بیوگرافی نویسندگان معروف ادبیات پست مدرن + عکس

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، زندگنامه نویسندگان معروف ادبیات پست مدرن و نویسنده های معروف پست مدرن ایران و صد نویسنده برتر جهان و اسامی نویسندگان معروف خارجی و زندگی نامه نویسنده معروف پست مدرن و عکس نویسندگان معروف جهان در نم نمک. 

زندگنامه نویسندگان معروف ادبیات پست مدرن

ادبیات پست مدرن گونه ای از ادبیات ، جنبشی است که تلاش می کند تا از مطلق انگاری معنا اجتناب کند؛ به جای آن ، سعی دارد تا بر بازی با واژگان ، تجزیه جملات به عبارات پراکنده ، بیان فراداستان و قصه هایی بینامتنی تاکید کند. این جنبش ادبی در اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 میلادی ، در واکنش به ناتوانی ادبیات مدرن برای یافتن معنا در پرتو نقض قابل توجه حقوق بشر در جنگ جهانی دوم ، سربرآورد و جهان گیر شد.

از نمونه های بارز در این جنبش می توان به «رنگین کمان جاذبه» نوشته توماس پینچن ، «سلاخ خانه خانه شماره 5» اثر کورت ونه گات و «تبصره 22» (Catch - 22) رمانی از جوزف هلر اشاره کرد.

اگرچه از نظریه پردازانی که تمرکز خود را بر جنبش پست مدرن در ادبیات گذاشتند ، لازم است نام برده شود؛ نام هایی چون : رولان بارت ، ژاک دریدا ، ژان بودریار ، خورخه لوئیس بورخس ، میشل فوکو و ژان فرانسوا لیوتار.

Postmodern literature

منابع اصلی ادبیات پست مدرن چه چیزهایی هستند؟

اسلاف ادبیات پست مدرن ، یعنی ادبیات مدرنیستی یا مدرن ، بر معنا تاکید بسیار داشتند و معتقد بودند که نویسنده خالق گونه ای روشنگری است درباره نظم و سوگواری بر دنیای پرآشوب مدرن؛ کسانی چون جیمز جویس ، تی.اس. الیوت و ویرجینیا وولف از جمله این افراد بودند.

اگرچه ، پس از مجموعه ای اتفاقات ناقض حقوق بشر در دوران جنگ جهانی دوم و پس از آن ، از جمله قتل عام یهودیان ، بمباران اتمی ژاپن و بازداشت جمعی ژاپنی ها در آمریکا ، نویسندگان به این فکر افتادند که رسیدن به معنا خواسته ای غیرممکن است و تنها راه پیشرفت پذیرفتن بی معنایی کامل است.

بنابراین ، ادبیات پست مدرن بسیاری از اصول مدرنیسم ، مانند دوری از معنا ، تشدید و تایید چندپارگی و بی نظمی و حتی آغاز تغییرات بزرگ در سنت های ادبی را به طور کلی کنار گذاشت؛ یا شاید بهتر است بگوییم تفکر خود را بر همین رد معنا و نظم بنیان گذاشت.

10 نویسنده مشهور در جنبش پست مدرن

در این جا می خواهیم از 10 نویسنده شاخص که در فراگیری جنبش پست مدرن ادبی نقش زیادی داشته اند نام ببریم.

1 - جان بارت

او در سال 1967 مقاله ادبی انتقادی نوشت با عنوان «ادبیات خستگی» و در آن تمامی نوشته های نویسندگان را فقط تقلیدی از پیرامون آن ها توصیف می کند و نه اثری خلاقانه؛ از نظر بسیاری این مقاله به عنوان دکترین ادبیات پست مدرن تلقی می شود. چهارمین رمان بارت ، «ژیل پسر - بزی» ، نمونه ای شاخص از یک شخصیت فراواقعی ارائه می کند و در چندین جا در آغاز و پایان داستان تاکید می کند که این کتاب را نویسنده ننوشته بلکه روی نواری ضبط شده به نویسنده داده شده یا توسط رایانه نوشته شده است.

2 - ساموئل بکت

تئاتر بی معنایی بکت بر فروپاشی روایت در داستان تاکید داشت. او در نمایشنامه «در انتظار گودو» (1953) ، داستان دو شخصیت را روایت می کند که در انتظار شخصیت مجهولی به نام گودو روز خود را با گفت وگویی بیهوده و بی معنا سپری می کنند؛ درحالی که هیچگاه هویت گودو مشخص نمی شود.

3 --  ایتالو کالوینو

رمان او با عنوان «اگر مسافری در شبی زمستانی» (1979) نمونه ای عالی است از فراروایت؛ تمام کتاب درباره شخصی است که تلاش می کند رمانی را با نام «اگر مسافری در شبی زمستانی» بخواند.

4 - دان دلیلو

او در رمان به شدت پراکنده و تکه تکه «دنیای زیرین» ، داستان مدیر تبلیغاتی در نیویورک دوران ریاست جمهوری نیکسون را روایت می کند و در آن به بررسی ظهور سرمایه داری ، رکود تولید در آمریکا ، کارکرد سازمان جاسوسی این کشور (سیا) و حقوق مدنی می پردازد. رمان «صدای سفید» او (1985) بازتعریفی است از پست مدرنیزم از طریق تشریح مصرف گرایی و بمباران شخصیت ها با بی معنایی محض.

5 - جان فاولز

رمان «خانم ستوان فرانسوی» رمانی تاریخی است با تاکید بر فراواقعیت. کتاب روایت گر شخصی است که خود بخشی از داستان است و چندین روش برای پایان دادن به داستان پیشنهاد می کند.

6 - جوزف هلر

رمان «تبصره 22» (Catch-22) چندین داستان را بدون ترتیب زمانی روایت می کند و به آرامی داستان را با دادن اطلاعات جدید پیش می برد. هلر همچنین در این اثر پارادوکس (روش ادبی در بیان چیزی که با خودش در تضاد است اما واقعیتی نهفته در دل خود دارد) و فارس (نوعی کمدی که در آن موقعیت های بی معنا به طرز مضحکی کنار هم قرار می گیرند) را برای هرچه پیچیده تر کردن داستان به کار می گیرد.

7 - گابریل گارسیا مارکز

رمان «صد سال تنهایی» مارکز نمونه ای شاخص از داستانی مضحک گونه است که داستان چند شخصیت پراکنده را در یک بازه زمانی طولانی روایت می کند تا بر کوچک بودن زندگی بشری تاکید کرده باشد.

8 - توماس پینچن

رمان «رنگین کمان جاذبه» که پینچن در سال 1973 منتشر کرد ، به عنوان فرزندخوانده ادبیات پست مدرن شناخته می شود که در آن با به کارگیری ساختاری پیچیده و پراکنده موضوعات مختلفی از جمله فرهنگ ، علم ، علوم اجتماعی ، ناسزاگویی و ادب و نزاکت را مطرح کرده است. او در سال 1965 رمان «گریه کنان محوطه 49» را نوشت و در آن اغلب در میان موضوعات بسیار جدی ، از بازی های کلامی ابلهانه استفاده کرده است.

9 - کورت ونه گات

رمان «سلاخ خانه شماره 5» ونه گات روایتی غیرخطی است که در آن شخصیت اصلی داستان از قید بعد زمان رها شده و میان حال و آینده ، بدون اینکه بر رفتارهای خود کنترلی داشته باشد ، در رفت وآمد است؛ این رمان بر ماهیت بیهودگی جنگ تاکید دارد.

10 - دیوید فاستر والاس

این نویسنده در سال 1996 رمان «شوخی بی پایان» را نوشت؛ والاس در این اثر از طریق درهم آمیختن نظریه های فکری مختلف و سبکی دانشنامه ای ، شخصیت های خود را در وضعیتی پست مدرن میان انبوهی از یادداشت ها و پانویس های وسواس گونه گرفتار کرده است. «شاه رنگ پریده» (2011) با بهره گیری از شخصیتی با نام دیوید فاستر والاس ، قصه ای به شدت فراداستانی را روایت می کند.

5 ویژگی ادبیات پست مدرن

ادبیات پست مدرن بر اساس این تفکرات اصلی شکل گرفت :

1 - پذیرش تصادفی بودن اتفاقات. آثار این جنبش ایده هرگونه معنای دقیق از رویدادها را کاملا رد کرد و به جای آن بر اتفاقی بودن و بی نظمی رویدادها تاکید داشت. رمان های پست مدرن اغلب داستان هایی غیرقابل باور را روایت می کنند و به طور افراطی تلاش می کنند تا مانع دریافت خواننده از معنای داستان شده و او را دچار سردرگمی می کنند.

2 - سبک سری و لودگی. درحالی که نویسندگان مدرنیست به عزای بی نظمی نشسته بودند ، نویسندگان پست مدرن اغلب با استفاده از طنز سیاه ، بازی با واژگان ، دوگانگی در معنا و دیگر روش های لودگی و شوخی بی نظمی را تشدید کردند و داستان هایی آشفته خلق کردند تا بیش از پیش باعث گیچ شدن خوانندگان شوند.

3 - پراکنده گویی. ادبیات پست مدرن پراکنده گویی جنبش مدرن را گرفت و آن را گسترش داد؛ از این رو آثار ادبی در جنبش پست مدرن بیشتر به سوی اشکالی از کلاژ ، پیچیدگی در زمان و تغییرات ناگهانی ملموس در شخصیت ها و مکان های داستان حرکت کرد.

4 - فراواقعیت. ادبیات پست مدرن بر بازی بودن زندگی و بی معنایی آن تاکید داشت. نویسندگان این جنبش از عناصر فراواقعی بیشتری در رمان ها و داستان های کوتاه خود استفاده کردند و بیشتر بر هنر و مهارت های نویسندگی خود تاکید داشتند؛ آن ها به طور دائم به خوانندگان یادآوری می کردند که نویسنده یک عالم همه چیزدان نیست و نمی تواند منبع و مرجع راهنما باشد.

5 - ارجاعات درون و بینامتنی. بنا بر شکلی از نوشتار کلاژگونه ، بسیاری از نویسندگان پست مدرن آثار خود را به نوعی گفت وگو با متون دیگر بدل کردند. روش های مورد استفاده آن ها شامل تقلید ادبی ، یا تقلید از سبک های دیگر نویسندگان و ترکیب فرهنگ های سطح بالا و سطح پایین ، یا نوشتن درباره موضوعاتی که پیش تر ناشایست تلقی می شد بودند.