استاد یعقوب انوش الان کجاست؟ + بیوگرافی

یک هنرمند موسیقی درباره محمدرضا شجریان می گوید : «از وقتی که استاد شجریان به رحمت خدا رفتند ، دلم برایشان خیلی تنگ می شود؛ البته ایشان همیشه برای من زنده هستند و وقتی که به یادشان می افتم ، موسیقی بیشتر در تمام وجودم گُر می گیرد و من را بی تاب می کند (با حالت تألم و گریه). وقتی که حرفشان به میان می آید ، ناخودآگاه گریه ام می گیرد ، چون با این شخصیت بی بدیل موسیقی ایران؛ رابطه خیلی نزدیکی داشتم و خیلی دوست بودیم.»

روایت یعقوب انوش وقتی کاست های شجریان را از ماشینش دزدیدند!

به گزارش نم نمک ، یعقوب انوش نوازنده ویلن و آهنگساز به مناسبت سالمرگ محمدرضا شجریان به بیان خاطرات و روایاتی از این هنرمند فقید پرداخته است که در ادامه می خوانید.

یعقوب انوش طی جملاتی درباره محمدرضا شجریان گفت : در کلاس های خوشنویسی استاد «غلامحسین امیرخانی» با دوست بزرگی همچون زنده یاد استاد «محمدرضا شجریان» آشنا شدم. دوشنبه های آخر هر ماه ، که حدود 40، 50 نفر از اعضای اصلی هم در آن حضور داشتند؛ انجمن خوشنویسان از اساتیدی که هر کدام سازی بلد بودند ، دعوت می کردند و به همراه استاد شجریان ، برنامه موسیقی اجرا می کردیم. در واقع ، رهبری این برنامه موسیقی بر عهده بنده بود و استاد شجریان خیلی از اخلاق و روحیات من خوشش می آمد. یک برنامه دوستی و رفاقت با ایشان بستیم و هر هفته در هر جایی که برنامه بود می گفت : «انوش ، الان هر کجا هستی و هر کاری داری؛ بگذار کنار و پاشو بیا.» من هم می گفتم : «چشم ، الان میام». گهگاهی هم می گفت : «من تنهام حوصله ام سررفته ، بلندشو با سازت بیا». بعضی وقت ها کتی خانم ، همسر استاد تماس می گرفت و می گفت : «رضا منتظرتونه». خیلی من را دوست داشت؛ من هم به ایشان علاقه خیلی زیادی داشتم.

این نوازنده پیشکسوت ویلن ادامه داد : یک بار که از کنسرت ترکیه به ایران برگشته بودند به دیدن ایشان رفتیم؛ در آن زمان «همایون شجریان» 15، 16 سالش بود و مشغول یادگیری ساز ضرب بود ، از آنجا که استاد یک ویلون آلتو برایش خریده بود که من آن را ریگلاژ کردم ، خیلی خوشحال شد و یک برنامه هم در آن زمان با هم اجرا کردیم.

او همچنین گفت : البته نوارهایی که داشتم روی کاست بود؛ در صندوق عقب ماشین گذاشته بودم. دمِ در منزل ماشین را پارک کرده بودم که یک دفعه دزد آمد و 7، 8 عدد از این نوارهایی که استاد شجریان ضبط کرده بودند و خودشان هم این کاست ها را نداشتند را از پشت ماشینم دزدیدند. کاش ماشین را می دزدیدند و این نوارها را نمی دزدیدند. الان متوجه می شوم که چقدر باارزش بودند و کار خاطره انگیز ما روی آنها ضبط شده بود. تعدادی از اجراها هم به صورت نوار ویدئویی توسط بچه هایم و دیگر دوستان ، ضبط شده است که بعضی وقت ها آنها را برایم می فرستند و دوباره آن خاطرات گران بها و ارزشمند برایم زنده می شود و به آن دوران طلایی برمی گردم.

انوش با اشاره به نظر استاد شجریان در مورد آلبوم «آوای دوست» مجموعه کامل ردیف موسیقی اصیل ایرانی در هفت دستگاه با ساز ویلن گفت : هر استاد مطرحی در حوزه موسیقی که آلبوم «آوای دوست» را شنیده ، از ضبط و اجرای آن راضی است. حتی استاد شجریان هم در زمانی که بیمار بودند؛ این قطعات را شنید و آن را به خوبی پسندیدند و گفتند که به بچه های موسیقی توصیه می کنم که از آن بهره بگیرند ، چون کار فوق العاده ای است و در حوزه موسیقی هم نظیرش را نداریم.

این خوشنویس در ادامه گفت : استاد شجریان خیلی بی نظیر بود و خاطرات فراوانی با همدیگر داشتیم. تا ساعت 2، 3 نصب شب ، خانه ایشان بودم و نکات ظریفی برایشان تعریف می کردم که از ته دل می خندیدند ، به ایشان می گفتم که دوست دارم شما همیشه خوشحال و خندان باشید.  

این هنرمند موسیقی ایرانی گفت : در مقابل اساتیدی مثل استاد شجریان ، ما هیچ چیزی نیستیم. در مقابل آقای شجریان ، دل و جرأت می خواست کسی بنشیند و ساز بزند. وقتی که در محضرشان ساز می زدم ، با تمام احساسم ساز ویلن را می نواختم و همزمان ، ترسی هم در وجودم بود که نکند یک وقت ، اشتباه کوچکی داشته باشم که خدا رو شکر ، این اتفاق نیفتاد و همیشه ، نزد این استاد بی بدیل آواز ایران سربلند بودم. آنقدر ، درحضور ایشان اجرا کردم و در کنار یکدیگر راحت بودیم؛ که به مرور ترسم از بین رفت. در ادامه این دوستی ، رابطه ما خیلی نزدیک شد و با همدیگر خیلی دوست شدیم و دیگر در هنگام نوازندگی در کنارشان ، هیچ ترسی نداشتم و به راحتی اجرا می کردم.

انوش در پایان گفت : هیچ کسی نمی تواند مانند استاد شجریان بخواند ، درست است که از میان ما رفته ولی آثارشان در میان ما وجود دارند و نفس می کشند. اسمش هست؛ استاد «محمدرضا شجریان» و همیشه هم در کنار ما حضور دارند. موسیقی یعنی همین ، وقتی هنرمندی مثل ایشان از این دنیا می روند؛ وجودشان را آدم حس می کند ، صدایشان برای همیشه در گوش ما هست ، ماندگاری دارد؛ این دست افراد با صدای ماندگارشان دیگر کهنه نمی شوند. به هیچ شکل و وجهی هم نمی توان موسیقی را از بین برد؛ موسیقی تا ابد ، جاودان و ماناست.

بیوگرافی یعقوب انوش

یعقوب انوش ، متولد 1325 تهران است که از سال 1350 با شرکت در کلاس های انجمن خوشنویسان ، تحت نظر استاد غلامحسین امیرخانی به شاگردی پرداخت و پس از 4 سال نشان رتبه یک در مسابقات انجمن خوشنویسان ایران و اخذ گواهینامه عالی و در سال 1355 گواهینامه ممتاز را دریافت کرد.

انوش ، فعالیت اصلی خود را در همان سال با تدریس در انجمن خوشنویسان ایران آغاز نمود و در کنار آن ، هنر موسیقی سنتی را به طور جدی با ساز ویلن ادامه داد و پس از 35 سال تدریس در انجمن خوشنویسان ، شاگردان زیادی را تحت تعلیم داشت و در سال 1388 با توجه به سوابق هنری و با نظر هیئت انجمن خوشنویسان ، مفتخر به کسب گواهینامه فوق ممتاز شد.