عباس احمدی لاله زار خواننده درگذشت + بیوگرافی

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، عباس احمدی لاله زار و فوت عباس احمدی لاله زار و بیماری عباس احمدی لاله زار و بیوگرافی عباس احمدی لاله زار و اخبار عباس احمدی لاله زار و حواشی عباس احمدی لاله زار و عباس احمدی لاله زار کیست و عباس احمدی لاله زار کجاست و چه خبر از عباس احمدی لاله زار و عباس احمدی لاله زار در بیمارستان و علت مرگ عباس احمدی لاله زار و درگذشت عباس احمدی لاله زار در نم نمک.

درگذشت هنرمند موسیقی در 101 سالگی

عباس احمدی لاله زار از پیشکسوتان موسیقی ایرانی در 101 سالگی درگذشت.

زنده یاد عباس احمدی لاله زار در سال 1300 خورشیدی در شهر مشهد متولد شد. او تحصیلات ابتدایی را در دبستان علمیه و متوسطه در دبیرستان‏های فردوسی و شاهرضا (ع) به پایان برد. صدای خوب و رسا در خانواده او موروثی بود و مادر و دایی ایشان از صدای بسیار خوبی بهره‏مند بودند ، به طوری که در زمان مظفرالدین شاه ، دایی او با صدای خوب و رسایی که داشت یکی از اذان‏ گوهای خوب شهر سیرجان بوده است.

عباس احمدی از کودکی به دنبال پدر در شهر مشهد به جلسات نوحه‏ خوانی ، سینه‏ زنی و جلسات قرآن رفت و از همان کودکی شروع به خواندن اشعار مذهبی در این مجالس کرد. صدای خوب وی خیلی زود طرفداران فراوان پیدا کرد به طوری که در مدرسه و در مسابقات شاهنامه‏ خوانی مشهد نفر اول شد و برای خواندن شاهنامه در جشن هزاره فردوسی انتخاب شد و در روز جمعه 20 مهرماه سال 1313 هنگام افتتاح آرامگاه شاعر حماسه سرای ایران «حکیم ابوالقاسم فردوسی» در طوس خراسان که با حضور «رضاشاه» ، مستشرقین و ایران شناسان فرنگی ، مقامات فرهنگی و ادبی ، وزیران ، نمایندگان مجلس ، مدیران جراید ، سفرای ممالک خارجه و روسای دوایر و ادارات دولتی گشایش یافت ، عباس احمدی نوجوان به شاهنامه خوانی پرداخت و مورد تشویق حضار قرار گرفت. پس از آن از وی دعوت به عمل آمد تا در نمایش یوسف و زلیخا که در سالن شیر و خورشید مشهد اجرا می شد شرکت کند.

هنرمندی که ردیف ها و گوشه های آواز ایرانی را از صفحات گرامافون آموخت

عباس احمدی ، ردیف ‏ها و گوشه ‏های آواز ایرانی را از روی صفحات گرامافون خوانندگانی نظیر : جواد بدیع‏ زاده ، سید حسین طاهرزاده ، قمرالمولک وزیری ، تاج اصفهانی ، ادیب خوانساری ، روح‏ انگیز و تعداد دیگری از نام‏ آوران موسیقی سنتی ایران فراگرفت و سعی می‏ کرد که از مکتب هر یک از ایشان بهره‏ ای گیرد. وی از کلاس ششم ابتدایی با یکی از همکلاسی‏ های خود که مشق تار می‏ک رد آشنا شد و به نواختن این ساز علاقمند شد و از آن زمان به یادگیری این ساز پرداخت. پس از ورود به دانشسرا جهت تحصیلات عالیه ، هفته‏ ای یک ساعت از کلاس درس موسیقی که معلم آن هنرمندی به نام مبشری بود و سرود و تئوری علم موسیقی را به دانشجویان می ‏آموخت ، بهره برد. ایشان در سال دوم دانشسرا که مشغول تحصیل بود ، یک ساز تار را به بهای 30 ریال برای خود خریداری کرد و از آن زمان به طور سینه به سینه و از راه گوش دادن به نواختن هنرمندان ، مشغول فراگیری نواختن ساز تار شد و پس از این که موفق به دریافت لیسانس شد به شهرهای فردوس و گناباد به ماموریت رفت و چون در این شهرها تنها بود امکان تمرین به مدت طولانی داشت و این تمرینات موجب پیشرفت نوازندگی وی شد.

پس از مدتی به مشهد منتقل شد و در محافل فرهنگی و هنری این شهر مشغول نوازندگی و خواندن شد و در سال 1330 به تهران منتقل و به وزارت آموزش و پرورش رفت و با سمت ناظم دبستان‏ های اوحدی و کاخ مشغول خدمت شد. در اسفندماه سال 1335 به اداره هنرهای زیبای کشور منتقل شد و با سمت بازرس آن اداره مشغول انجام وظیفه شد و سپس به عنوان رئیس اداره خدمات ، رئیس اداره آموزش و فعالیت ‏های هنری در موسسات آموزشی کشور همکاری کرد و در سال 1343 از دانشگاه تهران موفق به اخذ درجه‏ی لیسانس باستان‏شناسی شد. ولی هیچگاه موسیقی اصیل سنتی ایران که با خون او عجین شده ، از وجود و تار و پود او بیرون نرفت و روز به روز عشق و علاقه او به این هنر والا و عاطفی افزون‏تر شد؛ به طوری که هر وقت احساس تنهایی می‏ کرد ساز تار را چون دوستی دیرینه و باوفا در آغوش می‏ گرفت و با آن به راز و نیاز می پرداخت و با خواندن اشعاری از مولانا ، سعدی و حافظ از گذشته ‏ها و خاطره ‏های خود یاد می‏ کرد.

موسیقی را به خاطر نفس موسیقی فرا گرفت

«وی علاوه بر نواختن تار با نواختن ویولن نیز آشنایی داشت ، موسیقی را فقط به خاطر نفس موسیقی و دل خود فراگرفت و دنبال کرد و یکی از چهره‏ هایی بود که در موسیقی سنتی ، به شیرین‏ نوازی و مناسبت خوانی در محافل دوستان و آشنایان مشهور بود.»

به گفته دکتر محمد رهگشای از دوستان نزدیک وی : «احمدی لاله زار طی حداقل هشت دهه حضور در جامعه موسیقی ایران ، با بسیاری از شعرا ، تصنیف سازان ، خوانندگان و استادان موسیقی حشر و نشر داشت و مورد احترام بسیاری از ایشان از جمله ، آقایان بنان ، شجریان ، فریدون مشیری ، معینی کرمانشاهی ، تجویدی ، یاحقی بود و تا آخرین روزها فعال و پر جنب و جوش زندگی می کرد» و روز سی و یکم مردادماه در سن صد و یک سالگی در تهران درگذشت.