جزیره پوگلیا؛ با جزیره نفرین شده در ایتالیا آشنا شوید

پوِگلیا؛ جزیره مرموز تالاب ونیز

پوِگلیا (Poveglia) جزیره ای کوچک در میان ونیز و لیدو در تالاب ونیز ، در شمال ایتالیاست. دو کانال کوچک ، این جزیره را به سه بخش مجزا تقسیم می کنند.

نام پوِگلیا قرن هاست با تاریخ ونیز گره خورده است. این جزیره از سده پنجم میلادی در منابع تاریخی دیده می شود و برای مدت طولانی محل سکونت و کشاورزی بوده است. با این حال ، جنگ ، بیماری و تغییر کاربری ، سرنوشت آن را در طول قرن ها دگرگون کرد.

پوِگلیا در دوره های مختلف به عنوان محل زندگی ، ایستگاه قرنطینه ، مرکز نگهداری سالمندان و در نهایت یک مرکز روان پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. بیمارستان روان پزشکی جزیره در سال 1968 تعطیل شد و پس از آن ، پوِگلیا برای چندین دهه تقریباً متروکه باقی ماند.

در سال 2025، بخش شمالی جزیره در قالب یک امتیاز شش ساله به انجمن Poveglia per tutti واگذار شد تا طرحی برای تبدیل این بخش به یک پارک عمومی در تالاب اجرا شود.

ریشه نام پوِگلیا

نام امروزی جزیره در گذشته به شکل Popilia نوشته می شد. درباره ریشه این نام چند دیدگاه وجود دارد.

یکی از نظریه ها آن را برگرفته از واژه لاتین populus به معنای «درخت سپیدار» می داند. نظریه دیگر ، نام جزیره را به Via Popilia-Annia ، جاده ای رومی که به کنسول رومی پوبلیوس پاپیلیوس لائناس نسبت داده می شود ، مرتبط می کند.

در نقشه های مربوط به قرن شانزدهم نیز نام جزیره به شکل Poveggia ثبت شده است.

پناهگاهی در میان جنگ ها

پس از حمله و گسترش نفوذ لومباردها در شهرهای سرزمین اصلی ایتالیا در قرن ششم ، پوِگلیا به پناهگاهی برای گروهی از ساکنان تبدیل شد.

با گذشت زمان ، سکونتگاه جزیره توسعه یافت و به یک مرکز مستحکم با قلعه تبدیل شد. تا سال 864 میلادی ، پوِگلیا به یک اجتماع نسبتاً پررونق تبدیل شده بود که اقتصاد آن تا حد زیادی بر ماهیگیری و تولید نمک استوار بود.

ویرانی در جنگ کیوجا

یکی از مهم ترین نقاط عطف تاریخ پوِگلیا ، جنگ کیوجا بود؛ جنگی که میان جمهوری جنوا و جمهوری ونیز در سال های 1378 تا 1381 رخ داد.

در جریان این جنگ ، جزیره ویران شد و تنها شمار اندکی از ساکنان آن باقی ماندند. این رویداد باعث شد پوِگلیا برای مدت طولانی جایگاه پیشین خود را به عنوان یک مرکز مسکونی از دست بدهد.

جزیره ای برای قرنطینه

از قرن هجدهم ، کاربرد پوِگلیا بیش از پیش به مسائل بهداشتی و کنترل بیماری ها ارتباط پیدا کرد.

از سال 1772 مدیریت جزیره در اختیار نهاد بهداشت ونیز قرار گرفت و از 1793، پوِگلیا به عنوان ایستگاه قرنطینه برای کشتی ها و محموله های ورودی مورد استفاده قرار گرفت.

این کاربری تا دوره ای پس از جنگ جهانی دوم ادامه داشت.

قرار گرفتن جزیره در تالاب و فاصله آن از مراکز اصلی شهر ، آن را به مکانی مناسب برای جداسازی افراد یا محموله هایی تبدیل می کرد که احتمال می رفت ناقل بیماری باشند.

از مرکز نگهداری سالمندان تا بیمارستان

در سال 1922، ساختمان های موجود در جزیره تغییر کاربری دادند و به یک مرکز نگهداری و مراقبت طولانی مدت تبدیل شدند.

نویسنده سیلویا اسپریگ نیز در کتاب تالاب ونیز؛ جزایر ، زندگی و ارتباطات آن که در سال 1961 منتشر شد ، پوِگلیا را به عنوان محل نگهداری سالمندان کم بضاعت توصیف کرده است.

بر اساس توصیف او ، برخی از ساکنان توانمند جزیره در قطعه های کشاورزی کار می کردند و حتی با استفاده از روش های سنتی ، از انگور شراب تهیه می کردند.

مرکز درمانی و نگهداری جزیره سرانجام در سال 1968 تعطیل شد و پوِگلیا پس از آن در اختیار دولت ایتالیا قرار گرفت.

تلاش برای واگذاری جزیره

پس از دهه ها بی توجهی و فرسودگی ساختمان ها ، دولت ایتالیا در سال 2014 تلاش کرد حق بهره برداری 99ساله از پوِگلیا را از طریق مزایده واگذار کند.

هدف این بود که سرمایه گذار خصوصی ساختمان های آسیب دیده جزیره را بازسازی و آن را دوباره مورد استفاده قرار دهد.

بالاترین پیشنهاد ، به ارزش 513 هزار یورو ، از سوی بازرگان ایتالیایی لوئیجی بروگنارو ارائه شد. او طرحی با سرمایه گذاری حدود 20 میلیون یورو برای بازسازی جزیره پیشنهاد کرده بود.

با این حال ، این واگذاری نهایی نشد. درباره دلیل لغو قرارداد ، گزارش های متفاوتی منتشر شد؛ از جمله اینکه طرح پیشنهادی تمام شرایط تعیین شده را برآورده نکرده بود یا مبلغ پیشنهادشده برای قرارداد کافی نبوده است.

بروگنارو ابتدا با لغو قرارداد مخالفت کرد ، اما پس از آنکه شهردار ونیز شد ، از پیگیری برنامه خود برای جزیره صرف نظر کرد.

شکل گیری جنبش «پوِگلیا برای همه»

هم زمان با تلاش دولت برای خصوصی سازی جزیره ، گروهی از شهروندان ونیز در سال 2014 انجمنی با نام Poveglia per tutti به معنای «پوِگلیا برای همه» تشکیل دادند.

هدف این انجمن جلوگیری از خصوصی سازی جزیره و تبدیل آن به فضایی عمومی و قابل دسترس برای مردم بود.

این گروه توانست حدود 460 هزار یورو از بیش از 4500 مشارکت کننده جمع آوری کند تا در مزایده شرکت کند؛ هرچند پیشنهاد اولیه آن ها نیز پذیرفته نشد.

اعضای انجمن در ادامه پیگیری های حقوقی خود را ادامه دادند. دادگاه اداری منطقه ونتو در دو مرحله به نفع انجمن رأی داد و اعلام کرد که نهاد دولتی مسئول املاک ، دلایل کافی برای رد درخواست های واگذاری ارائه نکرده است.

آغاز یک طرح عمومی در سال 2025

پس از سال ها کشمکش حقوقی ، در 1 اوت 2025 بخش شمالی پوِگلیا برای مدت شش سال به انجمن Poveglia per tutti واگذار شد.

هدف این واگذاری اجرای طرحی با عنوان پارک شهری تالاب است؛ طرحی که قرار است بخشی از جزیره را به فضایی عمومی و قابل استفاده برای جامعه تبدیل کند.

این اتفاق نقطه عطفی در تاریخ معاصر پوِگلیا به شمار می رود؛ زیرا پس از چند دهه متروکه بودن ، بخشی از جزیره اکنون با هدف استفاده عمومی و اجرای پروژه های فرهنگی و اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است.

ساختمان ها و سازه های باقی مانده

امروزه بقایای چندین ساختمان و سازه تاریخی در پوِگلیا دیده می شود. از جمله آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد :

• یک کَوِنا (Cavana) یا سازه سنتی مرتبط با قایق ها
• کلیسا
• ساختمان های بیمارستانی
• مرکز روان پزشکی
• برج ناقوس
• محل های مسکونی
• ساختمان های اداری کارکنان

در میان این بناها ، برج ناقوس شاخص ترین سازه جزیره است. قدمت این برج به قرن دوازدهم بازمی گردد و زمانی به کلیسای سن ویتاله تعلق داشت.

کلیسای سن ویتاله در سال 1806 به دستور ناپلئون تخریب شد و برج بعدها به عنوان فانوس دریایی مورد استفاده قرار گرفت.

سه بخش جدا از هم

ساختار جغرافیایی پوِگلیا نیز ویژگی جالبی دارد. کانال های کوچک ، جزیره را به سه بخش تقسیم کرده اند.

در یکی از بخش ها ساختمان های اصلی قرار دارند و پلی آن را به قسمتی متصل می کند که بیشتر پوشیده از درختان و زمین های باز است.

بخش سوم نیز دارای یک دژ هشت ضلعی است که در نزدیکی قسمت ساختمانی قرار دارد ، اما به آن متصل نیست. این دژ بیشتر از یک خاکریز تشکیل شده که سطح بیرونی آن با آجر پوشانده شده است.

آیا پوِگلیا واقعاً «جزیره ارواح» است؟

شهرت امروزی پوِگلیا تا حد زیادی از داستان هایی درباره ارواح ، ارواح قربانیان بیماری های همه گیر و گورهای دسته جمعی ناشی می شود.

برخی روایت های مشهور ادعا می کنند که بیش از 100 هزار نفر از قربانیان طاعون در این جزیره دفن شده اند. با این حال ، این ادعا با تردید جدی روبه روست.

بر اساس بررسی های انجام شده توسط CICAP ، ادعاهای مربوط به تسخیرشدگی جزیره و دفن بیش از 100 هزار قربانی در گورهای طاعون ، تا حد زیادی از طریق برنامه تلویزیونی آمریکایی Ghost Adventures در سال 2009 شهرت پیدا کردند.

آلبرتو توسو فِی نیز در گفت وگویی با نیویورک تایمز توضیح داده است که پوِگلیا تنها یکی از چندین جزیره ای بود که در دوره های مختلف برای جداسازی افراد مبتلا یا مشکوک به بیماری های همه گیر مورد استفاده قرار می گرفت. او شمار قربانیان طاعون در خود جزیره را بسیار کمتر از ارقام مطرح شده در افسانه های رایج دانسته و حدود 20 نفر عنوان کرده است.

بنابراین ، میان سابقه واقعی جزیره به عنوان محل قرنطینه و روایت های اغراق آمیز درباره تعداد قربانیان یا فعالیت های ماورایی باید تفاوت قائل شد.

پوِگلیا؛ تاریخ در کنار افسانه

پوِگلیا را می توان نمونه ای از مکان هایی دانست که تاریخ واقعی و افسانه های عامه پسند در آن ها به یکدیگر گره خورده اند.

این جزیره در طول بیش از هزار سال ، دوره های متفاوتی را پشت سر گذاشته است؛ از یک سکونتگاه ماهیگیری و کشاورزی گرفته تا پناهگاهی در دوران جنگ ، ایستگاه قرنطینه ، مرکز نگهداری سالمندان و بیمارستان.

متروکه شدن جزیره و باقی ماندن ساختمان های قدیمی نیز به شکل گیری تصویری اسرارآمیز از آن کمک کرده است. با این حال ، بسیاری از مشهورترین داستان های ترسناک درباره پوِگلیا پشتوانه تاریخی محکمی ندارند و برخی از آن ها در دوران معاصر ، به ویژه از طریق رسانه ها و برنامه های تلویزیونی ، گسترش یافته اند.