خانه فروغ فرخزاد از اهواز تا دروس و ولیعصر + عکس

خانه فروغ فرخزاد و خانه فروغ فرخزاد در مولوی و خانه فروغ فرخزاد در ولیعصر و خانه فروغ فرخزاد در دروس و بازدید از خانه فروغ فرخزاد و خانه فروغ فرخزاد کجاست و خانه فروغ فرخزاد در اهواز و خانه پدری فروغ فرخزاد و محل تصادف فروغ فرخزاد و تصویر خانه فروغ فرخزاد در نم نمک.

تصاویر خانه های فروغ فرخزاد از کودکی تا مرگ

فروغ فرخزاد متولد 8 دی 1313 شاعر ایرانی بود که 24 بهمن 1345 بر اثر تصادف درگذشت. او شش کتاب شعر منتشر کرد که از نمونه های شایان شعر نوی فارسی هستند. فرّخزاد با مجموعه های اسیر ، دیوار و عصیان در قالب شعر نیمایی کار خود را آغاز کرد. او یکی از پیشگامان شعر نوی فارسی دانسته شده است.

خانه فروغ فرخزاد در اهواز

خانه همسر فروغ فرخزاد ، پرویز شاپور؛ فروغ فرخزاد پس از ازدواج سال 1330 با پسرخاله مادری خود ، پرویز شاپور در سال 1332 به شهر اهواز مهاجرت و به مدت دو سال در خانه ای اسکان داشت خانه ای دو طبقه که بعدها دفتر روزنامه ابرار شد و مدتی انبار و فروشگاه لوازم یدکی و در نهایت امر تخریب شد.

خانه فروغ فرخزاد در اهواز

خانه فروغ فرخ زاد و ابراهیم گلستان در دروس

فروغ فرخ زاد پس از جدایی از پرویز شاپور ، مدت زمانی با ابراهیم گلستان زندگی کرد و خانه محل زندگی آنها در محله دروس بود که آبان سال 1395 هوشنگ گلمکانی در صفحه اجتماعی خود خبر تخریب این خانه را منتشر کرد. خانه ای در نزدیکی محل تصادف فروغ

عکس هایی منتشرنشده از این خانه تماشا کنید که هنگام درگذشت فروغ فرخزاد در مجله «سپید و سیاه» منتشر شده.

خانه فروغ فرخ زاد در دروس

خانه های فروغ فرخزاد در تهران

خانه فروغ فرخزاد در خیابان عین الدوله

براساس اسناد وزارت کشور و نگهبانی ارتش آقای محمد فرخزاد عراقی دارای دو دستگاه عمارت در شهر تهران و یک عمارت در شهر تفرش بودند ، خانه اول ایشان که طبق نظر مهرداد فرخزاد؛ امیر مسعود و فریدون و پوراندخت و فروغزمان و گلوریا در این منزل بدنیا آمدند در آن خانه متولد شده بودند ، که خانه در دهه 50 کاملا تخریب و نوسازی شد. آدرس خانه در اسناد قدیم این بود؛ خیابان عین الدوله کوچه مهدیه

این عکس در کوچه خادم آزاد گرفته شده فروغ ، فریدون ، خانم همسایه ، پوراندخت ، بتول وزیری تبار (مادر) امیرمسعود و نفر نشسته هم کلوریا

خانه فروغ فرخزاد در خیابان ولیعصر

عمارت و خانه دوم در کوچه باغِ خادم آزاد در منطقه 11 شهرداری تهران ، منشعب از خیایانهای ولیعصر و مولوی قرار دارد. خانه ای که مهرداد و مهران در آن متولد شده بودند و فروغ در آن بزرگ شده بود.

شاید خیلی ها ندانند در دل کوچه پس کوچه های همین شهر تهران ، بناهایی وجود دارد که اهمیت شان به واسطه برخی رویدادها یا حضور یک شخصیت سیاسی موثر در تاریخ معاصر و یا یک شخصیت فرهنگی بنام است. اما درحالی که حتی در برخی موردها سازمان میراث فرهنگی نیز از این بناها غافل است ، چگونه می توان انتظار داشت که مردم از وجود آن ها آگاه باشند. شاید کسانی که در یکی از فرعی های خیابان ولیعصر در محدوده یکی از باغ محله های تهران قدیم زندگی می کنند هم ندانند که یکی از این بناها ، خانه پدری فروغ فرخزاد است در همسایگی آن ها که امروز از زبان ساکنانش زمزمه هایی درباره ویرانی آن شنیده می شود.

کوچه ای در خیابان ولیعصر

فروغ فرخزاد هشتم دی ماه 1313 در محله امیریه تهران ، کوی خادم آزاد به دنیا آمد. نام «خادم آزاد» تا به حال که 46 سال از مرگ فرخزاد در 24 بهمن ماه سال 1345 می گذرد ، همچنان بر سر این کوی باقی مانده است. کوی خادم آزاد متشکل از دو کوچه به هم متصل است که یکی به خیابان مولوی امروز می رسد و دیگری به خیابان ولیعصر؛ «خیابان دراز لکه های سبز». خانه پدری فروغ فرخزاد درست در نقطه اتصال این دو کوچه قرار گرفته است.

«کوچه ای هست که قلب من آن را

از محله های کودکی ام دزدیده ست» (فروغ/ تولدی دیگر)

امروز اگر وارد این کوچه شوی ، هیچ نشانی از قدمت خانه خانواده فرخزاد دیده نمی شود؛ خانه ای که به گفته پوران فرخزاد ، سروان محمد فرخزاد ، پدرشان ، سال ها پیش در میان باغی در این کوچه ، بنا کرده بود. حالا همان خانه ، ساختمان سه طبقه ای است که در یک حیاط کوچک قرار گرفته و با آجرهای زرد سه سانتی تزیین شده است تا کم تر گواهی از گذر دوران داشته باشد. با این همه ، درِ ورودی همین ساختمان را که باز کنی ، وارد شوی و پله ها را به سمت زیرزمین پایین بروی ، انگار کن که زمان را در این خانه نیم قرن به عقب رانده ای.

زیرزمین خانه فرخزاد

می رسی به حوضچه و آبشاری که در یکی از اتاق های زیرزمین جا گرفته است. گیرم که حالا دیگر این حوضچه و آبشار خالی و بی مصرف ، مثل اشیای بیهوده دیگر ، گوشه این انباری کز کرده باشند ، اما این گونه بنا را خیلی از بچه های دیروز و بزرگ ترهای امروز هنوز به خاطر دارند و این همان زیرزمینی است که دختربچه ای در آن روی چادرشب ِ رخت خواب های اضافی می ایستاد و اُپرا می خواند ، «تا روزی که از روی چادرشب افتاد و دیگر اُپرا نخواند».

می رسی به اتاقک مخروبه ای که بانوی ساکن خانه می گوید «این حمام خانواده بوده است.» و اتاق های دیگر که با یخچال قدیمی ، دیگ و دیگر وسایل اضافیِ یک خانواده معمولی پُر شده اند. اتاقی هم هست که صاحب خانه می گوید «این را خودمان کندیم و به این جا اضافه کردیم. پله های این طرف ساختمان به سمت زیرزمین هم نبود ، ما اضافه کردیم. اوایل برای آمدن به زیرزمین فقط باید از توی حیاط رفت وآمد می کردیم.»

حیاط هایی که تنها مانده اند

از وسط زیرزمین راهرویی هست که با پله هایی به حیاطِ خانه می رسد. حیاطی که حالا با عبور از این راهرو به آن رسیده ای ، همان حیاطی است که بارها و بارها در بخشی از شعرهای معاصر زنده شده :

حیاط خانه ما تنهاست

حیاط خانه ما

در انتظار بارش یک ابر ناشناس

خمیازه می کشد

و حوض خانه ما خالی ست

ستاره های کوچک بی تجربه

از ارتفاع درختان به خاک می افتند

و از میان پنجره های پریده رنگِ خانه ماهی ها

شب ها صدای سرفه می آید

حیاط خانه ما تنهاست

(از شعر دلم برای باغچه می سوزد)

البته این یک شعر نمادین است ، اما امروز دیگر به واقع هم حیاط خانه های این چنین تنهاست و هم حوض های کاشی که روزی خانه «خانواده ماهی ها» بود ، خالی مانده است.

حوض خالی وسط حیاط خانه فرخزاد با کاشی های سفید و فیروزه یی هنوز هم خودنمایی می کند. دو باغچه باریک که با نرده های کوتاه ، حصاربندی شده اند ، حوض را در میان گرفته اند. از همه درخت های این حیاط ، حالا فقط مانده یک درخت خرمالو و چند نهال کوچکِ بِه و پرتقال و درخت انگوری که شاخه هایش را روی طاق فلزی مشبک بالای حوض رها کرده است.

از پایه طاق فلزی ، چراغ مکعبی شکل رنگارنگی آویزان است ، صاحب خانه می گوید : «این چراغ ها روشن می شدند و با رنگ های سبز ، قرمز ، قهوه یی و آبی می درخشیدند ، اما حالا دیگر سوخته اند ، ما هم همه را قطع کرده ایم... این خانه عیدها قشنگ می شود. عیدها حوض را هم پر از آب و ماهی می کردیم... الآن حیاط به خاطر ساختمان سازی همسایه بغلی ، کثیف شده است. کارشان که تمام شود ، سنگ ساب می آوریم ، همه سنگ های کفِ خانه را می سابد و برق می اندازد. چند سال یک بار این کار را می کنیم... می گویند قبلا در این خانه قنات آب هم بوده که الآن پر شده است.»

اتاق شخصی شاعر؛ مطبخِ بانوی صاحب خانه

وارد خانه که می شوی ، اگر سراغ اتاق شاعر را بگیری ، بانوی خانه آشپزخانه اش را نشانت می دهد : «من اتاق فروغ را آشپزخانه کرده ام.» وسایلی مثل کابینت ، اجاق و میز ناهارخوری و البته پنجره ای رو به کوچه ، تمام آن چیزی است که از اتاق شخصی فروغ الزمان فرخزاد باقی مانده است؛ البته اگر صاحب خانه اتاق را اشتباه نگرفته باشد. «قبلا آشپزخانه طبقه اول بوده ، حالا پایین دخترم می نشیند ، بالا هم عروسم.» البته که هیچ کدام حاضر نمی شوند غریبه ای وارد خانه شان شود. «الآن بالا و پایین مثل همین جاست. قبلا به جز این دو طبقه ، بالا فقط یک اتاق بود ، پشت بام حوض داشت ، ما همه را ساختمان ساختیم.»

وضعیت امروزی خانه فرخزاد

در سالن پذیرایی فقط چراغ های روی دیوار از گذشته باقی مانده است. درهای کشویی هم که سالن پذیرایی را به ایوان بزرگِ خانه وصل می کنند ، از گذشته تا امروز راه تماشای حیاط سبز خانه بوده اند.

بانوی صاحب خانه می گوید : «تا حالا چند بار آمده اند از خانه و کوچه ما فیلم گرفته اند. یک فیلم هم درباره جنگ در این جا فیلم برداری کردند. همسایه ها می گویند : چرا خیلی ها می آیند و سراغ خانه شما را می گیرند؟ خانه شما چیست؟ می گویم : به قرآن هیچی. اصلا برای من ارزش ندارد.»

انگار اصلا فروغ و خانواده اش را نمی شناسد ، اما می گوید : «من خودم مال تفرشم. آن ها هم تفرشی بودند. یکی از فرزندان این خانواده هم با همسرش به خانه ما آمده است. فرزند دیگرشان هم یک روز آمد و گفت : اجازه می دهید من خانه خاطراتم را ببینم؟»