یوآف گالانت وزیر دفاع سابق اسرائیل الان کجاست؟

توضیحات: Namnamak; 20 تیر 1404

نامه ای منتسب به یوآو گالانت ، وزیر دفاع پیشین رژیم صهیونیستی ، خطاب به رهبر معظم انقلاب اسلامی ، حضرت آیت الله خامنه ای ، که به قصد تهدید و ارعاب نوشته شده ، اما در لایه های پنهان خود ، به ستایشی ناخواسته از رهبری حکیمانه و مدیریت بی نظیر ایشان تبدیل شده است

نامه وزیردفاع سابق اسرائیل به رهبر انقلاب

به گزارش همشهری آنلاین ، روزنامه جوان در یادداشتی با عنوان « خواستی خوار کنی ، اما ستودی!» نوشت :

در دوره پر فراز و نشیب و پرماجرای خلافت حضرت امیرالمومنین بر سرزمین های اسلامی و داعیه داری معاویه بر سرزمین شام ، علاوه بر مقابله و جنگ سخت روی زمین نظیر جنگ صفین و زد و خوردهای مرزداران در سرحدات ، مکاتبات و نامه هایی نیز میان حضرت و معاویه رد و بدل شده که نگاه تیزبین تاریخ از آنها غافل نبوده و محتوای بسیاری از این نامه ها را ثبت و ضبط و برای آیندگان نقل کرده است. معاویه در مکاتبات تاریخی خود خطاب به امیرالمومنین کوششی واضح و ملموس داشته تا با لحنی تحکم آمیز ، محقرانه و برتری جویانه اقدام به تضعیف و تخریب امیرالمومنین و دستگاه حکمرانی ایشان کند و با برشمردن امکانات و شمار لشکریان خود امیرالمومنین و مردم عراق را تهدید و ارعاب کند. او خویشتنداری و حلم حضرت و پرهیز ایشان از وارد شدن به جنگ را نشانه ضعف و ترس ایشان برمی شمارد و به سرزنش ایشان می پردازد. گرچه لحن و روح حاکم بر مکاتبات معاویه نگاهی تحقیرآمیز و تهدیدآمیز دارد ، اما در جای جای نامه های خود ناخواسته به نقش محوری و اساسی امیرالمومنین در سرزمین های اسلامی اذعان داشته و گاه حتی به نوعی به مشروعیت و حقانیت حضرت در جانشینی و وراثت پیامبر اعترافاتی کرده است.

امروز ، در عصری دیگر ، شاهد تکرار این الگوی تاریخی هستیم؛ نامه ای منتسب به یوآو گالانت ، وزیر دفاع پیشین رژیم صهیونیستی ، خطاب به رهبر معظم انقلاب اسلامی ، حضرت آیت الله خامنه ای ، که به قصد تهدید و ارعاب نوشته شده ، اما در لایه های پنهان خود ، به ستایشی ناخواسته از رهبری حکیمانه و مدیریت بی نظیر ایشان تبدیل شده است. گالانت در نامه خود ادعا می کند که «نزدیک به سه دهه ، رهبری آیت الله خامنه ای را از نزدیک مطالعه کرده» و هر گام و تصمیم ایشان را زیر نظر داشته است.

او با این ادعا ، قصد دارد قدرت اطلاعاتی و نظامی رژیم صهیونیستی را به رخ بکشد ، اما ناخواسته به عمق نفوذ و تأثیرگذاری رهبر انقلاب در معادلات منطقه ای و جهانی گواهی می دهد. این اعتراف ، که از قلم یک دشمن دیرینه جاری شده ، خود سندی است بر جایگاه بی بدیل آیت الله خامنه ای به عنوان محور مقاومت و هدایتگر جبهه ای که سال هاست در برابر زیاده خواهی های صهیونیسم و استکبار جهانی ایستادگی کرده است. رهبر معظم انقلاب ، در طول بیش از سه دهه رهبری ، با تکیه بر حکمت ، بصیرت و شجاعت ، نه تنها ایران اسلامی را از گردنه های دشوار تاریخی عبور داده ، بلکه محور مقاومت را به نیرویی تعیین کننده در منطقه تبدیل کرده است. از حمایت از نهضت های آزادی بخش در فلسطین و لبنان گرفته تا تقویت بنیه دفاعی و علمی کشور در برابر تحریم ها و تهدیدات. مدیریت ایشان همواره مبتنی بر اصول عزت ، حکمت و مصلحت بوده است. گالانت در نامه خود ، با اشاره به شبکه ای از گروه های هم پیمان ایران ، که او آن را «حلقه آتش» نامیده ، ناخواسته به موفقیت استراتژیک آیت الله خامنه ای در ایجاد یک جبهه متحد و قدرتمند در برابر رژیم صهیونیستی اعتراف می کند.

این شبکه ، که شامل حزب الله لبنان ، حماس ، انصارالله یمن و دیگر گروه های مقاومت است ، نه تنها تهدیدی برای رژیم صهیونیستی بوده ، بلکه به عنوان سپری برای دفاع از ایران و سرزمین های اسلامی عمل کرده است. نکته قابل تأمل دیگر در نامه گالانت ، اشاره او به خویشتنداری استراتژیک ایران در مقاطع حساس است.

او به مواردی ، چون «عدم ورود ایران به جنگ عراق در سال 2003» و حفظ ثبات در برابر آشوب های منطقه ای اشاره می کند ، گویی که این خویشتنداری را نشانه ضعف می داند ، اما این برداشت ، خود گواهی بر ناتوانی دشمن در فهم عمق استراتژیک تفکر آیت الله خامنه ای است. خویشتنداری ایران ، نه از سر ضعف ، بلکه از سر حکمت و دوراندیشی بوده است؛ سیاستی که بارها دشمنان را در تله های خودساخته گرفتار کرده و ایران را به عنوان قدرتی باثبات و غیرقابل شکست در منطقه تثبیت کرده است.

گالانت در سراسر نامه خود گرچه تلاش کرده که نقابی قدرتمندانه و پیروزمندانه بر چهره بگذارد و اقدام به تهدید رهبر انقلاب و جمهوری اسلامی کند ، اما ناخواسته قدرت ایران و رهبری را ستوده و به توانایی ایران به بازسازی و احیای آنچه «حلقه آتش» در اطراف اسرائیل می خواند ، اعتراف می کند. او اذعان می کند که ایران ظرف مدتی قادر به سرعت بخشیدن و ادامه برنامه هسته ای خود است و تلاش می کند که با کلمات پوچ و تهدیدآمیز خود مانع از این مسیر شود. متن و فرامتن نامه گالانت و نامه های معاویه گرچه در دو بستر تاریخی و سیاسی متفاوت نگاشته شده ، اما الگویی مشترک دارند؛ تلاش برای تحقیر و تهدید یک شخصیت محوری ، اما تبدیل شدن به سندی برای تأیید عظمت و توانمندی و اقتدار او. خواستی خوار کنی ، اما ستودی!