مهران امیری کوتاه قامت ترین مرد ایران درگذشت + بیوگرافی

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، مهران امیری و فوت مهران امیری و بیماری مهران امیری و بیوگرافی مهران امیری و اخبار مهران امیری و حواشی مهران امیری و مهران امیری کیست و مهران امیری کجاست و چه خبر از مهران امیری و مهران امیری در بیمارستان و علت مرگ مهران امیری و درگذشت مهران امیری در نم نمک.

بیوگرافی و علت مرگ مهران امیری کوتاه قامت ترین مرد ایران

«مهران امیری» از اهالی تهرانپارس که با 90 سانتی متر قد ، سال ها رکورد کوتاه قامت ترین مرد ایران را داشت ، با وجود مشکلات و محدودیت های ناشی از معلولیت ، موفقیت های قابل توجهی به دست آورده بود.

بیوگرافی

او فارغ التحصیل رشته مدیریت بازرگانی بود و از چند سال پیش با راه اندازی کسب و کاری در فضای مجازی امرار معاش می کرد. مهران که ارتباط صمیمی و خوبی با همسایه ها و اهالی تهرانپارس داشت و بین اهالی به «آقارضا» معروف بود ، برخلاف قامت کوتاهش ، طبع بلند و دل بزرگی داشت و پای ثابت بسیاری از کمپین های نیکوکاری و گلریزان های فضای مجازی بود.

او یکی از فعالان دنیای مجازی بود و با انتشار پست هایی در صفحه اینستاگرام برای جمع آوی پول یا جذب حامی به خیریه ها کمک می کرد.

مصاحبه با مهران امیری

آخرین مصاحبه با او و مادرش «طاهره استیری» را در ادامه می خوانید.

مهران که در جمع خانواده و دوستان ، رضا صدایش می کنند آخرین فرزند خانواده است و به دلیل کوتاه قامتی اش که حاصل ازدواج فامیلی و مادرزادی است ، جزو معلولان جسمی و حرکتی با درجه معلولیت 95 درصد است. به گفته مادرش ، در دوران کودکی و نوجوانی با پای پیاده به مدرسه می رفته اما حالا چند سالی است که حتی در خانه هم برای راه رفتن به کمک اطرافیان نیاز دارد. با این حال این موضوع او را خانه نشین و منزوی نکرده و با پشتکار فراوان و اراده قوی علایقش را دنبال کرده به طوری که حالا جزو فعالان اجتماعی و از اعضای ثابت «باشگاه کوتاه قامتان ایران» است. او در این باره می گوید : «در باشگاه یک جمع دوستانه از کوتاه قامتان ایران هستیم که دور هم جمع می شویم و درباره موضوعات مختلف و مشکلاتمان صحبت می کنیم.» سپس با مکثی کوتاه ادامه می دهد : «کوتاه قامتان بسیار بااراده و اجتماعی هستند و دلشان می خواهد در جامعه حضور پررنگی داشته باشند ، اما رفت و آمدشان در شهر سخت است؛ مثلاً نمی توانند به راحتی سوار اتوبوس یا تاکسی شوند و نیاز به همراهی و حمایت دارند.» او درباره برخورد شهروندان با این دسته افراد می گوید : «خوشبختانه مردم هم همیشه به ما لطف دارند و نگاهشان در کوچه و خیابان صرفاً از روی کنجکاوی و محبت است نه تمسخر.»

دستان کوچک کارهای بزرگی می کند

مهران یک استقلالی دو آتشه و طرفدار آبی هاست. بازی های تیمش را با دقت و حساسیت دنبال می کند و تا قبل از دوره کرونا در بیشتر تمرینات تیم محبوبش شرکت کرده و عکس های زیادی با «فرهاد مجیدی» و دیگر بازیکنان آبی پوش دارد. شوخ طبع و بذله گو است و دوستان زیادی هم در فضای مجازی و هم بین اهالی محله و همسایه ها دارد. او در این باره می گوید : «اهالی محله و همسایه ها خیلی صمیمی و با محبت هستند. خوشبختانه دوستان خوبی هم دارم. تا پیش از دوره کرونا با دوستانم قرار می گذاشتیم برای دیدن فوتبال به استادیوم می رفتیم و حتی مرا تا کنار زمین همراهی می کردند. اما حالا به خاطر کرونا از خانه بیرون نمی روم و بیشتر در فضای مجازی سرگرم هستم.» تبلتش همیشه همراهش است و با دقت همه موضوعات اجتماعی را رصد می کند و دانش اجتماعی و اطلاعات عمومی اش را به روز نگه می دارد. او یکی از فعالان دنیای مجازی است و با انتشار پست هایی در صفحه مجازی اش برای جمع آوری پول یا جذب حامی به خیریه ها کمک می کند.» این شهروند که با وجود دستان کوچک ، دل بزرگی دارد و نمی خواهد راجع به فعالیت های خیرخواهانه اش صحبت کند ، می گوید : «کرونا گرفتاری و مشکلات مردم را بیشتر کرده است و در این شرایط باید هرکاری از دستمان برمی آید انجام دهیم تا باری از دوش نیازمندان و گرفتاران برداریم.»

به خوش لباسی اهمیت می دهد

«طاهره استیری» 67 ساله از اهالی قدیمی تهرانپارس است. یک پسر و دو دختر بزرگش را به خانه بخت فرستاده و بعد از فوت همسرش به همراه رضا در یکی از برج های فرهنگیان ساکن شده است. مهربانی و صبوری در چهره اش موج می زند و پیداست که این سال ها با همه سختی ها از هیچ تلاشی برای آسایش فرزندش دریغ نکرده است : «مهران از بچگی خیلی مریض می شد. همیشه یک پایم در مطب دکتر بود. به سن مدرسه که رسید تا دیپلم در مدرسه عادی درس خواند و فقط یک میز و صندلی کوچک برایش می گذاشتند. چون خیلی به درس علاقه داشت به دانشگاه رفت. از ابتدایی تا دانشگاه خودم می بردم و می آوردمش. دانشگاهش در منطقه 22 و دور بود ، صبح می رفتیم می ایستادم پشت دانشگاه تا کلاسش تمام شود و برگردیم. درسش خیلی خوب بود لیسانس که گرفت ، می خواست فوق لیسانس بگیرد که گفتم مادر من دیگر پیر شدم و توان گذشته را ندارم. همین قدر که خواندی بس است.» طاهره خانم نگاه پرمهری به فرزندش می کند و در حالی که مثل خیلی از مادران فرزندش را حتی در بزرگسالی «بچه» می نامد ، می گوید : «این بچه با وجودی که به تنهایی نمی تواند راه برود و دستان کوچکی دارد ، اما سعی می کند همه کارهای شخصی اش را خودش به تنهایی انجام دهد. البته خودم هم در حد توانم کمکش می کنم. به خوش پوشی و مرتب بودن خیلی اهمیت می دهد من هم لباس های مناسبی که طرحش بچگانه نباشد برایش می خرم ، می شکافم و آستین و قدش را کوتاه می کنم تا اندازه شود و...»

تیمش برنده شود چلوکباب می دهد

مادر فنجان چای را جلو دست رضا می گذارد ، لبخند می زند و مثل همه مادرها از روحیات و اخلاق پسرش این طور تعریف می کند : «این بچه همراه و مونس من است. خیلی خوش صحبت است و در جمع های خانوادگی و مهمانی ها همه جذب اخلاق و رفتارش می شوند. البته وقتی تیمش گل می خورد حوصله ندارد ولی وقتی تیمش برنده می شود به همه ما چلوکباب می دهد.» می خندد و ادامه می دهد : «این روزها که به خاطر کرونا خانه نشین هستیم بیشتر با هم حرف می زنیم و چون اختلاف سلیقه داریم ، گاهی کارمان به دعوا هم می کشد.» طاهره خانم که چند سال پیش به بیماری سختی مبتلا شده و در حال حاضر دوره کنترل بیماری و بهبودی را می گذراند می گوید : «از خدا می خواهم به خاطر این بچه به من سلامتی بدهد تا بتوانم در حد توانم مراقبش باشم و هرکاری از دستم برمی آید برایش انجام دهم و خدا از من راضی باشد.»

گلایه از بی توجهی مسئولان

طاهره خانم دل پردردی از کمبود خدمات شهری برای حمل ونقل معلولان دارد و در این باره می گوید : «شهرداری یک ماشینی در نظر گرفته برای حمل ونقل این بچه ها ، ولی باید از 2 روز قبل آن هم صبح خیلی زود زنگ بزنیم و رزرو کنیم و گاهی که کاری فوری پیش بیاید باید خودمان ماشین بگیریم.» او درباره حمایت بهزیستی از معلولان می گوید : «بهزیستی هم ماهانه 120 هزار تومان مستمری می هد که این رقم با هزینه های الان اصلا جور در نمی آید. این بچه با وجود 95 درصد معلولیت بیمه تکمیلی ندارد.» او درباره خدمات انجمن کوتاه قامتان هم می گوید : «قبلاً خدمات انجمن بهتر بود هر ماه بچه ها را به لواسان و جاهای گردشگری می بردند و یک روز دور هم خوش بودند ، اما حالا آن هم خیلی وقت است این برنامه ها برگزار نمی شود.» او در ادامه آهی می کشد و می گوید : «خدا را شکر ما دستمان به دهانمان می رسد و نیاز به حمایت مالی نداریم ولی خیلی از خانواده هایی که معلول دارند ، مشکلات مالی فراوانی دارند و لازم است نهادهایی مثل بهزیستی و شهرداری به آنها کمک کنند.»