رسول کربکندی الان کجاست؟ + بیوگرافی

توضیحات: Namnamak; 24 مرداد 1403

پیشکسوت فوتبال ذوب آهن و تیم ملی با اشاره به دوران حضورش در کنار ناصر حجازی گفت : حدود 7 سال از قبل اینکه به تیم ملی بروم ، آقای حجازی دوازه بان تیم ملی بود. با او عکس گرفتم و به دیوار اتاقم زدم ، الگوی ورزشی من شده بود. من با پیشرفت به سرعت نور ، در سال 57 هم اتاقی او شدم!

کربکندی : میان تاج و پرسپولیس میانه رو بودم/ پشت سر ناصر حجازی ماندم

به گزارش نم نمک ، محمدرضا کربکندی با نام مستعار رسول کربکندی متولد دوم دی ماه 1330 است که دنیای فوتبالی اش با پست دروازه بانی را همچون بسیار دیگر از ستاره های فوتبال از زمین های خاکی شروع کرده است. نام او و ذوب آهن همیشه در کنار یکدیگر آمده و به عنوان اصلی ترین باشگاه این دروازه بان 190 سانتی متری است. از سوی دیگر کربکندی دروازه بان تیم ملی فوتبال ایران بود و در جام جهانی 1978 آرژانتین در تیم ملی در کنار ناصر حجازی حضور داشت.

او در سمت مربیگری نیز توانست تیم فوتبال ذوب آهن اصفهان را به مقام قهرمانی در جام حذفی 82-1381 و نایب قهرمانی لیگ برتر 84-1383 برساند. به همین بهانه ایسنا برای نگاهی بر زندگی فوتبالی این پیشکسوت فوتبالی ایران گفت وگو کرده که در ادامه می خوانید :

از آغاز فوتبالتان بگویید.

من دنیای فوتبالی ام را از زمین های خاکی شروع کردم. امروز با وجود همه آکادمی ها و مدارس فوتبال ، استعدادها راهی به فوتبال ندارند زیرا تمکن مالی ندارند و حضور در این آکادمی ها هزینه های بالایی دارد. این در صورتی است که استعدادهای ناب فوتبالی که اکثرا در مناطق محروم هستند ، جایشان را با مفرحین عوض کرده اند.

چه شد که وارد دنیای فوتبال شدید؟

من از سنین پایین در محله بازی می کردم و با توجه به علاقه ام ، نقش لیدر تیم را داشتم. پس از فوتبال محلی ، در دبیرستان هاتف که تنها دبیرستان دارای زمین چمن بود ، روند رشد ما آغاز شد. از آنجا به نخستین باشگاه فوتبالی ام ، یعنی تاج اصفهان راه یافتم.

در آن زمان باشگاه تاج 5 تومان برای ثبت نام دریافت می کرد ، خانواده من به ویژه پدرم علاقه ای به فوتبال نداشتند پس از یکی از همسایه ها قرض کردم. در اولین روز تمرین در ورزشگاه باغ همایون حدود 2 ساعت زودتر به آنجا رفتم و رفتن روی آن زمین چمن از آرزوهای من بود. آنجا جرقه ورود من به فوتبال خورده شد ، سپس به باشگاه خانه جوانان رفتم که متعلق به هلال احمر امروزی بود و در نهایت به ذوب آهن رسیدم.

چرا دروازه بانی را انتخاب کردید؟

بچه ها از همان اول حرکات دروازه بانی را دوست دارند ، من هم همینطور. وقتی در ورزشگاه تختی تمرین دروازه بانان را می دیدم بیشتر علاقه مند می شدم و سعی می کردم حرکاتشان را تقلید کنم. در دبیرستان 2 سال قهرمان آموزشگاه ها شدیم که یک سال از آن بدون گل خورده بود. با کمک دبیر ورزشم و با توجه قد و قامتی که داشتم در این پست ادامه دادم.

ذوب آهن اصلی ترین باشگاه فوتبالی شما بود ، چرا این باشگاه را انتخاب کردید؟

ذوب آهن پیش قدم شد و به سمت ما آمد. نخستین قرارداد من با ذوب آهن ماهی 200 تومان بود. سال حدود 4 نفر بودیم که با بقیه 300 ولی با من 200 تومان قرارداد بستند. نمی دانستم چرا ولی هیچگاه دست از تلاش برنداشتم. سال بعد بقیه 1000 و من 1200 شدم. باز هم به جای ناامیدی ، تلاش کردم تا در نهایت در سال 1357 که به تیم ملی رفتم قراردادم 4300 شد و بقیه حدود 2300 یا 3000 تومان بود که جدای از کمک مربیان ، از جدیت و پشتکار خودم بود. متاسفانه الان در این دوران دردها گریبان گیر ما شده است. تلاش زیادی کردم اما می توانم بگویم به حق خودم نرسیدم. من متاسفانه یا خوشبختانه پشت سر ناصر حجازی ماندم و فرصت بازی کردن نداشتم اما اگر باز هم به عقب برگردم فوتبال را انتخاب می کنم.

درباره رسیدن به تیم ملی و حضور در کنار ناصر حجازی بگویید.

2 سال در ذوب آهن بازی خیلی خوبی ارائه کردم و خودم را به تیم ملی تحمیل کردم . حدود 7 سال قبل از اینکه به تیم ملی بروم ، آقای حجازی دوازه بان تیم ملی بود. با او عکس گرفتم و به دیوار اتاقم زدم. الگوی ورزشی من شده بود. گذشت و من با پیشرفت به سرعت نور ، در سال 57 هم اتاقی او شدم! نصحیت من به جوانان ، تلاش و اثبات خود است و اینکه خودتان را تحمیل کنید. اینکه بنشینید و با حمایت دیگران پیشرفت کنید ، افتخار کمتری نسبت به پیشرفت با زحمت خود دارد. قبل از جام جهانی و در اردوها با ناصر حجازی که همیشه دوست داشتم با او عکس بگیرم ، هم اتاق بودم که این سرعت پیشرفت برای خودم لذت بخش بود.

از خاطرات جام جهانی بگویید.

جام جهانی برای من پر از خاطرات شیرین و خوب بود. به تمام ما نشانی از جام جهانی آرژانتین داده شد که یادآور آن روزهاست.

با کدامیک از بازیکنان تیم ملی صمیمی تر بودید و همچنان در ارتباط هستید؟

با توجه به اینکه شهرستانی بودیم و تیم های استقلال و پرسپولیس در آن زمان اکثریت را داشتند ، سعی می کردیم میانه رو باشیم و بین این دو گروه ، جذب هیچ کدام نشویم که مشکلی ایجاد نشود ولی به هر حال من قبلا با مرحوم ناصر حجازی و همچنان با آقای روشن در ارتباط هستم. همگی دوستان خیلی خوبی بودند و هستند ولی شرایط طوری شده که خیلی همدیگر را نمی بینیم.

دلیل اصلی نتیجه نگرفتن ایران را جام جهانی چه می بینید و روند فوتبال ایران را چطور ارزیابی می کنید؟

جام جهانی در زمان قبل و زمانی که ما رفتیم ، بر خلاف الان تنها 16 تیم حاضر بودند و از آسیا و اقیانوسیه تنها یک سهمیه حضور داشت. فوتبال ما با دنیا خیلی فاصله داشت و بیشترین تمرکز تنها برای حضورمان بود ، کسی انتظار نتیجه نداشت. تساوی ما با اسکاتلند نتیجه بسیار خوبی بود. در این مدت حدود 5، 6 بار به جام جهانی رفتیم اما هنوز نتوانسته ایم از گروه صعود کنیم که نشان می دهد فوتبال ما پیشرفتی نکرده ، تنها حاشیه ها بیشتر شده اند و هنوز خیلی از فوتبال دنیا عقبیم. ادعا می کنیم ولی اینطور نیست.

به لژیونر شدن هم فکر کردید؟

زمانی که بازی می کردم و فرانسه بودیم ، یکی از دست اندرکاران به من گفت می خواهی ترتیبی بدهم اینجا بازی کنی؟ اما آن زمان تفکر لژیونر شدن نبود و من نیز با ذوب آهن قرارداد داشتم.

با این تفکرات و تجربیات مایل نیستید که وارد حوزه مدیریت در فوتبال شوید؟

علاقه دارم ولی تا یار که را خواهد و میلش به که باشد. اگر دعوت کنند حضور پیدا می کنم حتی در محله. هزینه ای صرف من شده و وظیفه ام است که اکنون این کار را انجام دهم ولی خودم که نمی توانم خودم را دعوت کنم. هر جا بخواهند با کمال میل!

به نظر شما فوتبال اصفهان و ایران چگونه می تواند رشد کند؟

مسئولان رده بالا باید قدرتمند کار کنند. بخواهیم یا نخواهیم تمام باشگاه های ما دولتی هستند که برخلاف قوانین فیفاست. با این حال باشگاه های ما با یک دور زدن راحت نشان می دهند که دولتی نیستند ولی همه بودجه آنها دولتی است. این فوتبال وقتی می تواند رشد کند که به طور واقعی حرفه ای بودن را تجربه کند. بازیکنان بدانند که در قبال پول سنگینی که می گیرند باید در اختیار فوتبال باشند و دنبال تفریح نباشند. در تمام دنیا از صبح تا شب در اختیار تیم هستند ولی اینجا فقط 2 یا 3 ساعت و بقیه روز برای خودشان هستند. این نشان دهنده حرفه ای نبودن است. تماشاگران حرفه ای نیستند. امکاناتمان هنوز در آن سطح نیست. جنجال مربیان لب خط را ببینید. درآمدی از فوتبال شامل تیم های باشگاهی نمی شود و تلویزیون حق پخش فوتبال را نمی دهد. فوتبال در ایران فقط هزینه است. هیچ درآمدی ندارد و هر سال هزینه ها به 700، 800 میلیارد می رسد. بازدهی اینقدر نیست. اگر تفکرات تمام ارکان فوتبال و ورزش حرفه ای شود ، می توان انتظار پیشرفت داشت.

کلام آخر؟

امیدوارم سیاست گذاری این باشد که به پیشکسوتان بیشتر بها دهیم. آنها در گذشته و امکانات کمی که بوده افتخارآفرینی کرده اند و اکنون باید حالشان را بپرسید تا در مقابل خانواده هایشان سربلند شوند. همچنین امیدوارم فوتبال ما در مسیر درستی حرکت کند تا با این هزینه های سنگین افتخارات بیشتری برای شهرمان کسب کنیم. آرزو می کنم سلامت را در ورزش و فوتبال دیده و پاکی بیشتری از داوری تا تیم داری و بازی ببینیم.