پاتریسیو گوسمان مستندساز برجسته شیلی درگذشت + بیوگرافی

درگذشت پاتریسیو گوسمان؛ روایتگر حافظه تاریخی شیلی در 85سالگی خاموش شد

پاتریسیو گوسمان ، مستندساز برجسته شیلیایی و خالق سه گانه «نبرد شیلی» ، در 85سالگی در پاریس درگذشت.

پاتریسیو گوسمان لوزانس متولد 11 اوت 1941 فیلم نامه نویس ، هنرپیشه ، کارگردان فیلم و نقاش اهل شیلی بود.

پاتریسیو گوسمان ، یکی از مهم ترین چهره های سینمای مستند آمریکای لاتین ، در 85سالگی درگذشت. او که بیش از پنج دهه از عمر خود را صرف ثبت و بازخوانی تاریخ معاصر شیلی کرده بود ، بیش از همه با مجموعه مستند «نبرد شیلی» شناخته می شود؛ اثری که به یکی از اسناد مهم سینمایی درباره تحولات سیاسی این کشور و کودتای 1973 تبدیل شد.

زندگی شخصی و خانواده

پاتریسیو گوسمان زندگی شخصی نسبتاً کم حاشیه ای داشت و سال های پایانی عمر خود را در پاریس گذراند. او در مقطعی با رناته زاکسه ، تهیه کننده و همکار سینمایی اش ، زندگی می کرد. زاکسه در نگارش و تولید برخی پروژه های گوسمان با او همکاری داشت.

گوسمان از ازدواج نخست خود با پاملا اورثوآ دو دختر به نام های آندره آ گوسمان اورثوآ و کامیلا گوسمان اورثوآ داشت. هر دو دختر نیز در حوزه سینما فعالیت کرده اند و در مقاطعی با پدرشان همکاری داشته اند.

گوسمان پس از تبعید از شیلی در پی کودتای 1973، بخش مهمی از زندگی حرفه ای خود را در خارج از کشور ، به ویژه در فرانسه ، ادامه داد و پاریس به محل زندگی و فعالیت سینمایی او تبدیل شد.

گوسمان در آثارش تنها به ثبت رویدادهای تاریخی بسنده نمی کرد ، بلکه همواره به رابطه میان حافظه ، سیاست ، تبعید و هویت می پرداخت. تجربه شخصی او از کودتای نظامی علیه دولت سالوادور آلنده و سال های تبعید ، نقشی اساسی در شکل گیری نگاه سینمایی اش داشت.

در کارنامه او آثاری چون «نوستالژی نور» ، «دکمه مروارید» و «رشته کوه رویاها» نیز دیده می شود؛ فیلم هایی که تاریخ و جغرافیای شیلی را به خاطره های فردی و جمعی پیوند می زنند و از جایگاه سینمای مستند در حفظ حافظه تاریخی سخن می گویند.

گوسمان طی دهه های فعالیت خود جوایز و تقدیرهای متعددی دریافت کرد و به یکی از چهره های تأثیرگذار سینمای مستند جهان بدل شد. آثار او همچنین در بازشناسی تاریخ شیلی برای نسل هایی که خود شاهد رویدادهای دهه 1970 نبودند ، نقشی قابل توجه داشت.

با درگذشت پاتریسیو گوسمان ، سینمای مستند یکی از مهم ترین شاهدان تصویری تاریخ سیاسی و اجتماعی آمریکای لاتین را از دست داد؛ فیلمسازی که بخش بزرگی از زندگی حرفه ای خود را وقف این پرسش کرد که چگونه می توان گذشته را به یاد آورد و آن را از فراموشی نجات داد.