بیوگرافی بصیر نصیبی و همسر و فرزنش تا درگذشت

بصیر نصیبی و بیوگرافی بصیر نصیبی و اخبار بصیر نصیبی و بصیر نصیبی کیست و بصیر نصیبی کجاست و چه خبر از بصیر نصیبی و فوت بصیر نصیبی و بصیر نصیبی اهل کجاست و علت مرگ بصیر نصیبی و درگذشت بصیر نصیبی و عکس همسر بصیر نصیبی در نم نمک.

زندگینامه بصیر نصیبی و همسرش(Basir Nasibi)

بصیر نصیبی ، بنیانگذار سینمای آزاد و از مهم ترین چهره های سینمای تجربی در ایران بهمن 1404 در 84 سالگی درگذشت.

بصیر نصیبی متولد 1320 یکی از بنیان گذاران جریان مهم و تاثیرگذار «سینمای آزاد» ، و نفر اصلی آن بود؛ جریانی که با نمایش فیلم های آماتوری و دانشجویی در سال 1348 آغاز به کار کرد و در طی نزدیک به ده سال فعالیت به یکی از اصلی ترین پایگاه های سینماگرانی تبدیل شد که خارج از جریان اصلی سینمای آن سال ها فعالیت می کردند.

بصیر نصیبی برادر نصیب نصیبی نویسنده و کارگردان است.

وضعیت ازدواج و همسر بصیر نصیبی

از وضعیت ازدواج و همسر بصیر نصیبی اطلاعات دقیقی در دست نیست.

شکل گیری سینمای آزاد

نصیبی در گفت وگویی با نسرین بهجو که ابتدا در ماهنامه فیلم (شماره 127، 15 مرداد 1371) به چاپ رسید و سپس نسخه کامل تری از آن در کتاب «ده سال سینمای آزاد ایران» توسط خود نصیبی (دسامبر 1994) در آلمان منتشر شد ، ماجرای شکل گیری سینمای آزاد را چنین شرح داد : «مهر ماه 1348 اولین جلسه سینمای آزاد ایران برگزار شد... نخستین جلسه سینما آزاد ، با عنوان سینما آزاد برگزار نشد. آن زمان من در موسسه جغرافیایی «سحاب» کار می کردم. ورقه ای با استفاده از دستگاه استنسیل سحاب به عنوان دعوتنامه چاپ کردیم که در متن آن نوشته شده بود : «سینمای غیرحرفه ای ایران ، نمایش چند فیلم کوتاه از دانشجویان دانشکده دراماتیک و مرکز آموزش تلویزیون». این نمایش در حیاط کودکستان «کاخ کودک» برگزار شد که لئونید سروریان مدیر مدرسه که با برادرم نصیب آشنایی داشت این امکان را فراهم آورد. این فیلم ها شانزده میلیمتری بود.»

اولین جلسه نمایش فیلم سینمای آزاد توسط نصیبی ، ابراهیم وحیدزاده و ابراهیم فروزش برگزار شد. پس از آن این گروه توانستند امکان نمایش این آثار را در دانشکده هنرهای دراماتیک فراهم آورند. به تدریج و علی رغم موانع ، فعالیت های سینمای آزاد گسترش پیدا کرد. سینه کلوب سینمای آزاد چیزی حدود 200 جلسه نمایش فیلم داشت و در آن نه تنها مروری بر آثار فیلمسازان شناخته شده سینمای جهان (از جمله اینگمار برگمان ، ژان پیر ملویل ، ژان لوک گدار و روبر برسون) انجام گرفت بلکه نخستین نمایش تعدادی از فیلم های حرفه ای سینمای ایران که خارج از جریان اصلی قرار می گرفتند نیز در این جلسات اتفاق افتاد. از این جمله اند فیلم هایی چون «چشمه» (آربی آوانسیان) ، «بوف کور» (کیومرث درم بخش ، «چه هراسی دارد ظلمت روح» (نصیب نصیبی) ، و «پسر ایران از مادرش بی خبر است» (فریدون رهنما).

گسترش سینمای آزاد

در سال 1352 مدیران وقت تلویزیون با حمایت از سینمای آزاد تهران دفتری را در اختیارشان قرار دادند و به تدریج شهرهای دیگری چون مشهد ، خرم آباد ، اهواز ، آبادان ، اصفهان و اردبیل هم مراکزی با عنوان سینمای آزاد پیدا کردند. این اتفاق باعث شد تا فیلم سازان تجربی در نقاط مختلف ایران با یکدیگر ارتباط پیدا کنند. برگزاری جشنواره های سینمای آزاد ایران (که از جایی به بعد جنبه بین المللی هم پیدا کردند) ، انتشار سه شماره کتاب سینمای آزاد و در ادامه انتشار «ماهنامه سینمای آزاد» که تیراژ آن به گفته نصیبی در دوره اوج به 4 هزار نسخه هم می رسید از دیگر اتفاقات مهم این جنبش بود.

پایان کار سینمای آزاد و فیلمسازان شاخص

فهرستی که در ادامه مشاهده می کنید تنها برخی از افراد شناخته شده ای هستند که در دوره ای با سینمای آزاد (در تهران یا شهرستان ها) همکاری داشتند و عموما در ادامه وارد عرصه سینمای حرفه ای شدند : کیانوش عیاری ، محمدعلی سجادی ، فریدون جیرانی ، ناصر غلامرضایی ، مجید قاری زاده ،   حسن بنی هاشمی ، زاون قوکاسیان ، همایون پایور ، اکبر خواجویی ، اردشیر شلیله ، عبدالله باکیده ، مهدی صباغ زاده ، داریوش ارجمند ، بیژن امکانیان ، ابراهیم حقیقی ، داریوش عیاری.

سینمای آزاد که خالی از مواضع سیاسی نبود در آخرین سال های پیش از انقلاب با نهادهای امنیتی دچار مشکل شده بود اما در نهایت پس از انقلاب فعالیت آن کم و کمتر شد تا این که عملا در سال 1358 به پایان رسید.

تعدادی از محصولات سینمای آزاد

در یادداشت «به یاد سینمای آزاد...» به قلم غلام رضا مهیمن (از اعضای سینمای آزاد اصفهان) چنین آمده است : «بعضی از کارهای «سینمای آزاد» عبارتند از : «آن مرد اسب دارد» و «غبارنشین ­ها» اثر «ناصر غلام رضایی» از لرستان ، «نهنگ» ، «برکه خشک» و «کالنگ هایم را دوست دارم» اثر «حسن بنی­ هاشمی» از بندرعباس ، «فصلی دیگر» ، «عزای آینه» و «عروس کهن» اثر «زاون قوکاسیان» از اصفهان ، «بازی تمام شد» اثر «مهرداد تدین» از مشهد ، «آن سوی آتش» و «خاکبازان» اثر «کیانوش عیاری» از اهواز ، «خانه ابری» اثر «ابراهیم حقیقی» از تهران ، «چاقو» و «زیارت» اثر «عبدالله باکیده» از همدان ، «اجازه هست آقای فلینی» اثر «فریدون جیرانی» از تهران و «هیس» اثر «داریوش ارجمند» از مشهد ، «دیوارهای مشترک» و «نه هنوز است تمام» اثر «غلام رضا مهیمن» از اصفهان ، «کبوتران پا قرمز» و «معراج» اثر «هرمز ناظم زاده» از تهران ، «تا شامگاه» اثر «اردشیر شلیله» از خرم آباد و… .

آن چه «سینمای آزاد» برای فرهنگ سینمایی کشور باقی گذاشت ، تربیت تعداد زیادی فیلم ساز بود که به خصوص بعد از انقلاب اسلامی کارهای سینمایی موفقی را ارائه کردند. همین طور تجربه­ های زیادی هم برای گسترش فرهنگ بصری و زبان تصویر ، توسط هرکدام از فیلم سازان «سینمای آزاد» انجام گرفت. یاد گرفتند که چگونه برنامه­ ریزی تولید یک فیلم کوتاه را انجام دهند. همین طور در مورد دکوپاژ ، تدوین ، صداگذاری و… تجربه های زیادی به دست آورند و توانستند به دیگران انتقال دهند.»