چگونه با بچه های پیش دبستانی رفتار کنیم؟

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، چگونه با بچه های پیش دبستانی رفتار کنیم؟ و رفتار با کودکان و کانال روانشناسی کودکان پیش دبستانی و خصوصیات کودکان پیش دبستانی و مشکلات بچه های پیش دبستانی و لجبازی کودکان پیش دبستانی و روش های برخورد مربی با کودکان مشکل دار و همه چیز در مورد کودکان پیش دبستانی و اهمیت مشارکت مربی با کودک در انجام فعالیت های آموزشی و مشکلات کودکان دبستانی در نم نمک.

چگونه با بچه های پیش دبستانی رفتار کنیم؟

همراه با موسیقی برقصید. کودک خود را در معرض موسیقی های مختلف قرار دهید. ساز زدن روندِ رشد جسمانی را نیز تسهیل میکند. یا ریتم های آشنا را با حرکات جسمی بیامیزید ، شعرهایی مثل «یه توپ دارم قلقلیه». آوازهای آشنای بسیاری هستند که به تقویت مهارت های حرکتی کمک می کنند.

در ابتدا مهارت های حرکتی بزرگ رشد پیدا میکنند. به همین خاطر است که بچه های 2، 3 و 4 ساله علاقه بیشتری به دویدن ، پریدن ، رسیدن به هدف و جنب و جوش دارند تا یکجا نشستن و استفاده از عضلات دستشان مثلا برای نقاشی یا بازی با اسباب بازی های کوچک. بنابراین بهتر است که برای هرکدام از این نوع فعالیتها زمانی صرف شود.

با بچه پیش دبستانی خود بازی کنید

در اینجا به برخی روشهایی که میتوانند به رشد جسمانی پیش دبستانی ها کمک کنند اشاره می کنیم :

• پیاده روی خانوادگی. پیاده روی ، متناوب دویدن ، نرمش و قدم زدن. در حین این کارها میتوانید «هُپ هُپ» بازی کنید یا از برگها و پر پرندگان سرراهتان مجموعه ای جمع کنید. در خانه میتوانید به کمک ساز و دهل و پرچم ، رژه ای راه بیاندازید.
• شن بازی. از اسباب بازیهای مخصوص شن بازی استفاده کنید تا مهارتهای دستی بچه ها تقویت شود.
• آب بازی در حیات خلوت. یک استخر پلاستیکی ، آبپاش ، یا شلنگ آب میتواند شوق آب بازی ، دنبال بازی و کشتی را در کودکان بیانگیزد. (همواره در هنگام بازی با آب مراقب کودکان خود باشید)
• در اتاق نشیمن یا حیاط خلوت خانه خود میدانی از موانع درست کنید ، با کوسنها ، کارتن های مقوایی ، اسباب بازیها و دیگر وسایل که کودکانتان بتوانند به اطراف دویده و از روی آنها بپرند.
• بازی «مثل چی» را انجام دهید. بچه ها علاقه زیادی به حیوانات دارند : «میتونی مثل مرغ راه بری؟ مثل اسب بتازی؟ سگ چیکار میکنه؟» یا کودک خود را تشویق کنید که مثل هواپیما دور حیاط پرواز کند یا با قایقی فرضی پاروزنان در اتاق بچرخد.
• در روزهای مقرر برای بازی ، هر بار بازی جدیدی را معرفی کنید. مثلا گرگم به هوا بازی کنید.
• توپ بازی کنید. بازیهایی که شوت زدن ، پرتاب و گرفتن توپ دارند تمرین خوبی هستند. سعی کنید خودتان زیاده از حد در گیرو بند قواعد مدارس پیش دبستانی گرفتار نشوید.
• همراه با موسیقی برقصید. کودک خود را در معرض موسیقی های مختلف قرار دهید. ساز زدن روندِ رشد جسمانی را نیز تسهیل میکند. یا ریتم های آشنا را با حرکات جسمی بیامیزید ، شعرهایی مثل «یه توپ دارم قلقلیه». آوازهای آشنای بسیاری هستند که به تقویت مهارت های حرکتی کمک می کنند.
• طنابی روی زمین قرار دهید. و وانمود کنید که طناب بندبازی یا تکه پارهای از یک کشتی غرق شده دزدان دریایی است تا کودکان سعی کنند تعادل خود را روی آن حفظ کنند.
• شستشوی اتومبیل ، موتور ، یا سگ. هرکاری که با آب و کف سرو کار داشته باشد ، پرانرژی و جالب است. حباب درست کنید و به کودک خود بگویید آنها را بگیرد.
• بازیهای دوران کودکی خود را به آنها یاد بدهید. همه آنها برای بچه ها تازگی دارد. مثل «گل یا پوچ» یا «هفت سنگ»
• یک نمایش عروسکی راه بیاندازید. عروسک های انگشتی یا جورابی درست کنید ، یا به کمک عروسکهای اسباب بازی ، پشت یک مبل نمایشی ترتیب دهید.
• به طرق مختلف مهارت های حرکتی را پرورش دهید و از میزِ کار جدا شوید. به کودک خود کمک کنید تا با گچ یک روستا بکشد یا به کمک تکه ای چوب دنبال نوشته ها و رد خط ها در بیرون یا داخل خانه بگردید.

8 رفتار اشتباه والدین با فرزندان پیش دبستانی

والدین عزیز نگران نباشید ، شما تنها کسی نیستید که از کودکان خود عصبانی می شوند. کودکان پیش دبستانی خواهان استقلال ، توجه و محبت هستند.

میشل بوربا ، نویسنده کتاب بزرگ راه حل های والدین ، ​​می گوید : این سنین (3-5 سال) از نظر فرزندپروری بسیار آزاردهنده و خسته کننده است.

در اینجا و در سایت نم نمک 8مورد از رفتار های اشتباه والدین در تربیت فرزندان پیش دبستانی را می خوانید و برخی اصلاحات هوشمندانه برای جلوگیری یا حل مشکلات را یاد می گیرید.

فاصله گرفتن از روال کار؛ یکی از رفتار های اشتباه والدین

تانیا رمر آلتمن پزشک متخصص اطفال در کتاب مامان تلفن ، کتابی که ایشان به 101 سوال مهم والدین در مورد نوزادان و کودکان پاسخ می دهد ، می گوید سازگاری برای کودکان پیش دبستانی کلیدی است.

وقتی کودکان با روال زندگی خود سازگار نیستید ، گیج می شوند و ممکن است رفتارهای نامناسب بیشتری از خود نشان دهند. آلتمن می گوید : اگر بعضی اوقات به آن ها اجازه می دهید کاری را انجام دهند و گاهی نه ، آن ها دلیلش را نمی فهمند.

فرزند شما احتمالاً می خواهد بداند که چرا دیروز بعد مدرسه مامان به او اجازه داد 10 دقیقه در پارک بازی کند اما این بار می خواهد بلافاصله سوار ماشین شود. یا چرا مامان شب گذشته 10 دقیقه کنارش دراز کشید اما حالا می گوید که نمی تواند کنار او دراز بکشد.

اصلاح رفتار های اشتباه والدین : برنامه ثابتی داشته باشید؛ در مورد نظم ، عادات خواب یا برنامه های غذایی این برنامه را حفظ کنید.

آلتمن می گوید اگر روال کار شما در 90% مواقع مطابقت داشته باشد و کودکتان خوب عمل کند ، پس شما نیز همینطور هستید و یک استثنا جزئی اشکال ندارد.

تمرکز بر نقاط منفی؛ اشتباه والدین در تربیت فرزندان

به راحتی می توان روی کارهای منفی کودک مانند فریاد کشیدن تمرکز کرد و موارد مثبت را نادیده گرفت. این اشتباه والدین در تربیت فرزندان تاثیر ماندگار و بسیار بدی دارد.

آلتمن می گوید والدین تمایل دارند مرتبا رفتارهای نامناسب کودکانشان را مورد هدف قرار دهند : آن ها مرتب می گویند : نزن. پرت نکن. هی نگو شلوارم کثیف شده

اصلاح اشتباه والدین در تربیت فرزندان : وقتی کودک کار مثبتی انجام می دهد ، به او توجه کنید و به رفتار خوب او پاداش دهید.

پاداش کارهای مثبت می تواند تعریف و تمجید ، آغوش گرم یا بوسیدن کودک باشد. آلتمن می گوید : این نوع کارها واقعاً تاثیر عمیقی بر کودک دارد.

به فرزندتان بگویید : من از نحوه نشستن آرام و حرف گوش دادنت خوشم میاد یا اینکه با دوستت قشنگ بازی کردی رو دوست داشتم.

بی توجهی به علائم هشداردهنده؛ رفتار اشتباه والدین با فرزندان

والدین هنگام مشاهده کج خلقی های کودکان معمولاً استدلال می کنند و می گویند : آرام باش ، آرام باش. بوربا می گوید ، اما این کار مانند آن است که بخواهید حرفی را به یک ماهی قرمز بفهمانید. اگر بتوانید بلافاصله حواس کودک را پرت کنید ، برگ برنده دست شماست. در صورت عصبانیت و از دست دادن کنترل ، بچه دیگر به حرف شما گوش نمی دهد. و این رفتار اشتباه والدین با فرزندان در آینده مشکلات بیشتری به وجود خواهد آورد.

اصلاح رفتار اشتباه والدین با فرزندان : بوربا می گوید در مورد علائم هشداردهنده طبیعی کودک بدانید و آن ها را پیش بینی کنید. علائم معمول شامل گرسنگی ، خستگی و بی حوصلگی است.

بنابراین کودک خود را به سوپرمارکت نبرید ، مگر اینکه چرت زده باشد و یا یک میان وعده سالم را در کیف خود گذاشته باشید.

تشویق به غر زدن؛ اشتباه والدین

آیا غر زدن کودک شما را دیوانه می کند؟ به عنوان مثال ، آیا هنگامی که کودک درست قبل از آمادگی تدارکات صرف غذا ، شروع به گریه می کند ، می گوید من می خواهم به پارک بروم یا می خواهم با دوستم بازی کنم و این موجب خشم شما می شود.

بوربا می گوید والدین اغلب تسلیم این ناله ها می شوند ، اما این کار اشتباه والدین تنها رفتار جلب توجه را تقویت می کند. کودک متوجه خواهد شد که برای رسیدن به خواسته هایش کدام دکمه ها را فشار داده و سپس این کار را بارها و بارها تکرار خواهد کرد.

او می گوید : این سنی است که فرزندان از پوسته خود بیرون می آیند. ، مراقب باشید ، زیرا آنها می فهمند چه تله هایی کارساز است.

اصلاح اشتباه والدین : نادیده گرفتن.

در مورد رفتار غیرپرخاشگرانه ، مثل غر زدن یا بدعنقی ، اگر به آن واکنشی نشان ندهید بهتر است. بوربا می گوید : اگر شما ثابت قدم باشید ، کودک فکر خواهد کردخب ، این روش کارساز نیست.

برنامه ریزی بیش از حد برای کودک؛ یکی از رفتار های اشتباه والدین در تربیت فرزندان

والدین غالباً تعداد زیادی فعالیت مانند کلاس های رقص یا موسیقی را در یک صف قرار می دهند. سپس متعجب می شوند که چرا فرزندشان بعد از این همه فعالیت که احتمالاً او را خسته کرده بود ، بلافاصله به رختخواب نرفته و نمی خوابد.

آلتمن می گوید ، مشکل این است که آن ها هنوز مضطرب اند و برای آرام شدن به زمان نیاز دارند. هر کودکی ، به خصوص پیش دبستانی ها ، به زمان خالی برای استراحت و بازی احتیاج دارد. چه کودک به مدت دو ساعت در پیش دبستانی باشد یا در تمام روز ، این مدت ممکن است برایش بسیار طاقت فرسا باشد.

اصلاح رفتار های اشتباه والدین در تربیت فرزندان : برای زمان کودک بیش از حد برنامه ریزی نکرده و او را از یک کلاس به کلاسی دیگر سرگردان نکنید. وقتی فرزندتان از مدرسه به خانه باز می گردد ، به او فرصت دهید تا با بازی آزاد آرام بگیرد.

دست کم گرفتن اهمیت بازی؛ رفتار اشتباه والدین با فرزندان

بسیاری از والدین معتقدند که برای پیشرفت فرزندان خود باید آن ها را در کلاس های تقویتی مختلف ثبت نام کنند. اما در واقع اینطور نیست و این رفتار اشتباه والدین با فرزندان است.

روانشناس لارنس جی کوهن ، نویسنده کتاب والدین بازیگوش ، می گوید : در این سن عامل بسیار مفید برای رشد و تقویت کودک بازی آزاد است که شامل بازی های مشاغل ، از سر و کول هم بالا رفتن و مسخره بازی در آوردن است.

وی می گوید : بازی آزاد نشان دهنده این است که مغز کودکان چگونه به بهترین شکل رشد می کند. در بازی ، کودکان به طور طبیعی خود را به چالش می کشند - نه خیلی آسان یا خیلی سخت.

اصلاح رفتار اشتباه والدیتن با فرزندان : به کودک خود فرصت و فضای کافی برای بازی بدهید. به یاد داشته باشید که تعریف کودکان پیش دبستانی از بازی چنین است : وقتی قرار است کاری برای انجام دادن انتخاب کنید ، چه می کنید؟

طبق گفته کوهن ، انتخاب آزاد - جنبه داوطلبانه بازی - مهم است. او می گوید : کودکان پیش دبستانی عاشق جاروبرقی یا کارهای خانه هستند ، اما این فقط بازی است. آنها این کار را انتخاب کرده اند و فقط برای سرگرمی انجام می دهند و در لیست کارهای روزمره شان نیست.

حواس پرتی توسط کارهای روزمره؛ اشتباه والدین

کودک ممکن است به طور مستقل خوب بازی کند ، اما این بدان معنی نیست که او توجه شما را نمی خواهد. کوهن می گوید : در صورت عدم مشارکت والدین در بازی ، کودکان احساس فقدان می کنند.

والدین نه تنها وقتی را صرف بازی با کودک نمی کنند ، بلکه بسیاری از آن ها به راحتی توسط تلفن همراه ، ایمیل یا کارهای دیگر منحرف می شوند. کوهن می گوید : بچه ها احمق نیستند. آنها فرق توجه واقعی و ساختگی را می فهمند.

اصلاح اشتباه والدین : وقت خود را تنظیم کنید ، مشتاق باشید و در طول بازی کودک خود را همراهی کنید.

کوهن اظهار می دارد : نیم ساعت بازی متمرکز که در آن نگران شام یا کارهای عقب مانده نیستید ، بهتر از بازی در تمام روز همراه با توجه نصف و نیمه است.

واکنش بیش از حد به دروغ؛ اشتباهی مهم از والدین

دروغ گفتن واقعاً والدین را عصبانی می کند. کوهن والدین را ترغیب می کند که این رفتار را به جای یک امر اخلاقی به عنوان تجربه ببینند.

وی می گوید : هنگامی که کودکان شروع به دروغ گفتن می کنند ، این یک پیشرفت بزرگ شناختی است. این هیجان انگیز و کمی ترسناک است و بار احساسی دارد. اما پس از آن والدین فریاد می زنند و دیدگاه های کودک خود را محدود می کنند ، بنابراین کودک بسیار متشنج و مضطرب می شود.

اصلاح اشتباه والدین : واکنش زیادی نشان ندهید. بدانید که گفتن یک یا دو دروغ کوچک یک قسمت طبیعی از رشد کودک شماست.

روی خود دروغ تاکید نکنید. به عنوان مثال ، اگر پینوکیوی کوچک شما هر گونه ارتباط با خراب کاری را انکار می کند ، می توانید بگویید : تو از این بابت احساس بدی داری و من درک می کنم.

مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی در مدرسه

الف دروغگویی : دروغگویی یکی از رفتارهای شایع کودکان است که اغلبف والدین را خیلی ناراحت می کند. دروغگویی کودکان معمولاً سه دلیل عمده دارد : 1 کودک واقعیت و خیال را در هم می آمیزد و گاه تصورات خود را کاملاً واقعی می پندارد.

معمولاً تا 6 یا 7 سالگی ، توانایی کودک برای افتراق وقایع واقعی از خیالی ، کامل نشده است. 2 کودک به نوعی تفکر آرزومندانه پسرفت کرده است و بدین طریق با یک واقعیت غیرقابل تحمل انطباق می یابد. مثلا کودکی که پدرش وی را ترک کرده است ممکن است داستانهایی در باره این که پدرش شماره تلفن وی را نمی داند بسازد.

گاهی کودک با چنان شدتی خواستار این آروزها است که خود نیز باوز می کند آن چیز را به دست خواهد آورد. مثلاً «من دوست دارم یک دوچرخه داشته باشم» ممکن است است به «من برای تولدم یک دوچرخه هدیه می گیرم» تبدل شود.

3 کودک به منظور فرار از تنبیه یا انعتقاد دروغ می گوید. وی ممکن است بداند آنچه که می گوید حقیقت ندارد ولی بتدریج خودش هم بخشهایی از آن را باور می کند گاهی اوقات کودکان با هوشتر بیشتر به دروغگویی پناه می برند تا تایید والدین را از دست ندهند و از عواقب کار خود فرار کنند. توصیه های زیر در برخورد با دروغگویی می توانند کمک کننده باشند : در مواجهه با کودکی که دروغ گفته است آرامش خود را حفظ کنید و سعی کنید آرام بمانید.

رفع مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی

به کودک لقب دروغگو ندهید. کار او را از شخصیت وی افتراق دهید. سعی کنید نوع دروغ کودک را تعیین کنید و بسته به آن واکنش مناسب نشان دهید. اگر کودک دروغی نشای از خیالات خود می گوید به او کمک کنید تفاوت بین واقعیت و خیال را دریابد. با وی طوری رفتار نکنید که احساس کند کار اشتباهی کرده است.

اگر کودک با موقعیتی دشوار روبرو سات و آرزوهایش را به عنوان واقعیت بیان می کند وی را تشویق کنید که به جای این کار به بیان احساساتش بپردازد و از دیگران برای حل مشکلات کمک بخواهد. اگر کودک برای فرار از پیامد کار اشتباهش دروغ بگویید بهتر است به جای واکنش شدید نسبت به دروغ گفتن ، در باره کار اشتباه او و علت بد بودن کارش با وی صحبت کنید.

زمانی که می دانید کودک کار بدی کرده است خود را درگیر بحث با وی برای اعتراف گرفتن نکنید. مثلاً اگر کودک کیک تولدی را که پخته اید بی اجازه خورده است و آثار شکلات روی کیک را در اطراف دهانش می بینید به جای اینکه بپرسید «آیا تو کیک را خورده ای؟» و او به دروغ «نه» بگوید ، وی را جلوی آینه ببرید و بگویید «کیک خورده شده و به صورت تو شکلات آن چسبیده است. من از تو خواسته بودم به کیک بدون اجازه دست نزنی».

در این صورت موضوع صحبت به جای دروغگویی کودک به پیروی از قوانین باز می گردد. به خاطر داشته باشید کودک را هم با گفتار و هم رفتارتان به راستگویی تشویق کنید. شما بهترین الگوی فرزندتان هستید. ب استفاده از کلمات نامناسب و زشت ، جواب پس دادن :

مقابله با مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی

تقریباً تمام کودکان در سنین پیش دبستانی گاه از کلمات نامناسب استفاده می کنند. گاهی آنان کلماتی زشت به زبان می آورند که باعث شرمندگی والدین می شود. دلیل روشن به کارگیری این کلمات ، شنیدن آنها در منزل یا مهدکودک یا محیط های دیگر است. زمانی که کودک از این عبارات استفاده می کند معمولاً با توجه شدید و واکنش بیش از حد والدین روبرو می شود که باعث تکرار بیشتر این کلمات خواهد شد.

راهکارهای زیر می توانند در برخورد با این رفتار کودک کمک کننده باشند : اگر کودک برای اولین بار از این کلمات استفاده می کند بهتر است معنای آن را از کودک بپرسید. اگر وی بتواند معنی کلمه را بگوید برایش توضیح دهید که این کلمه دیگران را ناراحت می کند و نباید در خانه استفاده شود. در صورت تکرار ، در مراحل اول آرام ماندن و نادیده گرفتن این عبارات و دور نگهداشتن کودک از محیط هایی که در آنها چنین کلماتی استفاده می شود بهترین روش برخورد است.

اگر با وجود نادیده گرفتن این رفتار ادامه یابد با آن مشابه دیگر کارهای نامطلوب کودک برخورد کنید و از شیوه های تنبیهی مناسب مانند منزوی سازی یا محروم کردن بهره گیرید. به کودک کلماتی بیاموزید که بتواند احساس ناکامی و ناراحتی خود را به صورت مودبانه ابراز کند. برخورد مودبانه و به کارگیری مناسب کلمات را توسط کودک تشویق نمایید. جواب پس دادن اغلب شیوه ای برای نشان دادن نافرمانی و لجبازی کودک و نشانه ای از تکامل کودک برای به دست آوردن استقلال است.

تنشهای زندگی روز مره مانند به دنیا آمدن کودک دیگر یا تغییر منزل ممکن است این رفتارها را تشدید کند. در مواجهه با این مشکل توصیه های زیر را به کار گیرید. به خاطر داشته باشید کودکان پیش دبستانی نیاز به ابراز وجود و احساسات خود دارند.

راه حل هایی برای مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی

بنابراین اجازه ابراز نظر به صورت مودبانه را به آنان بدهید. سعی کنید انتظارات خود را با توانایی کودک تطبیق دهید. در صورت نافرمانی و بی ادبی کودک در پاسخ دادن ، از روشهای تنبیهی مناسب استفاده کنید. رفتارهای مناسب وی را تشویق کنید.

ج دزدی : تا سن سه سالگی بیشتر کودکان معنای دزدی را درک نمی کنند و حداقل یک سال دیگر طول می کشد تا آنها مفهوم مال من و مال تو را در یابند. اگر کودک وسایل دیگران را بدون اجازه بر می دارد راهکارهای زیر را به کار برید : آرامش خود را حفظ کنید و واکنش بیش از حد نشان ندهید.

برای وی توضیح دهید که چیزهایی که متعلق به دیگران است نباید برای خود بردارد. به کودک بگویید صاحب آن شیئی برای از دست دادن آن ، غمگین و ناراحت می شود. مطمئن شوید که وی شیئی موردنظر را به صاحبش برگردانده و عذرخواهی کند. به خاطر داشته باشید با این که کودک ممکن است بداند دزدی کار بدی است چون دیگران به وی چنین گفته اند تا سن 6 یا 7 سالگی ممکن است بدرستی علت بد بودن این کار را درک نکرده و در باره آن احساس گناه نکند.

جزئیات مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی

کودکان کوچکتر ممکن است به علت این که نمی دانند احساسات ناخوشایند خود مانند خشم و ناکامی را چگونه با کلمات ابرا کنند به پرخاشگری روی آورند. صحبت با کودکان و کمک به آنان برای بیابن احساساتشان بدون پرخاشگری در این موارد مفید است. کودک ممکن است شاهد دعوا و پرخاشگری والدین یا دیگر اعضای خانواده باشد و از این رفتارها الگو برداری کند.

بنابراین کنترل محیط منزل ، عدم به کار گیری پرخاشگری در روابط بین فردی اعضای خانواده و همچنین نظارت بر برنامه های تلویزیونی که کودک مشاهده می کند می تواند این اثرات را تا حد ممکن کاهش دهد. گاهی به مرور زمان کودک یاد می گیرد که با بد خلقی و پرخاشگری می تواند به آنچه می خواهد دست یابد. اگر والدین در برابر داد و فریاد یا پرخاشگری وی تسلیم شوند او در می یابد این رفتار راهی برای گرفتن آنچه می خواهد از بزرگسالان است.

بعضی کودکان با فرد خاصی مانند مادر یا مادر بزرگ بیشتر این رفتارها را نشان می دهند تا با دیگر اعضای خانواده. این موضوع اهمیت برخورد یکسان و یکنواخت همه بزرگسالان در خانواده و اطراف کودک را نشان می دهد. اگر کودک در یابد که هر وقت و هر کجا پرخاشگری کند پیامد یکسانی متحمل می شود چنین رفتاری قطعاً کاهش می یابد.

بنابراین علیرغم علت پرخاشگری و بدخلقی کودک رعایت بعضی اصول می تواند موجب کاهش این رفتارها شود : در انتظارات خود از کودک و به کارگیری روشهای تربیتی در زمانها ، مکانها و توسط افراد مختلف مانند مادر ، پدر ، مادربزرگ و… تا حد ممکن یکنواخت عمل کنید.

قابل پیش بینی بودن پیامد یک رفتار به کودک احساس امنیت می دهد و وی را از سر درگمی می رهاند و مشکلات رفتاری وی را کاهش می دهد. قوانین را به صورت روشن به کودک بگویید.

راه حل های مناسب برای مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی

او باید بداند احساس خشم و ناکامی طبیعی است ولی مرزهایی برای شیوه ابراز آن وجود دارد مثلاً زدن دیگران ممنوع است. در صورت پرخاشگری کودک از روشهای تنبیهی مناسب مانند منزوی سازی استفاده کنید. بر اثر بدخلقی و قشقرق کودک تسلیم خواسته های غیرمنطقی او نشوید. این رفتار کودک را نادیده بگیرید.

(در عین حال ایمنی کودک را در نظر داشته باشید. اگر وی به کار خطرناکی دست زد بلافاصله باید مداخل کنید). تلاش کودک برای ابراز مناسب احساسات ناخوشایند مثل خشم را تشویق کنید. موقعیتهایی که کودک بیشتر دچار بدخلقی و پرخاشگری می شود مانند زمانی که خسته ، گرسنه یا خواب آلود است را شناسایی کرده ، توجه به نیازهای جسمانی و روانشناختی کودک را در برنامه ریزی های روزانه خود در اولویت قرار دهید.

ه‍ رقابت بین خواهر و برادرها رقابت و حسادت بین خواهر و برادرها از شایعترین مشکلات والدین محسوب می شود. این موضوع پدیده ای عالمگیر است و پدر و مادر را بیش از هر کس دیگر دچار احساس ناکامی و نگرانی می کند.

گرچه بسیاری از کتابها توصیه می کنند که خواهر و برادرها را به حال خود گذاشته ، در دعوا و درگیری آنها دخالت نکنیم ، بعضی از بزرگسالان خاطراتی از بدرفتاری خواهر یا برادر خود در دوران کودکی بدون دخالتی زا سوی والدین به یاد دارند که بسیار برایشان رنج آور است.

بنابراین این با وجود طبیعی بودن رقابت بین خواهر و برادرها نظارت والدین بر شیوه تعامل و ارتباط فرزندان با هم اهمیت بسزا دارد. توصیه های زیر در برخورد با رقابت و حسادت خواهر و برادر ها کمک کننده هستند :

راه جل مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی برای والدین

اطمینان یابید که هیچ یک از فرزندان توسط خواهر یا برادر خود مورد سوء رفتار کلامی ، جسمانی یا جنسی قرار نمی گیرد. قانونی در خانه برقرار کنید که خشونت از هر نوع نسبت به دیگران را ممنوع کند. از لقب دادن به کودکان پرهیز کنید. حتی لقب های خوب مانند هنرمند یا ورزشکار می تواند برانگیزاننده حسادت دیگر فرزندن شود و کودک را برای حفظ این لقب دچار اضطراب و ناکامی نماید.

با کودکان طوری رفتار کنید که بفهمند هر یک دارای ویژگی های منحصر به فردی هستند که با دیگران متفاوت است. آنان را به صورتی غیر منصفانه با هم مقایسه نکنید. علاوه بر زمانی که با همه فرزندان می گذرانید با هر یک از آنان زمانی جداگانه هر چند اندک صرف کنید. بپذیرید که رقابت بین خواهر و برادرها طبیعی است.

همه گاهی نسبت به خواهر یا برادر خود احساس خشم می نمایند در حالیکه بیشتر آنها در برابر افراد خارج از خانواده از یکدیگر حمایت می کنند. به خبرچینی کودکان پاداش ندهید و همیشه جانب یک فرزند را نگیرید. در صورت دعوای خواهر و برادرها : حتی الامکان اجازه دهید خود آن را تمام کنند. اگر یکی یا هر دو بسیار عصبای و ناراحت هستند دخالت کنید.

آنها را از هم جدا کرده و کودکی را که آسیب دیده یا ناراحت است آرام کنید. طرف هیچ یک را نگیرید مگر آن که آنچه رخ داده دیده باشید. هر دو کودک را تشویق کنید تا در باره احساسات خود و آنچه رخ داده صحبت کنند و از آنها بخواهید فکر کنند چگونه می توانند اختلافشان را بدون دعوا و درگیری حل کنند.

بد نیست بدانید که : چگونگی برخورد با مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی و لجبازی آن ها

به کودک چیزی می گوییم واو لجبازی می کند.بیابید این جمله را آنالیز کنیم وبرای هر یک راه حلی پیدا کنیم آیا آنچه که به کودک می گوییم ، سلبی است یا ایجابی .(یعنی نکن است یا بکن)!

هدف از دستور ما چیست؟ آیا کودک واقعاًمی تواند کاری را از او خواسته ایم را یا آن کاری که او را از انجامش منع کرده ایم برآورده کند؟ یادمان نرود که «باید از هر کسی چیزی را توقع داشت که بتوان از عهده انجامش بربیاید.» اگردرخلال دستورهای ریز و درشتتان ، درخلال بکن ونکن های گاهی زائد و بی فایده ، که گاهی اگر خود ما را روانکاوی کنند ، ریشه خیلی از آنها را در کودکی خودمان پیدا باید کرد.

ریشه یابی کنید

درابتدا باید دقت کنیم که ریشه آن حرکت ناخوشایندی که کودک انجام می دهد چیست؟ آیا نیاز او برای جلب توجه است؟ آیا آن کار به اوآرامش می دهد؟آیا نیازحسی است؟ آیا سطح توانائی اش در همین حد است؟ آیا عادتی است؟

هر کدام از این موارد که باشد نمی توان با گفتن یک دستور بکلی قال قضیه را کند به جای آن بهتر است به قول معروف گولش بزنیم! این اصطلاح در اصل یک تکنیک رفتار درمانی است که یک کار مطلوب را جایگزین رفتار نامطلوب می کنیم.

جهت انجام این تکنیک بهتر است از واژه زیر استفاده کنیم که اگر توونستی ، این کار را بکنی؟!در این مواقع اگر نیاز کودک به جلب توجه ریشه حرکت ناپسندش باشد سریعاً فعالیت دلخواه شما را جایگزین می کند.مثلا به کودکی که مدام برهمه چیز لگد می زند می گویم.