ضرب المثل صداش صبح به گوشت می رسه

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، ضرب المثل صداش صبح به گوشت می رسه وقتی بکار میرود که شخصی، در کاری گند بزند و خودش یا دیگران عواقب آن را ندانند و بعدا نتایج کار مشخص شود در این صورت میگویند صداش صبح در میاد.

کاربرد ضرب المثل صداش صبح به گوشت می رسه

ضرب المثل صداش صبح به گوشت می رسه وقتی بکار میرود که شخصی، در کاری گند بزند و خودش یا دیگران عواقب آن را ندانند و بعدا نتایج کار مشخص شود در این صورت میگویند صداش صبح در میاد.

داستان ضرب المثل صداش صبح به گوشت می رسه

در زمان قدیم ، دزدی به خانه شخصی رفت و با سوهان ، مشغول بریدن قفل در خانه شد. صاحب خانه رسید و از دزد پرسید : «عمو جان ، این موقع شب در اینجا چه کار می کنی؟» دزد با آرامش ، جواب داد : «از شما چه پنهان که دلم گرفته و دارم کمانچه می زنم.» صاحب خانه خام پرسید : «ای بابا ، این ، چه جور کمانچه ای است که صدا ندارد؟» دزد جواب داد : «این ، یک جور کمانچه ای است که فردا صبح ، صداش به گوشت می رسه.» صاحب خانه ، حرف دزد را قبول کرد و خوابید. دزد با خیال راحت ، قفل در را باز کرد و هر چه در اتاق بود برداشت و رفت. وقتی که صبح ، صاحب خانه ، بیدار شد ، مشاهده کرد که دزد ، همه چیز را برده است. با ناله و فریاد ، مردم را دور خود جمع کرد و متوجه شد که دیشب ، دزد چه می گفت.(1)

پیامها

هرگاه شخصی ، غافل باشد و از عواقب اعمالی که انجام می دهد آگاه نباشد و به هشدار دیگران توجهی نکند ، به او می گویند : «صداش صبح به گوشت می رسه.(2)

ضرب المثل های هم مضمون

ـ غافل منشین ، نه وقت بازی است.(3) (نظامی)

ـ غافل نشود عاقل ، عاقل نشود غافل.(4)

ـ خفتگان را آب بَرَد.(5)

ـ یک دم غفلت ، دو صد ندامت دارد.(6) (صابر همدانی)

ـ غافل ، بی بَصَر است و جاهل ، بی خبر.(7)

اشعار هم مضمون

یک لحظه ، غافل گشتم و صد سال ، راهم دور شد.(8)

جهان را به غفلت سپردن ، خطاست.(9) (ادیب پیشاوری)

ریشه های قرآنی حدیثی

امام علی(علیه السلام) : «مَن طالَت غَفلَتُهُ تَعَجَلَت هَلَکَتُهُ؛ هر که غفلتش به درازا کشد ، هلاکتش شتاب گیرد.»(10)

امام علی(علیه السلام) : «اِحذَرُو الغَفَلَة : فإنها مِن فَسادِ الحِسِ؛ از غفلت بپرهیزید که آن ناشی از تباهی حس و دریافت است».(11)

پی نوشت ها :

1. احمد وکیلیان ، تمثیل و مثل ، ج 2، ص 143.

2. همان.

3. فرهنگ نامه امثال و حکم ایرانی ، ص 790.

4. امثال و حکم دهخدا ، ج 2، ص 1123.

5. همان ، ص 742.

6. ابراهیم شکورزاده بلوری ، دوازده هزار مثل فارسی ، ص 1070.

7. همان ، ص 732.

8. امثال و حکم دهخدا ، ج 4، ص 2050.

9. همان ، ج 2، ص 599.

10. تمیمی آمدی ، غررالحکم و دررالکلم ، ح 8318.

11. محمد محمدی ری شهری ، میزان الحکمه ، ج 9، ص 4370.