بیوگرافی شاپور پساوند شاعر و همسرش + علت درگذشت

شاپور پساوند شاعر و بیوگرافی شاپور پساوند و اخبار شاپور پساوند و شاپور پساوند کیست و شاپور پساوند کجاست و چه خبر از شاپور پساوند و فوت شاپور پساوند و شاپور پساوند اهل کجاست و علت مرگ شاپور پساوند و درگذشت شاپور پساوند و عکس همسر شاپور پساوند در نم نمک.

زندگینامه شاپور پساوند و همسرش(Shapur Pasavand)

شاپور پساوند ، شاعر ، نویسنده و منتقد ادبی ، در پانزدهم بهمن ماه 1330 خورشیدی در محله تاریخی سرآستانه شهر شیراز چشم به جهان گشود. او در فضای فرهنگی و ادبی شهر راز بالید و از همان سال های نخست زندگی ، با شعر ، ادب و فرهنگ ایرانی پیوندی عمیق برقرار کرد. عشق ، که برجسته ترین مضمون آثار اوست ، نه تنها در سروده هایش ، بلکه در شیوه زیستن و اندیشه او نیز حضوری پررنگ دارد.

وضعیت ازدواج و همسر شاپور پساوند

از وضعیت ازدواج و همسر شاپور پساوند اطلاعات دقیقی در دست نیست.

درگذشت

 شاپور پساوند جمعه 12 تیر 1405 بر اثر بیماری در شیراز درگذشت. 

جایگاه ادبی

شاپور پساوند از چهره های شناخته شده شعر معاصر ایران بود که بیش از پنج دهه در عرصه ادب ، فرهنگ و هنر فعالیت داشته است. او که از دل یکی از کهن ترین محله های شیراز برخاسته ، از دهه 1350 خورشیدی در محافل ادبی و «خانه فرهنگ و هنر شیراز» در خیابان رودکی ، در کنار شاعران نام آشنای آن روزگار ، حضوری فعال و اثرگذار داشت. بسیاری از دوستداران شعر ، او را شاعری از تبار عشق می دانند؛ شاعری که همواره کوشیده بود هویت مستقل خود را در شعر معاصر حفظ کند.

تحصیلات و فعالیت های آموزشی

پساوند دوره دبستان را در مدارس سنایی و دانشور و دوره متوسطه را در دبیرستان های فرصت و شمس شیراز به پایان رساند.

در سال 1352 دوران خدمت سربازی خود را در قالب سپاهی دانش در روستاهای استان اصفهان گذراند. پس از پایان خدمت ، به مدت 21 روز در دژبانی اصفهان بازداشت شد. به گفته خود او ، دلایل مختلفی برای این بازداشت مطرح شد ، اما احتمال می دهد علت اصلی آن ، بیان دیدگاه های روشنگرانه برای دانش آموزان و مطالعه کتاب هایی بوده باشد که از نگاه حکومت وقت «ضد دولتی» تلقی می شدند. همکاری او با روزنامه های آن دوران نیز بی تأثیر نبوده است.

همان سال به استخدام آموزش و پرورش درآمد و تدریس را در مدارس شهرستان فسا و روستاهای پیرامون آن آغاز کرد. پس از یک سال ، برای ادامه تحصیل راهی تهران شد و در رشته هنر به تحصیل پرداخت. این دوره هم زمان با آغاز سال 1357 بود. دو سال بعد ، پس از تدریس هنر و ادبیات ، به شیراز بازگشت و سال ها در مدارس این شهر به آموزش پرداخت.

آغاز شاعری

شاپور پساوند درباره آغاز راه شاعری خود می گوید :

«در خانواده ای متولد شدم که به شعر ، به ویژه سروده های حافظ ، علاقه فراوان داشتند. سرودن شعر را از دوران کودکی و به طور جدی از سال های 1346 و 1347 آغاز کردم و هم زمان با روزنامه های آن دوران همکاری داشتم.»

اشعار او در نشریاتی چون سپید و سیاه ، جوانان ، اطلاعات هفتگی ، فردوسی و دیگر مجلات ادبی آن زمان منتشر می شد و نام او را در میان شاعران جوان مطرح ساخت.

تأثیر خانواده و حافظ

پساوند بارها از نقش مادرش در شکل گیری دلبستگی او به شعر سخن گفته بود. مادرش ، با وجود آنکه سواد خواندن و نوشتن نداشت ، شیفته دیوان حافظ بود و هر شب جمعه از فرزندش می خواست برایش غزل های حافظ را بخواند.

او همچنین خاطره ای از زمزمه همیشگی شعر مشهور «ما چون دو دریچه روبه روی هم...» اثر مهدی اخوان ثالث توسط مادرش نقل می کند و این خاطره را نشانه نفوذ شعر در زندگی مردم می داند. به باور پساوند ، شعر اخوان ثالث ، همانند آثار هنرمندان مردمی جهان ، حضوری ماندگار در حافظه جمعی ایرانیان یافته است.

ترانه سرایی و نگاه به قالب دوبیتی

یکی از مهم ترین توانایی های شاپور پساوند ، ترانه سرایی است؛ مهارتی که در دفتر «ای عشق» به اوج خود رسید و مورد توجه علاقه مندان شعر قرار گرفت.

او درباره قالب دوبیتی معتقد بود که این قالب در اصل با نام «ترانه» یا «دوبیتی» در ادبیات فارسی شناخته می شده و بعدها با عنوان «رباعی» نیز رواج یافته است. از نگاه او ، محدود کردن دوبیتی به یک وزن عروضی ، ظرفیت های گسترده این قالب کهن را نادیده گرفته است و دوبیتی می تواند در وزن های گوناگون نیز سروده شود.

نسبت با خیام

برخی از منتقدان و علاقه مندان ، شاپور پساوند را «خیامی دیگر» خوانده اند ، اما او این تعبیر را نمی پذیرد.

پساوند بر این باور است که اگر شباهتی میان آثار او و خیام دیده می شود ، تنها ناشی از علاقه عمیقش به اندیشه و شعر خیام است ، نه تقلید از او. او با استناد به نظر صاحب نظرانی چون سیمین دانشور ، سیمین بهبهانی و بهاءالدین خرمشاهی تأکید می کند که آثارش از نظر مفاهیم ، زبان و واژگان ، هویت مستقلی دارند.

به اعتقاد او ، بزرگان ادب فارسی همچون خیام ، حافظ و مولوی تکرارشدنی نیستند و هنرمند باید هویت ویژه خود را بیافریند؛ از همین رو همواره گفته است : «می خواهم پساوندِ اول باشم ، نه خیامِ دوم.»

شعر میهنی و هویت ایرانی

شعر میهنی جایگاهی ویژه در اندیشه و آثار شاپور پساوند دارد. او خود را همواره شاعری ایرانی دانسته و سروده های میهنی را بخشی جدایی ناپذیر از هویت فرهنگی خویش معرفی کرده است.

به گفته او ، زمانی که احساس کرد سرودن شعر میهنی به نوعی تابو تبدیل شده است ، آگاهانه به این حوزه روی آورد و برای این انتخاب نیز هزینه هایی پرداخت. او باور دارد که بسیاری از برداشت های نادرست از شعر میهنی ، ریشه در شرایط اجتماعی و فرهنگی زمانه داشته است.

آثار منتشرشده

از مهم ترین آثار منتشرشده شاپور پساوند می توان به این مجموعه ها اشاره کرد :

• فریادها (1354)
• هر کس حکایتی (1371)
• گلوی زخمی شعر (1382)
• صدای سوختن (1388)
• این آب از بالا گل آلود است
• ای میهنم (1399)
• این هم بهار

آثار پژوهشی و در دست انتشار

از دیگر آثار شاپور پساوند که آماده انتشار یا در دست چاپ هستند ، می توان به این عناوین اشاره کرد :

• شعر معاصر
• مقالاتی پیرامون چند و چون شعر معاصر
• نامم بر لبان تو (مجموعه شعر)
• خیام و هفت قرن در محاق اندیشه های سنتی؛ اثری پژوهشی درباره جایگاه اندیشه خیام در تاریخ فرهنگ و ادبیات ایران.