لیست خنده دارترین فیلم های جری لوئیس

در ادامه ، نگاهی داریم به 10 فیلم مهم از کارنامه جری لوئیس که هرکدام بخشی از استعداد ، سبک و جهان کمدی او را به نمایش می گذارند.

10 فیلم برتر جری لوئیس؛ نگاهی به کارنامه نابغه کمدی

جری لوئیس در 20 اوت 2017 و در 91 سالگی درگذشت؛ اما میراث او در تاریخ کمدی و سینما همچنان زنده است. لوئیس فعالیت هنری خود را از همان دوران کودکی و با نمایش های وودویل آغاز کرد و بعدها با همکاری دین مارتین ، خواننده ای با صدای مخملین ، به یکی از مشهورترین زوج های کمدی تاریخ تبدیل شد.

شخصیت و سبک اجرایی لوئیس تأثیر چشمگیری بر نسل های بعدی کمدین ها گذاشت؛ از بازیگران بزرگی مانند جیم کری و ادی مورفی گرفته تا بسیاری از مجریان و کمدین های تک نفره.

از صحنه های تئاتر تا جادوی سینما

لوئیس و دین مارتین خیلی زود اجرای دو نفره خود را از صحنه تئاتر به سینما منتقل کردند. لوئیس در سینما شیفته امکانات تصویری این رسانه برای خلق کمدی شد و در دهه 1960 چندین فیلم را کارگردانی کرد؛ آثاری که برخی از آن ها در زمان خود بسیار محبوب بودند و بعدها جایگاه فیلم های کلاسیک را پیدا کردند.

در ادامه ، نگاهی داریم به 10 فیلم مهم از کارنامه جری لوئیس که هرکدام بخشی از استعداد ، سبک و جهان کمدی او را به نمایش می گذارند.

لیست خنده دارترین فیلم های جری لوئیس

1. پروفسور دیوانه؛ شخصی ترین فیلم جری لوئیس

«پروفسور دیوانه» مشهورترین فیلم لوئیس و در عین حال یکی از شخصی ترین آثار اوست. لوئیس در این فیلم نقش دانشمندی عجیب وغریب با دندان های بزرگ و صدایی تودماغی را بازی می کند؛ شخصیتی که در ظاهر دستمایه ای برای کمدی است ، اما در لایه های عمیق تر به تجربه و جایگاه خود لوئیس در صنعت سرگرمی اشاره دارد.

او در نگارش فیلمنامه با بیل ریچموند همکاری کرد؛ فیلمی که در نهایت به هجویه ای بر داستان های «جکیل و هاید» و فیلم های ترسناک علمی تخیلی تبدیل شد. لوئیس همچنین نگاهی انتقادی به تصویری داشت که صنعت سینما از او انتظار داشت : نمایشگری اغراق آمیز که باید نسخه ای افراطی از شخصیت کمدی خودش و دین مارتین باشد.

2. پادوی هتل؛ کمدی ناب با الهام از ژاک تاتی

لوئیس در مقام کارگردان ، از بزرگان سینمای صامت مانند چارلی چاپلین و باستر کیتن و همچنین فیلمسازانی چون ژاک تاتی تأثیر گرفت.

وقتی رئیس استودیوی پارامونت از او خواست فیلمی سریع برای اکران تابستان 1960 بسازد ، لوئیس «پادوی هتل» را با الهام از سبک تاتی نوشت و کارگردانی کرد.

او در این فیلم نقش استنلی ، پیشخدمت هتلی در میامی ، را بازی می کند؛ شخصیتی که با مجموعه ای از شیرین کاری های اسلپ استیک ، زندگی مهمانان ثروتمند هتل را به آشوب می کشد.

پانتومیم های دقیق ، حرکات روان دوربین و شوخی های غیرمنتظره باعث شده اند این فیلم یکی از بهترین نمونه ها برای شناخت نبوغ کارگردانی لوئیس باشد.

3. کله پوک؛ آغاز درخشش زوج لوئیس و مارتین

لوئیس از کودکی روی صحنه های وودویل فعالیت می کرد و به تدریج شخصیت کمدی ویژه ای برای خود ساخت؛ شخصیتی پرتحرک که با شکلک ها ، حرکات اغراق آمیز و رفتارهای غیرمسئولانه ، دیگران را به دردسر می انداخت.

همکاری او با دین مارتین این شخصیت را به اوج رساند. مارتین و لوئیس با حضور روی صحنه و سپس در سینما ، به ستاره هایی بزرگ تبدیل شدند.

تورمن توروگ در فیلم «کله پوک» محصول 1952، داستان این زوج را به شکلی کمدی به تصویر کشید. مارتین نقش خواننده ای ناموفق را بازی می کند که با استخدام یک دلقک تلاش دارد مشتریان بیشتری به باشگاه جذب کند.

تضاد شخصیتی میان مارتین آرام و لوئیس آشوبگر ، موتور اصلی کمدی فیلم است؛ تضادی که بعدها به یکی از ویژگی های ماندگار این زوج تبدیل شد.

4. نقاشان و مدل ها؛ نقطه اوج همکاری با فرانک تاشلین

لوئیس در بهترین آثارش اغلب تنها بازیگر نبود و هم زمان در نقش کارگردان ، نویسنده یا تهیه کننده نیز فعالیت می کرد. با این حال ، بخش مهمی از مهارت او در کارگردانی کمدی را مدیون فرانک تاشلین ، انیماتور سابق برادران وارنر ، بود.

تاشلین به او آموخت که چگونه زمان بندی شوخی ها و اجرای بصری آن ها را با دقت روی پرده تنظیم کند.

«نقاشان و مدل ها» محصول 1955 را می توان یکی از نقاط اوج همکاری این دو دانست؛ فیلمی موزیکال و خلاقانه درباره یک جوان ساده لوح و دوست نقاشش.

فیلم سرشار از لحظات بصری منحصربه فرد است؛ از جمله صحنه ای که لوئیس وانمود می کند روی یک تخته رسم خالی پیانو می نوازد و صحنه همخوانی دین مارتین با تصویر خودش در آینه حمام.

5. کشتی را از دست نده؛ وقتی لوئیس لباس سربازی می پوشد

مارتین و لوئیس در کمدی های جنگی نیز خیلی زود به موفقیت رسیدند؛ شاید به این دلیل که رفتارشان با تصویری که از یک سرباز منضبط انتظار می رفت ، هیچ شباهتی نداشت.

لوئیس پس از جدایی از مارتین نیز در دو فیلم نقش نظامی را تجربه کرد. یکی از جذاب ترین آن ها «کشتی را از دست نده» محصول 1959 است.

او در این فیلم نقش یک ملوان را بازی می کند که در قالب فلش بک توضیح می دهد چگونه یک ناوشکن را گم کرده است.

این فیلم را می توان یکی از پخته ترین آثار لوئیس دانست؛ اثری که نشان می دهد او در سال های بالاتر چگونه توانست از شدت لودگی هایش بکاهد و کمدی خود را کنترل شده تر ارائه کند.

6. سیندرفلا؛ وارونه سازی یک افسانه قدیمی

لوئیس پس از ورود جدی تر به کارگردانی ، همچنان گاهی با فرانک تاشلین همکاری می کرد. تاشلین به او آموخته بود که چگونه مجموعه ای از شوخی های دیوانه وار را در قالب داستانی منسجم قرار دهد و در کنار آن ، احساسات مخاطب را نیز درگیر کند.

«سیندرفلا» محصول 1960، برداشتی متفاوت و وارونه از داستان مشهور سیندرلاست. لوئیس در این فیلم نقش پسرخوانده ای گرفتار را بازی می کند که به شاهزاده خانم دل می بازد.

برخلاف بسیاری از فیلم های لوئیس که بیشتر بر چند صحنه درخشان و شیرین کاری های کمدی متکی هستند ، «سیندرفلا» داستانی پررنگ تر دارد و پایان احساسی آن نیز به فیلم عمق بیشتری می دهد.

7. شیفته زن ها؛ کمدی جسورانه یک کارگردان مستقل

«شیفته زن ها» یکی از جسورانه ترین فیلم هایی است که لوئیس در اوایل دهه 1960 به تنهایی ساخت.

او در این فیلم نقش مردی دست وپاچلفتی و توسری خور را بازی می کند که در یک پانسیون زنانه کار می کند. فیلم نشان می دهد لوئیس چگونه آموزه هایش از تاشلین را به سبکی شخصی تر تبدیل کرده بود.

یکی از برجسته ترین بخش های فیلم ، مجموعه ای چنددقیقه ای از لحظات کمدی است که در جریان برخورد شخصیت لوئیس با یک قلدر گردن کلفت و یک کلاه شکل می گیرد؛ نمونه ای از توانایی او در تبدیل اتفاقی ساده و روزمره به کمدی تصویری.

8. بی نظم منظم؛ تلفیق کمدی و احساس

لوئیس در اوایل دهه 1960 با سرعتی بسیار زیاد فیلم می ساخت و به همین دلیل ، برخی از آثارش بیشتر شبیه مجموعه ای از لحظات کمدی به نظر می رسیدند.

اما «بی نظم منظم» یکی از متفاوت ترین نقش های او را در خود دارد. لوئیس در این فیلم نقش یک دانشجوی پزشکی خودبیمارپندار را بازی می کند که برای کمک به معشوقه اش در یک آسایشگاه مشغول به کار می شود.

در این اثر ، احساس عشق و ترحم پررنگ تر از چیزی است که معمولاً از کمدی های لوئیس انتظار داریم. تاشلین نیز با افزودن شوخی های تصویری ابزورد ، فضای فیلم را تقویت کرده است؛ از جمله سکانس مونتاژی معروفی که در نهایت به اسکلت پرسر وصدا در پشت کلاس کالبدشناسی ختم می شود.

9. سلطان کمدی؛ چهره ای متفاوت از جری لوئیس

دوران اوج لوئیس در ژانر کمدی تقریباً حوالی سال 1965 به پایان رسید؛ هرچند او در سال های بعد نیز آثار قابل توجهی ساخت. با گذشت زمان ، لوئیس فرصت بیشتری پیدا کرد تا از پشت چهره کمدین و ادا و اطوارهای مشهورش بیرون بیاید و توانایی هایش را در نقش های جدی تر نشان دهد.

نمونه برجسته این تغییر مسیر ، فیلم «سلطان کمدی» به کارگردانی مارتین اسکورسیزی در سال 1982 است.

لوئیس در این فیلم نقش یک مجری مشهور برنامه گفت وگوی تلویزیونی را بازی می کند که توسط یکی از طرفداران افراطی خود ربوده می شود؛ شخصیتی که رابرت دنیرو آن را ایفا می کند.

تقابل میان ظاهر خونسرد لوئیس و اضطراب پنهان شخصیتش ، یکی از ظریف ترین بازی های دوران حرفه ای او را رقم می زند و نشان می دهد استعداد لوئیس بسیار فراتر از کمدی فیزیکی بود.

10. استخوان های خنده دار؛ اثبات توانایی های دراماتیک لوئیس

«استخوان های خنده دار» شاید در میان مشهورترین فیلم های جری لوئیس جایگاه نخست را نداشته باشد ، اما بازی او در این کمدی-درام محصول 1995 بسیار درخشان است.

لوئیس در فیلم نقش یک کمدین افسانه ای را بازی می کند که شهرت و گذشته درخشانش به مانعی برای پسرش تبدیل شده است؛ پسری که می خواهد خودش به یک بازیگر مشهور تبدیل شود.

شخصیت لوئیس ترکیبی از لجبازی ، خودخواهی و غرور است؛ اما در عین حال ، عشقی عمیق و پدرانه در وجود او دیده می شود.

«استخوان های خنده دار» شاید بهترین شاهد برای این ادعا باشد که اگر لوئیس فرصت بیشتری برای ایفای نقش های جدی پیدا می کرد ، می توانست به عنوان یک بازیگر دراماتیک نیز به موفقیت های بزرگی دست پیدا کند.

میراث ماندگار جری لوئیس در سینما

جری لوئیس فقط یک کمدین پرتحرک و بازیگر نقش های عجیب وغریب نبود. او به تدریج به کارگردانی صاحب سبک تبدیل شد و تلاش کرد امکانات تصویری سینما را به خدمت کمدی درآورد.

از همکاری تاریخی با دین مارتین گرفته تا تجربه های شخصی ترش در مقام نویسنده و کارگردان و سپس حضور متفاوت در نقش های دراماتیک ، کارنامه لوئیس تصویری از هنرمندی را نشان می دهد که مدام در حال آزمودن مرزهای کمدی و سینما بود.

به همین دلیل ، بیش از هر چیز ، ماندگاری جری لوئیس را باید در تأثیری جست وجو کرد که بر نسل های بعدی کمدین ها گذاشت؛ تأثیری که باعث شد سبک او ، حتی سال ها پس از مرگش ، همچنان در سینمای کمدی دیده و بازشناخته شود.