بیوگرافی سهیلا جورکش قربانی اسیدپاشی اصفهان

Namnamak

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، در ادامه با بیوگرافی کامل سهیلا جورکش از قربانبان اسید پاشی اصفهان به همراه عکس های خانوادگی و شخصی سهیلا جورکش و سهیلا قربانی اسید پاشی در اصفهان و سهیلا قربانی اسید پاشی و اسیدپاشان اصفهان دستگیر شدند و حادثه اسید و چرا اسید پاشی و داستان قربانیان اسید پاشی و آخرین اسیدپاشی در ایران و اسید پاشی اصفهان با شما در نم نمک خواهیم بود.

زندگینامه سهیلا جورکش (Soheila Jorkesh)

نام اصلی : سهیلا جورکش

متولد : 17 مرداد 1367 اصفهان

مدرک تحصیلی :

قد :

بیوگرافی کامل سهیلا جورکش

سهیلا جورکش متولد 17 مرداد 1367 در اصفهان از قربانیان اسیدپاشی در اصفهان است.

سهیلا جورکش - Soheila Jorkesh

سهیلا دختر جوانی است که در 26 سالگی قربانی حمله اسیدی افراد ناشناسی شد. درست مثل سحر ، مرضیه و مینا. زنان و دخترانی که در اصفهان یکی پس از دیگری هدف حمله های مشکوکی قرار گرفتند. یکی چشمش را از دست داد ، دیگری صورتش از بین رفت ، آن یکی همه بدنش سوخت و جای زخم هایش به یادگار ماند.

عاملان اسیدپاشی سریالی اصفهان اما هیچگاه شناسایی و معرفی نشد. دستگیری 2 مظنون تنها سرنخی بود که پلیس اصفهان در ارتباط با این پرونده جنجالی خبر آن را رسانه ای کرد.

درمان در آمریکا

بله ، من از سال 96 برای درمان به آمریکا رفتم. شهر بوستون ، آن جا وسیله ای برای بینایی ساخته شده بود. البته این تکنولوژی و دستگاه ساخته شده برای اولین بار بود که آزمایش می شد. جراحی موفقیت آمیزی بود. بخشی از بینایی من به دست آمد ، اما خب هیچ تضمینی وجود ندارد.

هر روز صبح که از خواب بیدار می شوم از اینکه می تواند یکبار دیگر دنیا را ببینم خدا را شکر می کنم : «دکترها در آمریکا به ما گفتند که هیچ چیز مشخص نیست ، یعنی تضمینی وجود ندارد. معلوم نیست که تا چه زمانی این چشم برای من کار می کند ، و من هرشب با این نگرانی به خواب می روم و صبح با تابیدن اولین اشعه نور با همه وجودم امید را درک می کنم.»

احتمال نابینایی

در واقع یک دستگاهی از جنس تیتانیوم به جای قرنیه در حفره چشم من کار گذاشته شده و این قطعه باعث بینایی من شده. ولی خب مشکلات و محدودیتی هم دارد؛ اول از همه این که من نمی توانم پلک بزنم ، ضمن این که بینایی من محدود است ، حدود 30درصد. در حد این که روز و شب را تشخیص بدهم ، جلوی پایم را ببینم و تا حدودی چهره افراد را از نزدیک تشخیص دهم ، اما همین مقدار هم برای من خیلی امیدوار کننده است.

عکس پدر و مادر سهیلا جورکش

این جراحی هزینه زیادی هم داشته؟

بله ، ولی فقط جراحی نیست. من باید هر 6ماه یکبار برای چکاپ و معاینه به بوستون بروم. هزینه آزمایش و دارو ، رفت وآمد ، همه اینها رقم زیادی می شود. من همین 4ماه پیش بود که از بوستون برگشتم. هربار هم حدود 15روز آن جا اقامت دارم. قطره های مخصوصی هم به من می دهند. من هم هربار به اندازه 6ماه این دارو ها را با خودم به ایران می آورم. گاهی اوقات هم دوستانم ، داروهای لازم را برای من ارسال می کنند؛ البته بعضی از این داروها یخچالی است و همین هم کار را مشکل می کند. خلاصه این که این 30 درصد بینایی با کلی زحمت و مشقت به دست آمده و معلوم نیست تا کی باقی بماند.

پیگیری قضائی حادثه

به هیچ جای مشخصی نرسیده ، یعنی هنوز هم برای ما معلوم نیست اصل ماجرای حادثه اسیدپاشی اصفهان چه بود. پرونده من هنوز هم باز است و خودم همراه پدرم پیگیر ماجرا هستیم. هرچند فکر نمی کنم اتفاق خاصی در این پرونده رخ دهد. تنها اتفاقی که در پرونده افتاد ، دریافت دیه بود. البته یک سوم از دیه باقی ماند. درست نمی دانم مشکل اصلی برای پرداخت الباقی دیه کجاست ، آن هم در شرایطی که من و خانواده ام بیش از هر چیزی به پول برای ادامه درمانم نیاز داریم.

با عامل اسیدپاشی اصفهان چه می کنید؟

واقعا نمی دانم. پرسش سختی است. من طرفدار خشونت نیستم. دوستدار صلح و ریشه کن شدن ظلم هستم ، اما من از آن آدمی که این بلا را سر من آورد ، می پرسم که تو به همه سختی هایی که من متحمل شدم ، فکر کردی؟ آیا می دانی سوختگی و نابینایی یعنی چه؟ جای ظرافت زنانه با سوختگی و گوشت اضافه تا آخر عمر زندگی کردن چه احساسی دارد. من هزاربار مُردم و زنده شدم. همه افرادی که مثل من قربانی اسیدپاشی شدند ، تمام این لحظات سخت و طاقت فرسا را تجربه کردند. نمی دانم شاید به خاطر این است که ما همیشه بخشیدیم ، شاید اگر چند نفری با اسیدپاشان جور دیگری رفتار می کردند ، الان ماجرای اسیدپاشی در ایران طور دیگری بود.