علت فوت ریچارد فورمن نویسنده آمریکایی + بیوگرافی

توضیحات: Namnamak; 17 دی 1403

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، ریچارد فورمن و فوت ریچارد فورمن و بیماری ریچارد فورمن و بیوگرافی ریچارد فورمن و اخبار ریچارد فورمن و حواشی ریچارد فورمن و ریچارد فورمن کیست و ریچارد فورمن کجاست و چه خبر از ریچارد فورمن و ریچارد فورمن اهل کجاست و ریچارد فورمن در بیمارستان و علت مرگ ریچارد فورمن و درگذشت ریچارد فورمن و عکس همسر ریچارد فورمن در نم نمک.

ریچارد فورمن درگذشت

ریچارد فورمن نویسنده و نمایشنامه نویس آمریکایی در 87 سالگی درگذشت.

به گزارش نم نمک به نقل از نیویورک تایمز ، ریچارد فورمن ، نویسنده نمایشنامه نویس آوانگارد که بی وقفه به نمایشنامه و تئاتر می پرداخت و تئاتر هستی شناسی-متشنج را تأسیس کرد ، در 87 سالگی از دنیا رفت.

دیوید هرسکوویتز ، مدیر هنری تئاتر تارگت مارجین در بروکلین و یکی از مدیران بنیاد ادبی فورمن ، گفت که مرگ وی در بیمارستان و به دلیل عوارض ذات الریه رخ داد.

فورمن شرکت خود را سال 1968 با عنوان تئاتر هستی شناسی-هیستریک تأسیس کرد و در ادامه بیش از 50 نمایشنامه خود را از طریق آن ارائه کرد. این گروه نمایشی سال ها در یک کلیسای تاریخی مستقر بودند. نام کمپانی وی به ماهیت هستی و اعتقاد خود وی اشاره دارد که موقعیت های زندگی را اساساً متشنج می دید و باور داشت احساسات سرکوب شده به عنوان تعاملات فلسفی ظهور می کنند.

عنوان نمایشنامه های او حکایت از جهان بینی او داشت. «موج های باهمی رویایی برای ماساچوست غربی» (1971) یکی از همکاری های متعدد وی با آهنگساز استنلی سیلورمن از جمله این آثار است. «سر من یک پتک بود» (1979) درباره یک استاد و دو دانشجو که با ناامیدی از کسب دانش روبه رو هستند ، «پسر بد نیچه!» (2000) درباره فروپاشی عصبی فیلسوف آلمانی و «شاه کابوی روفوس بر جهان حکومت می کند!» (2004) که از دولت جورج دبلیو بوش الهام گرفته بود ، از دیگر آثار وی هستند که مبتنی بر دیدگاه فلسفی وی شکل گرفتند. عناوین دیگری مانند «یادآوری کامل» (1970) ، «تحرک عمودی» (1974) و «آسیب دائمی مغز» (1996) هم گرچه مختصرتر ، اما کم تاثیرتر نبودند.

بن برانتلی در یکی از نقدهای تایمز در سال 2004 از نمایشنامه های فورمن به عنوان «مینی های بی نظیر» یاد کرد که شادی های تئاتری سرگیجه آوری را ارائه می کنند.

فورمن از همان اوایل کارش کاملاً دیده شد و جایزه برد. او اولین جایزه اوبی (مخصوص نمایش های برادوی) خود را سال 1970 برای «پله های فیل» که از آن به عنوان اپرایی درباره یک نمایش رادیویی یاد می شود ، دریافت کرد و در ادامه مسیر خلاقیتش بیش از نیم دوجین جایزه اوبی دیگر به کارنامه اش افزود که یکی از آنها در سال 1973 برای خود تئاتر هستی شناسی-هیستریک بود و در سال 1976 برای «رودا در سرزمین سیب زمینی» که نمایشی تقریباً دو ساعته در یک پرده درباره زنی که رویاهای عجیبی می بیند ، یک اوبی دیگر گرفت.

در 2 مورد او در یک سال با 2 اثر خود در بخش بهترین نمایشنامه حضور داشت که یک بار در سال 1987 برای «درمان» با تاکید بر روابط بیمار و پزشک ، در واقع با خودش برای دریافت جایزه اصلی برای «فیلم شیطان است ، رادیو خوب است» رقابت کرد و بار دیگر هم زمان برای «مروارید برای خوک ها» درباره یک بازیگر پریشان ذهن و «بنیتا کانووا» درباره دختران بدجنس مدرسه ای در سال 1998 با خودش رقابت کرد و برنده جایزه شد. وی همچنین جایزه بهترین کارگردانی را سال 1986 برای «لارگو دسولاتو» نوشته واسلاو هاول و یک اوبی ویژه در سال 1988 برای یک عمر نمایشنامه نویسی دریافت کرد.

سال 1995 وی در 58 سالگی بورسیه بنیاد مک آرتور را دریافت کرد ، که عموماً به عنوان کمک هزینه به شخصیت های نابغه اهدا می شود. این بنیاد او را برای تعهدش به توسعه واژگان جدید تئاتری که بر کارگردانی تئاتر آوانگارد آمریکایی تأثیر گذاشت ، تحسین کرد.

او سال 2018 در یک مصاحبه ویدیویی گفت هرگز از دنیا خیلی خوشحال نبوده و آنچه وادارش می کند تا بنویسد این نیاز وسواسی است که بفهمد چه چیزی اینجا نیست که او می خواهد باشد. وی گفت : من نمایشنامه می نویسم تا سعی کنم این خلاء بزرگ را پر کنم.

ریچارد که سال 1937 متولد شده و از دبیرستان علاقه اولیه خود را به تئاتر نشان داده بود خیلی زود و در سال 1953، نمایشنامه «بوته» اثر آرتور میلر را تهیه و کارگردانی کرد. او سال 1959 از دانشگاه براون در رشته انگلیسی فارغ التحصیل شد و به تشکیل گروه تئاتر دانشجویی در آنجا کمک کرد. وی اوایل کارش بخشی از یک گروه فیلمسازی بود ولی بعد به نویسندگی روی آورد و آخرین نمایشی که خودش نوشت و کارگردانی کرد «یک عاشقانه واقعی» بود که سال 2013 روی صحنه رفت.

برخی از نمایشنامه های وی از جمله «نیچه ، ای پسر بد!» و «حالا که کمونیسم مرده ، من احساس پوچی می کنم» به فارسی ترجمه و منتشر شده اند.