کارول جی بوبکو فضانورد آمریکایی درگذشت + بیوگرافی

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، کارول جی بوبکو و فوت کارول جی بوبکو و بیماری کارول جی بوبکو و بیوگرافی کارول جی بوبکو و اخبار کارول جی بوبکو و حواشی کارول جی بوبکو و کارول جی بوبکو کیست و کارول جی بوبکو کجاست و چه خبر از کارول جی بوبکو و کارول جی بوبکو اهل کجاست و کارول جی بوبکو در بیمارستان و علت مرگ کارول جی بوبکو و درگذشت کارول جی بوبکو در نم نمک.

کارول جی بوبکو ، فضانورد با سابقه ناسا درگذشت

کارول جی بوبکو ، فضانورد سابق ناسا که در سه ماموریت شاتل حضور داشته است ، در سن 85 سالگی درگذشت.

به گزارش نم نمک و به نقل از اسپیس ، بابکو تنها فضانورد ناسا بود که در اولین پرتاب دو مدارگرد شاتل فضایی حضور داشت.

مرگ بابکو در روز پنجشنبه(17 اوت) توسط انجمن کاوشگران فضایی که یک سازمان حرفه ای برای فضانوردان جهان است ، تایید شد. بابکو به عنوان یکی از اعضای برجسته این سازمان پیشتر به عنوان رئیس بخش ایالات متحده انجمن خدمت کرده بود.

بابکو در سال 1969 با هفتمین گروه از فضانوردان این آژانس به ناسا پیوست. با این حال ، برخلاف سفرهایی که قبل و بعد از انتخاب او برگزار شد ، بابکو و شش عضو دیگر گروه هفت نفره از یک گروه فضانوردی دیگر تشکیل شده بودند و آن برنامه آزمایشگاه مداری سرنشین دار نیروی هوایی ایالات متحده (MOL) بود.

هنگامی که برنامه MOL در ماه ژوئن سال 1969 لغو شد ، ناسا هفت عضو جوان آن را در هیئت فضانوردان خود پذیرفت اما نیاز فوری به آنها نداشت.

بابکو در مصاحبه ای در سال 2002 گفت : شاید سال اول یا بیشتر ، گاهی اوقات نسبتا خسته کننده بود. در سال اول دو بار به ما گفتند که اخراج شده ایم.

بابکو گفت : و سپس این موضوع لغو شد. آن ها گفتند ، این برنامه اجرا نمی شود. ما به شما نیازی نداریم و بنابراین شما را رها می کنیم تا به نیروی هوایی باز گردید. اما این موضوع لغو شد و ما ماندیم و درگیر برنامه هایی شدیم که اینجا اجرا می شد.

با این وجود باز هم 14 سال طول کشید تا بابکو برای اولین بار به فضا پرواز کند. در روز چهارم آوریل سال 1983، شاتل فضایی چلنجر در اولین ماموریت خود موسوم به STS-6، با بابکو که خلبان آن بود ، به پرواز درآمد.

بابکو با فهرست کردن آنچه STS-6 را از سایر ماموریت ها متمایز می کند ، گفت : اولین پرواز چلنجر. اولین مخزن سوخت خارجی سبک وزن. ما اولین ماهواره بزرگ به نام ماهواره ردیابی و رله داده-1 (TDRS) را پرتاب کردیم.

این ماموریت همچنین شامل اولین پیاده روی فضایی از شاتل فضایی بود.

مسئولیت من این بود که آنها را آماده کنم ، که مسئولیت کمی نیست. منظورم این است که باید فضانوردان دیگر این ماموریت را در لباس فضایی یا فضاپیمای کوچک خودشان قرار بدهید. می دانید ، این تجهیزات ، نیرو و حفاظت در برابر جو و شهاب سنگ ها را فراهم می کنند و امکان برقراری ارتباطات ایجاد می کنند. به نوعی شبیه به پرتاب یک ماهواره کوچک است ، با این تفاوت که یک سرنشین در آن وجود دارد.

در طول ماموریت پنج روزه آنها همه چیز به خوبی پیش نرفت و رایانه راهنمای مدارگرد غیرفعال شد.

بابکو در دومین پرواز فضایی خود به عنوان فرمانده شاتل فضایی دیسکاوری در روز 12 آوریل سال 1985 به فضا پرتاب شد. شش خدمه ماموریت STS-51D او شامل اولین عضو کنگره یعنی سناتور جیک گارن(Jake Garn) از یوتا بود که به فضا پرواز کرد.

بابکو گفت : جیک شخص فوق العاده ای بود. او زمان بیشتری نسبت به من پرواز کرده بود. او می دانست که خدمه بودن چیست. بنابراین ، به عنوان یک متخصص محموله ، او عالی بود. تنها مشکل این بود که در مدار زمین بسیار بیمار شد.

این ماموریت تقریبا هفت روزه دو ماهواره ارتباطی را مستقر کرد که باعث انجام اولین پیاده روی فضایی برنامه ریزی نشده در تاریخ ایالات متحده شد.

یکی از آن ماهواره ها کار نکرد و بنابراین ما 30 یا 40 مایل(48 یا 64 کیلومتر) عقب نشینی کرده بودیم و سپس زمین تصمیم گرفت که به عقب برگردیم و برای نجات آن تلاش کنیم. بابکو گفت : وضعیت کمی متفاوت تر از آن چیزی بود که پیش بینی می کردیم.

ما مجبور شدیم دو نفر را به پیاده روی فضایی بفرستیم ، که یک پیاده روی برنامه ریزی نشده برای آن پرواز بود ، اما من کسی بودم که آن دو را پیش تر فرستاده بودم و بنابراین فرد دیگری نبود که این کار را یاد گرفته باشد زیرا این یک پیاده روی برنامه ریزی نشده بود. بنابراین من کسی بودم که اعضای خدمه را به پیاده روی فرستادم. آن ها چیزی را که شبیه به یک مگس کش به نظر می رسید به انتهای بازوی رباتیک بزرگی متصل کردند.

پیاده روی فضایی موفقیت آمیز بود ، اما «مگس کش» موفق نبود. این ماهواره توسط ماموریت شاتل فضایی بعدی بازیابی ، تعمیر و مستقر شد.

سومین و آخرین پرواز بابکو به فضا ، STS-51J نام داشت که در روز سوم اکتبر سال 1985 طی اولین پرواز شاتل فضایی آتلانتیس پرتاب شد. همچنین این دومین ماموریتی بود که صرفا به استقرار محموله وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا اختصاص داشت.

بابکو و چهار همکارش که دوباره به عنوان فرمانده منصوب شده بود ، چهار روز را در مدار زمین گذراندند و فعالیت هایی را انجام دادند که تا به امروز محرمانه باقی مانده است.

بابکو می گوید : درباره ماموریت سوم چه بگویم؟ ماموریت سوم خیلی معمولی بود. یعنی ما به موقع رفتیم و طبق برنامه فرود آمدیم. اینکه محرمانه بود آزاردهنده بود.

او گفت : می دانید ، این یک ماموریت خوب بود. این اولین پرواز آتلانتیس بود که بسیار تمیز و تمیزتر از چلنجر بود.

در مجموع ، بابکو در طول سه ماموریت خود 16 روز و دو ساعت و سه دقیقه در فضا حضور داشت.

کارول جوزف بو بابکو در روز 23 دسامبر سال 1937 در شهر نیویورک متولد شد. او مدرک لیسانس خود را در سال 1959 تحت عنوان عضوی از اولین گروه فارغ التحصیلان آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده دریافت کرد و کارشناسی ارشد مهندسی هوافضا از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سال 1970 گرفت.

از سال 1961 تا 1965، بابکو با هواپیماهای F-100 و F-105 پرواز کرد در حالی که به عنوان خلبان با اسکادران جنگنده تاکتیکی 523d در پایگاه نیروی هوایی کانن در نیومکزیکو و اسکادران جنگنده تاکتیکی 336 در پایگاه نیروی هوایی سیمور جانسون کارول در شمال ، منصوب شده بود. او در مدرسه خلبانان تحقیقاتی هوافضا در پایگاه نیروی هوایی ادواردز در کالیفرنیا تحصیل کرد و در آنجا در سال 1966 به عنوان فضانورد در برنامه MOL منصوب شد.

بابکو پس از پیوستن به ناسا و پیش از اینکه اولین پرواز فضایی خود را انجام دهد ، در تعدادی از مشاغل پشتیبانی ایفای نقش کرد.

پس از مدت کوتاهی کار بر روی مطالعات ایستگاه فضایی آینده که قرار بود توسط شاتل فضایی خدمات رسانی شود ، بابکو به آزمایش ارتفاع آزمایشی پزشکی اسکای لب Skylab پیوست. او به مدت 56 روز به همراه فضانوردان دیگر باب کریپن و بیل تورنتون در کارگاه مداری اسکای لب که یک «محفظه هیپوباریک» بود ، زندگی کردند.

«اتاقک هیپوباریک» یا اتاق ارتفاع ، محفظه ای است که در تحقیقات یا آموزش در هوافضا یا ارتفاعات زمینی برای شبیه سازی اثرات ارتفاع بالا بر بدن انسان ، به ویژه هیپوکسی(اکسیژن کم) و هیپوباری(فشار کم هوای محیط) استفاده می شود.

بابکو گفت : زمان زیادی بود ، اما آسان بود ، و به نظر می رسید که به سرعت گذشت. من مطمئن نیستم که اگر در پایان 56 روز کسی می پرسید آیا می خواهی 56 روز دیگر را در آن جا سپری کنی ، داوطلب می شدم یا خیر ، اما به طور کلی ، فکر می کنم احساسی که در بیشتر آن مدت داشتم این بود که در حال کار هستم ، کاری که باید انجام دهم و حتی مواقعی وجود داشت که نگران بودم اگر ما همه کارمان را در زمانی که در اختیار داشتیم انجام ندهیم.

پس از این برنامه آزمایشی ، بابکو به سمت پشتیبانی فضانوردان برای پروژه آزمایشی آپولو-سایوز(ASTP) که اولین ماموریت مشترک بین ایالات متحده و روسیه بود ، منصوب شد.

آخرین ماموریت او قبل از انجام پرواز فضایی ، خدمت به عنوان فضانورد اصلی در گروه آزمایش و بررسی در مرکز فضایی کندی در فلوریدا برای آماده سازی اولین پرتاب برنامه شاتل فضایی STS-1 در سال 1981 بود.

دومین پرواز فضایی بابکو در ابتدا قرار بود STS-41F باشد اما به دلیل تاخیر در پرتاب دیسکاوری در ماموریت STS-41D ، این پرواز لغو شد. بابکو دوباره برای ماموریت STS-51E منصوب شد که قرار بود یک ماهواره ردیابی و رله داده مانند STS-6 را مستقر کند ، اما این ماموریت نیز به دلیل مشکلاتی در محموله لغو شد. این اتفاقات در نهایت باعث شد که بابکو و بسیاری از همکاران او در ماموریت STS-51D حضور داشته باشند.

در سال 1988، بابکو از ناسا و نیروی هوایی با درجه سرهنگی بازنشسته شد تا به شرکت «Booz Allen & Hamilton» در هیوستون ، تگزاس بپیوندد و تلاش های این شرکت در زمینه پروازهای فضایی انسانی را مدیریت کند. در سال 2000، او معاون برنامه های استراتژیک در شرکت «Spacehab» شد ، شرکتی که سکوهای ذخیره سازی و ماژول های تحقیقاتی تحت فشار را که در محفظه بار شاتل پرواز می کردند ، تهیه می کرد.

در سال 2005، بابکو به شرکت علمی کاربردی بین المللی(SAIC) پیوست و در آنجا به عنوان مدیر برنامه برای آزمایشگاه های شبیه سازی شده مرکز تحقیقات ایمز ناسا خدمت کرد. او در سال 2014 بازنشسته شد ، اگرچه به مشاوره ادامه داد.

بابکو به پاس خدماتش به برنامه فضایی ایالات متحده ، مدال خدمات استثنایی ناسا و مدال پرواز فضایی ناسا و جوایز دیگری دریافت کرد. او در سال 2011 به تالار مشاهیر فضانوردان ایالات متحده راه یافت.