لوکیشن زندان فیلم سرخپوست کجاست؟ + عکس

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، لوکیشن زندان فیلم سرخپوست و زندان فیلم سرخپوست کجاست و فیلم سرخپوست نی نی سایت و پشت صحنه فیلم سرخپوست و جلوه های ویژه فیلم سرخ پوست در نم نمک.

لوکیشن زندان فیلم سرخ پوست کجاست؟

نیما جاویدی به مرور با ساخت فیلم های مستند و کوتاه به سمت ساخت فیلم بلند داستانی حرکت کرد. هرچند «ملبورن» نخستین فیلم بلند داستانی اش جوایز فراوانی برد ، به عنوان فیلم اول یک کارگردان که تلاش می کند بیشترین توان فنی اش را به نمایش بگذارد ، ناامیدکننده بود. شاید همین اتفاق باعث شد او مسیر متفاوتی در پیش بگیرد. البته جاویدی دقیقاً بر خلاف این نظر داشته و تأکید دارد موفقیت جشنواره ای فیلم اولش ، او را محتاط تر کرد و منجر به خلق اثر کم نقصی چون «سرخ پوست» شد.

سرخ پوست دومین فیلم نیما جاویدی به زعم نگارنده ، بهترین محصول سینمای ایران سال 1397 است که اکنون روی پرده عریض سینما می توان تماشا کرد. فیلمساز به واسطه آنکه پشتیبانی یک سرمایه گذار میلیاردر را داشته ، توانسته به جای ثبت تصاویر در محیط های واقعی ، لوکیشن مطلوب خودش را طراحی کند و بسازد؛ هرچند کل این لوکیشن ساخته نشده و بخش وسیعی از دکور جلوه های ویژه کامپیوتری است که توسط گروه الزهرا طراحی و پیاده سازی شد.

سرگرد جاهد ریاست یک زندان را برعهده دارد که قرار است تخریب شود تا یک باند فرودگاه در مسیر این زندان ساخته شود. در جریان نقل و انتقال زندانیان از یک زندان به زندانی دیگر ، یک زندانی محکوم به اعدام با اسم مستعار «احمد سرخ پوست» در زندان پنهان می شود تا پس از تخلیه کامل زندان بگریزد. زندانبان ها و رئیس زندان در ابتدا تصور می کنند او گریخته و هم دستان زندانی نیز شواهد گمراه کننده ای برای زندان بان ها بر جای می گذارند اما رئیس زندان با نقش آفرینی نوید محمدزاده پی به این نقشه می برد و قدم به قدم به دستگیری زندانی نزدیک می شود.

در این میان مددکار زن یکی از همدست های سرخ پوست که رئیس زندان نیز به او علاقه مند است ، رئیس زندان را در دو راهی قرار می دهد؛ دوراهی «دستگیریِ زندانی بی گناه و از دست ندادن ترفیع مقام» یا «چشم فروبستن بر فرار یک زندانی» که مطلوب معشوق است. برای پرهیز از لو رفتن این فیلم که روی پرده قرار دارد ، منصفانه نیست که به جزئیات بیشتری از داستان یا فرجام اثر اشاره کرد و باید با همین کلیات قصه ، به ارزیابی این اثر پرداخت و به داوری دومین ساخته نیما جاویدی پرداخت که یک جهش بلند در کارنامه فیلمسازی او محسوب می شود.

سرخ پوست در خط داستانی با ریسک بزرگی همراه بوده و آن حذف خرده داستان ها و قصه های فرعی است. فیلمساز سعی کرده خط اصلی داستان را بدون خرده پیرنگ ها پیش ببرد و این ریسک در فضای سینمای ایران که قصه گویی با حفظ توامان ریتم بدون تعداد بالایی از خرده داستان ها اتفاق نادری است ، جواب داده است. گره داستانی بموقع رقم می خورد و به جای آنکه زمان قابل توجهی برای فضاسازی ابتدایی و تشریح جزئیات پیش از رسیدن به اصل داستان صرف شود ، درک جزئیات داستان در طول فیلم توزیع می شود و همین امر نیز در پیشبرد داستان موثر است.

با وجود آنکه ظاهراً با حجم کمی از داستان مواجه هستیم و کل داستان را می توان چنین خلاصه کرد که گروهی از زندانبان ها در گرداگرد یک زندان در پی یک زندانی هستند ، کارگردان به خوبی توانسته از همین خط روایی ، یک داستان پرتعلیق را با جزئیاتی که در زمان مناسب علنی می شود ، خلق کند و تماشاگر را در تعلیق نگه دارد. شاید مهم ترین هنر کارگردان به عنوان یک قصه گو ، همین حفظ حس تعلیق و در عین حال ارائه یک ریتم پرشتاب و گیرا برای هر جنس تماشاگر باشد.

مسیر دراماتیک فیلم اما با پایانی منطبق بر منطق روایی داستان همراه نشده و این به فیلم اندکی ضربه زده است. با وجود آنکه فیلمساز ما را در رویارویی اخلاق و قانون قرار داده و زندان بان باید میان اخلاق که عشق نیز جانب آن را گرفته و قانون که بر سرشانه اش سنگینی می کند ، یکی را انتخاب کند. همه فضای داستان تا آخرین لحظه یک روایت را می گوید و در لحظه پایانی روایت دیگری پیش روی قرار می گیرد که تمامی شخصیت پردازی شخصیت اصلی فیلم را در نظرگاه تماشاگر منهدم می سازد و پایانی ناامیدکننده را پیش روی تماشاگر رقم می زند؛ حال آنکه یک پایان بی رحمانه می توانست فیلم را از آنچه اکنون می بینیم ، تأثیرگذارتر نماید.

هومن بهمنش همچنان در سطح یک ستاره پشت دوربین آری الکسا ظاهر می شود و فیلمبرداری به شدت در خدمت اثر است. او توانسته به خوبی حس حبس را با کادربندی های حساب شده به تماشاگر منتقل کند و برای نشان دادن التهاب از تکنیک های به شدت دستمالی شده در روی سینمای ایران نظیر دوربین پرتحرک و لرزان استفاده نکرده و به شعور بیننده که از این روش ها خسته شده ، توهین نکند.

نمی توان به جزئیات تأثیرگذار این فیلم اشاره کرد و موسیقی رامین کوشا را نادیده گرفت که کارگردان به اندازه از آن استفاده کرده و از اثر بیرون نزده است. در مجموع می توان گفت ، «سرخ پوست» دقیقاً چیزی است که «سینما» خطاب می کنیم؛ یعنی اثری که فراتر از مرزهای زمان می توان در سال های متمادی تماشا کرد و تاریخ انقضایی نخواهد داشت و در عین حال هر شخصی با هر نگاه و تفکری از دیدنش لذت می برد.