بیوگرافی فوتبالیست های سیاستمدار جهان + عکس

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، فوتبالیست های سیاستمدار و بیوگرافی فوتبالیست های سیاستمدار و بازیکن فوتبال سیاستمدار و مربی فوتبال سیاستمدار و Politician footballers و فوتبالیست رئیس جمهور و وزیر فوتبالیست در نم نمک.

سرمربی سابق ایران در بین 18 فوتبالیست بزرگی که سیاستمدار شدند

فوتبالیست هایی که سیاستمدار شدند. اینجا در نم نمک فهرستی از شناخته شده ترین افراد فوتبالی را می بینید که پای به عرصه سیاست گذاشتند و سیاستمدار شدند.

1. ژرژ وه آ

در سال 2005، اندکی پس از پایان جنگ داخلی دوم لیبریا ، برنده توپ طلای 1995 اعلام کرد که قصد دارد برای ریاست جمهوری لیبریا نامزد شود. با توجه به محبوبیت او در زادگاهش ، مخالفان از او به عنوان یک سیاستمدار بی تجربه و بدون تحصیلات یاد کردند.

ژرژ وه آ به الن جانسون سیرلیف که در هاروارد تحصیل کرده بود شکست خورد. این پایان کار نبود. وه آ در سال 2017 بار دیگر نامزد ریاست جمهوری شد و این بار موفق بود. بازیکن قرضی چلسی با کسب 61.54 درصد آرا توانست جوزف بواکای را در دور دوم شکست دهد.

2- روماریو

روماریو که یکی از بهترین مهاجمان تمام دوران و یک اسطوره برزیلی است نیز وارد دنیای سیاست شد. بازیکن سابق بارسلونا و فلامنگو که زیر پرچم حزب سوسیالیست برزیل ایستاد ، در سال 2010 به مجلس نمایندگان رسید.

اندکی پس از آن جام جهانی 2014 روماریو به مجلس سنای برزیل رسید و بیش از هر نامزد دیگری که تا به حال برای نمایندگی در ریودوژانیرو کاندیدا شده بود ، رای کسب کرد. او امروز هم در سمت خود است ، اما از سال 2021 نماینده حزب لیبرال است.

3- جانی ریورا

فقط پائولو مالدینی ، فرانکو بارسی و الساندرو کاستاکورتا بیشتر از ریورا برای میلان بازی کرده اند که بین سال های 1960 تا 1979 در 658 بازی پیراهن میلان را بر تن کرده بود.

او ابتدا پس از پایان دوران بازی خود نایب رئیس باشگاه شد اما در سال 1986 به سیاست رو کرد. ریورا سال بعد نماینده حزب دموکرات شد و بعداً به عنوان معاون وزیر دفاع شروع به فعالیت کرد. او در سال 2005 عضو پارلمان اروپا شد.

4- کاخا کالادزه

یکی از بهترین بازیکنان تاریخ گرجستان ، مدافع سابق میلان بود که در می 2012 کفش های خود را آویخت اما فعالیت سیاسی او چند ماه قبل از آن آغاز شد. در فوریه همان سال ، کالادزه نماینده مجلس شد. تنها دو هفته پس از انتخابش او به عنوان معاون نخست وزیر و وزیر نیرو منصوب شد. او در حال حاضر به عنوان شهردار تفلیس فعالیت می کند و این سمت را به مدت پنج سال در اختیار داشته است.

5- آندری شوچنکو

مهاجم افسانه ای دیناموکیف و میلان در طول دوران بازی اش گل های زیادی به ثمر رساند. شوچنکو در حالی که هنوز یک فوتبالیست بود ، در اواخر دهه 1990 از حزب سوسیال دموکرات اوکراین حمایت کرد و سپس از ویکتور یانوکوویچ نامزد ریاست جمهوری در سال 2004 حمایت کرد.

مهاجم اوکراینی پس از بازنشستگی در سال 2012 تلاش کرد وارد پارلمان شود ولی در نهایت نتوانست کرسی پارلمان را به دست آورد و بعداً برای مدیریت تیم ملی به فوتبال بازگشت و سرمربی اوکراین شد.

6- تی تی کامارا

کامارا مهاجم سابق لنز ، لیورپول و وستهام بیشتر روزهای بازی خود را در انگلیس و فرانسه گذراند و پس از بازنشستگی از فوتبال در اواسط دهه 2000 به زادگاهش گینه بازگشت و در سال 2009، کامارا به عنوان وزیر ورزش گینه منصوب شد.

7- اولگ بلوخین

رکورددار گلزنی دینامو کیف و اتحاد جماهیر شوروی اولین مربی شد که توانست اوکراین را برای حضور در یک تورنمنت بزرگ در سال 2006 به جام جهانی ببرد و در ادامه به پارلمان این کشور نیز راه یافت.

8- هاکان شوکور

رکورددار گلزنی ترکیه در گالاتاسرای نیز به عنوان یک اسطوره شناخته می شود.

این مهاجم سابق پس از بازنشستگی وارد سیاست شد و در سال 2011 به عنوان عضوی از حزب حاکم عدالت و توسعه ، کرسی پارلمان ترکیه را به دست آورد. او دو سال و نیم بعد از حضور در حزب استعفا داد اما به عنوان یک نماینده مستقل در مجلس باقی ماند.

شوکور سپس در سال 2016 دوباره به تیتر خبرها تبدیل شد. چند ماه پس از اتهام توهین به رجب طیب اردوغان ، رئیس جمهور ترکیه در توییتر ، حکم بازداشت او پس از متهم شدن به "عضویت در یک گروه تروریستی مسلح" صادر شد. او در حال حاضر در تبعید خود خواسته و در ایالات متحده زندگی می کند.

9- پله

این مهاجم سابق علاوه بر داشتن سمت هایی به عنوان سفیر حسن نیت یونسکو و سفیر سازمان ملل برای محیط زیست ، وزیر ورزش برزیل هم بوده است.

او حتی یک قانون به نام "قانون پله" داشت زیرا او به دنبال کاهش فساد در فوتبال برزیل بود اما او در سال 2001 پس از متهم شدن به دست داشتن در یک رسوایی فساد ، سمت خود را ترک کرد.

10- جوزف بوزیک

بوزیک که در تصویر بالا پنجمین نفر از سمت راست است ، بخشی از "تیم طلایی" مجارستان بود که به قهرمانی در جام جهانی 1954 نزدیک شده بود.

این هافبک که در تمام دوران باشگاهی خود در بوداپست نبود ، در سال 1953 وقتی تنها 27 سال داشت ، به عنوان عضو مجمع ملی مجارستان انتخاب شد.

او بعداً مدیر تیم ملی مجارستان شد و چهار سال بعد وظیفه هدایت تیم را بر عهده گرفت. با این حال ، بیماری او را مجبور کرد تقریباً بلافاصله استعفا دهد و در سال 1978 بر اثر نارسایی قلبی درگذشت.

11- گژگوش لاتو

برنده کفش طلای جام جهانی 1974 زننده 45 گل برای تیم ملی کشورش است.

او همچنین در سال 2001 به عنوان سناتور حزب اتحاد چپ دمکراتیک وارد دنیای سیاست شد. در ادامه رئیس اتحادیه فوتبال لهستان شد. او در آن سمت ، لئو بینهکر سرمربی هلندی را پس از ناکامی لهستان در راهیابی به جام جهانی 2010 به صورت زنده از تلویزیون برکنار کرد.

12- لیلیان تورام

تورام تقریباً همه چیزهایی را که تا به حال در آن شرکت داشته به دست آورده و برنده شده است ، حتی مناظره با نیکلا سارکوزی در سال 2005 که رئیس جمهور فرانسه شد. دو سال بعد ، سارکوزی به برنده جام جهانی پیشنهاد داد که نقشی به عنوان وزیر در کابینه او داشته باشد که تورام رد کرد.

13- زیکو

یکی از بزرگترین فوتبالیست های برزیل که بخشی از تیم افسانه ای جام جهانی 1982 بود در سال 1990 وزیر ورزش این کشور شد.

بازیکن سابق فلامنگو اصلاحات زیادی را برای بهبود فوتبال برزیل انجام داد.

پس از دوره های مدیریتی مختلف از جمله حضور در ژاپن ، عراق و فنرباغچه ، زیکو اعلام کرد که قصد دارد در سال 2015 برای ریاست فیفا نامزد شود. با این حال او نتوانست حمایت پنج اتحادیه ملی فوتبال را به دست آورد و به همین دلیل مجبور شد از نامزدی کناره گیری کند.

14- مارک ویلموتس

ویلموتس دوران ناموفقی در سیاست بلژیک داشت. پس از آویختن کفش های خود در سال 2003، مهاجم سابق بلژیک به عنوان نماینده حزب لیبرال فرانسوی زبان به سنا راه یافت. او در سال 2005 استعفا داد. چهار سال بعد او دستیار سرمربی بلژیک شد ، سپس از سال 2012 تا 2016 سرمربی بلژیک شد. او بعداً مربی تیم های ملی ساحل عاج و ایران بود.

15- رومن پاولیوچنکو

پاولیوچنکو در سال 2007، یک سال قبل از پیوستن به تاتنهام ، در زادگاهش استاوروپل برای حزب پوتین جایگاهی را به دست آورد.

16- آندری آرشاوین

آرشاوین مهاجم سابق زنیت و آرسنال در انتخابات شورای منطقه ای سال 2007 نامزد شد اما قبل از اینکه رای داده شود کنار رفت. او در سال 2018 کفش های خود را آویخت اما از آن زمان به سیاست بازنگشت.

17- آلبرت گودموندسون

گودموندسون در رنجرز ، آرسنال ، نانسی ، میلان ، پاریس و نیس بازی کرد.

این مهاجم سابق در سال 1970 وارد عرصه سیاسی شد و به حزب استقلال پیوست و عضو شورای ریکیاویک شد. او سپس چهار سال بعد ، قبل از انتصاب به عنوان وزیر دارایی در سال 1983 و وزیر صنعت در سال 1985، به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد.

18- سول کمپل

مدافع میانی پورتسموث ، آرسنال و تاتنهام کمپبل در سال 2014 فاش کرد که در حال بررسی نامزدی برای انتخابات و ورود به دنیای سیاست است. او به دنبال رای "سیاه پوستان" برای محافظه کاران است.