مفهوم دین در مصر باستان

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، وقتی فردی فوت می کرد ، کاهنان برای او دعا خوانده و آخرین تلاش ها را برای بازگشت او به زندگی می کردند. سپس جسد شسته می شد و در محفظهٔ مخصوصی به نام «ایبو» قرار می گرفت .

مفهوم دین در مصر باستان

دین همه جنبه های زندگی مصریان را پوشش می داد و بر پایه چندخدائی بنا شده بود.البته جز در دوران آخناتون که یکتاپرستی باب شد.در مصر حدودا 2000 خدا و الهه پرستش می شد.برخی از خدایان مانند آمون در تمام کشور پرستیده می شدند و باقی خدایان ، پیروان محلی داشتند.معمولا اینطور بود که خدا به صورت نیم آدم و نیم حیوان تصویر می شد.برای مثال هُروس ، خدای آسمان ، سر شاهین و تنه آدمیان داشت.آن ها حیواناتی چون گاو ، گربه و کروکودیل را مقدس می شمردند.دو خدای اصلی شان آمون-رَع و اُسیریس بود.اعتقاد بر این بود که آمون-رَع خدای خورشید و پروردگار عالم است.اُسیریس اما خداوندگار دنیای زیرین بود.داستان ها پیرامون این خدا بر محور جاودانگی (و زندگی پس از مرگ) است .

اُسیریس خدائی بود که زندگی پس از مرگ را ممکن می کرد. «کتابِ اَموات» (که احتمالا اولین کتاب نوشته شده به دست بشر است) شامل عقائد و باورهای اساسی دینی مصری های باستان است. به خاطر این که در دین شان بر زندگی پس از مرگ تاکید ویژه می شد ، مصری ها وقت و هزینه زیادی را صرف مهیا شدن برای زندگی پس از مرگ می کردند.مصریان در مورد پیدایش جهان افسانه های بسیاری دارند.بر اساس یکی از آن ها ، آغاز جهان بوسیله اقیانوسی در تاریکی بوده است . ناگهان برآمدگی ای (به شکل جزیره) گسترده شده و خدای خورشید پدیدار گشته.سپس او نور و تمام هستی را خلق کرده.یکی دیگر از افسانه ها می گوید که خدای خورشید از نور آبی و مقدسی از نیلوفر باتلاق ها بوجود آمده . نمونه سومی هم می گوید که خدا چون سوسکی سرگین غلتان در اُفُق پدیدار شده.

معابد و کاهنان :

معبدها منزل خدایان بودند.تعداد آن ها زیاد بود و هر شهر برای خدای خودش معبدی داشت. معابد به عنوان مرکز کیهانی ای بودند تا مردم بتوانند با خدایان ارتباط برقرار کنند. وظیفه کاهن این بود که از خدا محافظت کرده و نیازهایش را برآورده سازد .آن ها همچنین وظایف متعدد دیگری داشتند : اجرای مراسم کفن و دفن ، تدریس در مدارس ، مدیریت بر کارگران و هنرمندان ، و مشاوره به مردم در مسائل مختلف.

مرگ و مراسم تدفین :

مصری ها مرگ را مرحله گذاری برای داشتن زندگی بهتر در جهان بعدی می دانستند.آنها فکر می کردند که تنها پس از مرگ است که می توانند به همه ظرفیت هایشان دست یابند.هر فرد سه روح داشت ، «کا» ، «با» و «اَخ» . برای اینکه روح ها (در زندگی و پس از مرگ) سالم باشند لازم بود تا بدن سالم حفظ شود.در جامعه مصر آن زمان عقیده زندگی پس از مرگ (و اهمیت فوق العاده آن) در واقع عامل محرک آنان برای برگزاری مراسم تدفین بود.

مومیائی کردن :

وقتی فردی فوت می کرد ، کاهنان برای او دعا خوانده و آخرین تلاش ها را برای بازگشت او به زندگی می کردند. سپس جسد شسته می شد و در محفظه مخصوصی به نام «ایبو» قرار می گرفت .بعد از آن جسد به وَبِت برده می شد که همان محل مومیائی کردن بود.در آن جا طرف چپ جسد را برش داده ، اعضاء بدن اش را خارج کرده و در کوزه ای نگاه می داشتند.سپس جسد را 40 روز در نمکی به نام «ناترون» قرار می دادند .پس از خروج از اتاق نمک یک ماسک بر صورت جسد توسط مسئول مومیائی گذاشته می شد که خود ماسکی از چهره شغال داشت و چهره آنوبیس را نشان میداد. مومیائی سرآخر در یک تابوت قرار داده می شد.

مقبره ها :

پس از 70 روز که روند مومیائی کردن انجام میشد مومیائی دوباره در تابوتی شکیل قرار می گرفت .صندلی ، مجسمه ، ابزار بازی و غذا از جمله چیزهائی بود که برای زندگی پس از مرگ مفید بود و با فرد دفن می شد.آخرین کاری که توسط کاهنان بر مومیائی صورت می گرفت «دهان گشائی» بود.این مراسم به فرد فوت کرده قدرت غذا خوردن و صحبت کردن (در جهان بعدی) را می داد و همچنین باقی اعمال طبیعی بدن را بازمی گرداند.