکتر اکبر ایرانی از بیش از سه دهه فعالیت مستمر در عرصه مدیریت فرهنگی و صیانت از میراث مکتوب ایران است. این کتاب در اسفندماه 1402، هم زمان با آیین گرامی داشت سی سالگی موسسه پژوهشی میراث مکتوب ، رونمایی شد و به نوعی سندی از تاریخ شکل گیری ، تثبیت و استمرار یکی از مهم ترین نهادهای متن پژوهی ایران در دوران معاصر به شمار می آید.

فراز و فرودهای مدیریت فرهنگی

یکی از مهم ترین بخش های این اثر ، روایت دشواری ها ، تلخی ها و شیرینی های مسیر تأسیس و تداوم «میراث مکتوب» از سال 1372 تاکنون است. دکتر ایرانی در این خاطرات ، از برخوردها و نگاه های متفاوت مدیران فرهنگی در دوره های گوناگون سخن می گوید و نشان می دهد که چگونه در برخی مقاطع ، نگاه های کوتاه مدت ، نمایشی و غیرمتخصصانه ، اهمیت احیای آثار کهن و سرمایه های ماندگار فرهنگی را کمتر مورد توجه قرار داده اند.

این خاطرات ، در حقیقت تنها گزارش یک مدیر از مشکلات اداری نیست ، بلکه شرح مبارزه ای آرام و پیوسته برای حفظ نهادی است که مأموریت آن ، پاسداری از حافظه تاریخی و علمی ایران بوده است.

«نه نامه»؛ بهای ایستادگی بر اصول علمی

از تأثیرگذارترین بخش های کتاب ، فصلی است با عنوان «نه نامه»؛ روایتی از موقعیت هایی که دکتر اکبر ایرانی در برابر خواسته های غیر کارشناسی صاحبان قدرت و مدیران وقت ایستادگی کرده و هزینه های سنگینی برای حفظ استقلال علمی موسسه پرداخته است.

او در این بخش با صراحت از فشارهای روحی و دشواری هایی سخن می گوید که در برخی دوره ها حتی سلامت جسمی و روانی او را تحت تأثیر قرار داده است؛ اما با وجود همه این مشکلات ، تلاش کرده است چراغ میراث مکتوب خاموش نشود.

گفته ها و ناگفته های یک مسیر فرهنگی

دکتر ایرانی سال ها پیش از انتشار رسمی این کتاب ، بارها اشاره کرده بود که در حال نگارش روایت کامل تجربه های خود است؛ تجربه هایی که به دلایل مختلف ، بیان آن ها در فضای رسمی زمان خود ممکن نبود و باید برای آگاهی نسل های آینده ثبت و منتشر می شد.

«سی سال تلاش» از این منظر ، تنها زندگی نامه یک مدیر فرهنگی نیست ، بلکه روایتی مستند از تاریخ تحولات متن پژوهی ، نسخه شناسی و تلاش برای حفظ میراث مکتوب در ایران پس از انقلاب اسلامی است. این کتاب ، علاوه بر بازگویی تجربه های شخصی نویسنده ، تصویری روشن از موانع ساختاری و اداری پیش روی فعالیت های علمی و فرهنگی در ایران معاصر ارائه می دهد.

کنشگری در مرز سنت و نهادهای مدرن

یکی از مفاهیم کلیدی که در این کتاب برجسته می شود ، تعریف دکتر ایرانی از جایگاه خویش به عنوان یک «کنشگر مرزی» است؛ فردی که در میانه تغییرات سیاسی و اداری کوشیده است ، میان ضرورت حفظ استقلال علمی و نیاز به تعامل با ساختارهای رسمی ، تعادلی پایدار برقرار کند.

همین رویکرد سبب شد که موسسه میراث مکتوب ، با وجود همه فراز و نشیب ها ، مسیر خود را ادامه دهد و به نهادی معتبر در حوزه احیای متون کهن تبدیل شود.

همراهی با استوانه های فرهنگ ایران

بخش دیگری از خاطرات دکتر ایرانی به معاشرت ها و همکاری های علمی او با چهره های بزرگ فرهنگ و ادب ایران اختصاص دارد؛ شخصیت هایی چون ایرج افشار ، محمدتقی دانش پژوه ، سید جعفر شهیدی و عبدالحسین حائری که از نخستین روزهای شکل گیری موسسه میراث مکتوب ، با دانش ، تجربه و راهنمایی های خود در کنار او قرار داشتند.

این خاطرات ، علاوه بر ثبت گوشه هایی از زندگی علمی این بزرگان ، تصویری از سنت دیرپای انتقال دانش و تجربه میان نسل های مختلف پژوهشگران ایرانی را نیز به نمایش می گذارد.

در مجموع ، «سی سال تلاش» را می توان فراتر از یک خودزندگی نامه دانست؛ این کتاب ، سندی تاریخی از کوشش نسلی از پژوهشگران است که در سکوت و به دور از هیاهوی رسانه ای برای حفظ میراث مکتوب و حافظه فرهنگی ایران کوشش کرده اند.

میراث مکتوب؛ احیای هزار سال اندیشه و دانش ایرانی

موسسه پژوهشی میراث مکتوب در بیش از سه دهه فعالیت خود ، رسالتی دشوار و کم نظیر را بر عهده داشته است : شناسایی ، تصحیح و انتشار متون کلاسیک و کهن فارسی و اسلامی از سده های نخستین هجری تا اواخر دوران قاجار؛ آثاری که هر یک ، برگ هایی از دفتر بزرگ تاریخ اندیشه ، ادب ، هنر و دانش ایرانی را در خود جای داده اند.

این موسسه با اولویت بخشیدن به متون فارسی و شیعی ، کوشیده است آثاری را به جامعه علمی بازگرداند که بسیاری از آن ها نه تنها متون تاریخی و ادبی ، بلکه «هویت نامه های» تمدن ایرانی اسلامی محسوب می شوند.

متون شاخص دینی ، تاریخی و حماسی

در میان آثار احیا شده توسط موسسه پژوهشی میراث مکتوب ، برخی جایگاهی ممتاز در شناخت تاریخ اندیشه و فرهنگ اسلامی دارند.

«علینامه» ، یکی از کهن ترین منظومه های حماسی شیعی زبان فارسی متعلق به قرن پنجم هجری ، از جمله آثاری است که برای نخستین بار با کوشش این موسسه به شکلی علمی منتشر شد. اهمیت این اثر در آن است که نشان می دهد سنت حماسه سرایی فارسی تنها به روایت های ملی محدود نبوده و در حوزه های دینی و اعتقادی نیز جلوه هایی درخشان داشته است.

از دیگر اقدامات ارزشمند این مرکز ، احیای کهن ترین نسخه های موجود از نهج البلاغه و صحیفه سجادیه است؛ آثاری بنیادین که در تاریخ فرهنگ و اندیشه اسلامی جایگاهی یگانه دارند. همچنین نسخه ای ارزشمند از خطبه قاصعه به خط صدرالدین قونوی نیز در شمار آثار منتشرشده این موسسه قرار دارد.

گنجینه های ادبی و تاریخی

در حوزه ادب و تاریخ نیز میراث مکتوب نقش برجسته ای در معرفی و تصحیح آثار کمتر شناخته شده ایفا کرده است.

کتاب «بزم و رزم» اثر استرآبادی که در فضایی چندزبانه در قرن هشتم هجری پدید آمده است ، با تصحیح علمی دکتر توفیق سبحانی منتشر شد و به عنوان یکی از منابع مهم شناخت فضای فرهنگی و ادبی آن دوره شناخته می شود.

«المصادر» ، تألیف ابوبکر بُستی با تصحیح استاد علی اشرف صادقی از دیگر آثار ارزشمند منتشرشده توسط این موسسه است که در حوزه زبان و ادب فارسی اهمیت ویژه ای دارد.

انتشار مثنوی «یوسف و زلیخا» با تصحیح عبدالرضا قریشی و زیر نظر رسول شایسته ، نمونه ای دیگر از تلاش این موسسه برای بازگرداندن آثار مهم ادبی به حوزه پژوهش های معاصر است.

همچنین «بستان العارفین» ، متنی عرفانی با قدمتی نزدیک به هزار سال به دلیل حفظ شمار فراوانی از واژگان کهن فارسی از اهمیت زبانی و فرهنگی فراوانی برخوردار است.

از دیگر پروژه های ارزشمند ، انتشار مجموعه ای پژوهشی درباره ابیات مورد اختلاف و بحث برانگیز شاهنامه فردوسی است که در مسیر شناخت دقیق تر متن این شاهکار جاودانه ادبیات فارسی گام برداشته است.

آثار علمی ، جغرافیایی و اسناد تمدنی

فعالیت میراث مکتوب تنها به متون ادبی محدود نمانده و حوزه های علم ، ریاضیات ، جغرافیا و تاریخ تمدن را نیز در بر گرفته است.

تصحیح و انتشار «ربع رشیدی» یکی از مهم ترین اسناد وقف نامه ای ایران با مقدمه و کوشش استاد ایرج افشار ، نمونه ای از توجه این موسسه به اسناد بنیادین تاریخ اجتماعی و فرهنگی ایران است.

انتشار «تحدید نهایات الاماکن» اثر برجسته ابوریحان بیرونی در حوزه جغرافیای ریاضی ، نشان دهنده توجه این مرکز به میراث علمی تمدن اسلامی است.

همچنین آثاری چون «التعریف بطبقات الأمم» با تصحیح زنده یاد غلامرضا جمشیدنژاد اول و کتاب هایی مانند «مفتاح الحساب» و «نصایح شاهرخی» در حوزه دانش های ریاضی و اندرزنامه های سیاسی از دیگر نمونه های کوشش گسترده میراث مکتوب در احیای متون علمی به شمار می آیند.

استمرار راه بزرگان ایران شناسی

میراث مکتوب افزون بر این آثار ، بیش از 15 عنوان از تألیفات و تحقیقات استاد ایرج افشار را منتشر کرده است؛ آثاری که امروزه از منابع مرجع در مطالعات ایران شناسی و تاریخ فرهنگی ایران محسوب می شوند.

این موسسه همچنین با انتشار نسخه برگردان ها (فاکسیمیله) از نسخه های نفیس موجود در کتابخانه های جهان ، امکان دسترسی پژوهشگران ایرانی و جهانی را به صورت اصلی و دقیق این آثار فراهم کرده است.

در حقیقت ، کارنامه میراث مکتوب تنها فهرستی از کتاب های منتشرشده نیست؛ این مجموعه را می توان تلاشی مستمر برای نجات حافظه مکتوب یک تمدن دانست؛ حافظه ای که از میان هزاران برگ فرسوده ، دوباره به زندگی علمی و فرهنگی روزگار ما بازگردانده شده است.

چرا نام اکبر ایرانی در جهان رسانه ای غریب است؟

با وجود این حجم گسترده از خدمات علمی و فرهنگی ، این پرسش همچنان باقی است که چرا نام دکتر اکبر ایرانی در فضای عمومی و رسانه ای ایران ، آن گونه که شایسته جایگاه اوست ، حضور پررنگی ندارد؟ چرا چهره ای که بیش از سه دهه از عمر خود را صرف نجات و احیای هزاران برگ از میراث فکری و تاریخی این سرزمین کرده است ، در میان نسل های جوان کمتر شناخته شده است؟

پاسخ به این پرسش را باید در آسیب شناسی نظام مدیریت و سیاست گذاری فرهنگی ایران جست وجو کرد.

غلبه نگاه های کوتاه مدت و نمایشی

یکی از مهم ترین آسیب های مدیریت فرهنگی ، غلبه نگاه هایی است که بیش از آن که به ساختن زیرساخت های پایدار علمی و فرهنگی بیندیشند ، در پی پروژه های زودبازده ، نمایشی و رسانه ای هستند.

احیای نسخه های خطی ، تصحیح متون کهن و حفظ میراث مکتوب ، کاری است که نتیجه آن ، گاه پس از سال ها تلاش آشکار می شود و طبیعتاً کمتر در مدار خبرهای روز و هیاهوی رسانه ای قرار می گیرد. در چنین فضایی ، کسانی که عمر خود را در سکوت کتابخانه ها و مراکز پژوهشی صرف می کنند ، کمتر در معرض دیده شدن قرار می گیرند.

مبارزه با آفت کتاب سازی و انتحال

از دیگر وجوه برجسته شخصیت فرهنگی دکتر اکبر ایرانی ، ایستادگی او در برابر پدیده هایی همچون کتاب سازی ، سرقت علمی و انتحال است. او در سال های فعالیت خود ، با انتشار نشست ها ، مقالات و ویژه نامه های تخصصی درباره این آسیب ها ، کوشیده است ، توجه جامعه علمی را به خطری جلب کند که اعتبار پژوهش های دانشگاهی و میراث علمی کشور را تهدید می کند.

طبیعی است که مبارزه با جریان های ناسالم فرهنگی و نقد رویه های غیرعلمی ، همواره بی هزینه نبوده و گاه سبب شکل گیری مخالفت ها و دشمنی هایی نیز شده است.

کم توجهی به نهادهای میراثی

واقعیت آن است که موسسه پژوهشی میراث مکتوب ، با وجود کارنامه ای درخشان و جایگاهی شناخته شده در میان ایران شناسان جهان ، همواره از نظر امکانات ، بودجه و زیرساخت های مناسب با چالش هایی روبه رو بوده است.

این در حالی است که نهادی با چنین مأموریت بزرگی ، در بسیاری از کشورهای دارای سنت فرهنگی کهن ، از حمایت های گسترده ملی برخوردار می شود؛ زیرا حفاظت از حافظه تاریخی یک ملت ، نه یک فعالیت تشریفاتی ، بلکه بخشی از سرمایه گذاری راهبردی برای آینده فرهنگی آن جامعه است.

راهی دشوار ، اما ماندگار

فعالیت در عرصه تصحیح متون ، نسخه شناسی و احیای میراث مکتوب ، راهی پرزحمت و کم هیاهو است؛ راهی که نه شهرت های زودگذر به همراه دارد و نه دستاوردهای آن به سرعت در فضای عمومی دیده می شود.

اما تمدن ها بیش از آن که بر پایه رویدادهای پرسر و صدا بنا شوند ، بر شانه های انسان هایی استوار می مانند که بی ادعا ، حافظ پیوند گذشته و آینده اند.

مردی که خود به یک نهاد تبدیل شد

ژاله آموزگار درباره دکتر اکبر ایرانی تعبیر زیبایی دارد : او در روزگار کم فروغ فرهنگ ، چراغ میراث را روشن نگه داشته است.

شاید دقیق ترین توصیف برای کارنامه او همان باشد که در یکی از روایت های مرتبط با میراث مکتوب آمده است : نیکوکار حقیقی کسی است که از مرز یک فرد فراتر رود و خود را به یک نهاد تبدیل کند.

اکبر ایرانی در طی بیش از سه دهه فعالیت فرهنگی ، چنین مسیری را پیموده است؛ مسیری که هدف آن نه کسب نام و آوازه شخصی ، بلکه حفظ نام و هویت فرهنگی ایران بوده است.

از همین رو ، کارنامه او را نمی توان تنها در شمار کتاب های منتشرشده ، نشست های برگزارشده یا جوایز دریافت شده خلاصه کرد؛ میراث اصلی او استمرار جریانی است که هزاران صفحه از حافظه تمدن ایرانی اسلامی را از خاموشی و فراموشی نجات داده و به نسل امروز و فردا سپرده است.

بیوگرافی اکبر ایرانی قمی

اکبر ایرانی قمی متولد 1341 در قم ، نویسنده ، محقق ، مدیر عامل مرکز پژوهشی میراث مکتوب از ابتدای تأسیس این مرکز و نویسنده کتاب «موسیقی و اندیشه ها» است.