بیوگرافی بریژیت باردو و همسر و فرزندانش تا مرگ

بریژیت باردو و بیوگرافی بریژیت باردو و اخبار بریژیت باردو و بریژیت باردو کیست و بریژیت باردو کجاست و چه خبر از بریژیت باردو و فوت بریژیت باردو و بریژیت باردو اهل کجاست و علت مرگ بریژیت باردو و درگذشت بریژیت باردو و عکس همسر بریژیت باردو و بریژیت باردو همسر و بریژیت باردو و آلن دلون و عکس پیری بریژیت باردو و خسرو معتضد بریژیت باردو و بریژیت باردو و شاه و رقص بریژیت باردو در فیلم و خداوند زن را آفرید و فیلمهای بریژیت باردو و فیلم بریژیت عزیز در نم نمک.

زندگینامه بریژیت باردو و همسرش(Brigitte Bardot)

بریژیت باردو متولد 28 سپتامبر 1934  بازیگر ، مدل و خواننده پیشین فرانسوی بود که 28 دسامبر 2025 در 91 سالگی درگذشت. او در زمینه دفاع از حقوق حیوانات فعالیت می کرد.

باردو با فیلم «و خدا زن را آفرید» (1956) به کارگردانی و نویسندگی روژه وادیم به شهرتی بین المللی دست یافت و طی دو دهه بعد به عنوان نمادی از اغواگری در سینما شناخته می شد.

وضعیت ازدواج و همسر بریژیت باردو

بریژیت باردو چهار بار ازدواج کرده و بر اساس کتاب خودش ، با مردان متعددی رابطه عاشقانه داشته است.

• بین سال های 1952 و 1957 با روژه وادیم
• بین سال های 1959 و 1962 ژاک شاریه
• بین سال های 1966 و 1969 با گونتر زاکس
• از سال 1992 با برنار دورمال

باردو سر فیلم با ژان لویی ترنتینیان (که در آن زمان با استفان اودران ازدواج کرده بود) قبل از جداییش از وادیم رابطه داشت؛ که دو سال با هم زندگی کردند. رابطه آن دو به خاطر غیبت های ترنتینیان به علت خدمت سربازی و ماجرای باردو با ژیلبر بکو موسیقیدان ، بغرنج تر شد و سرانجام به جدایی انجامید. در ابتدای سال 1958، باردو از یک فروپاشی عصبی ، که از او تنها یک پسر به نام نیکولا - ژاک شریه (متولد 11 ژانویه 1960) دارد. پس از جداییشان در 1962 نیکولا در خانواده شریه بزرگ شد و تا بزرگسالیش هیچ رابطه نزدیکی با باردو نداشت.

سومین ازدواج باردو با یک آلمانی میلیونر به نام گونتر زاکس از 14 ژوئیه 1966 تا اول اکتبر 1969 بود. در سپتامبر 1968، باردو پس از یک دوره کوتاه از جداییش از ساش ، باردو با پاتریک ژیل آشنا شد که با او در فیلم خرس ها و عروسک همبازی بود. این رابطه هم در بهار 1971 به پایان رسید. در دهه 1970، باردو با یک مجسمه ساز به نام میروسلاو بروزک که برخی از کارهایش را برای او ارسال کرد ه بود زندگی می کرد. در 1974، باردو به صورت برهنه در تصاویر مجله پلی بوی ظاهر شد که 40 سالگیش را جشن می گرفت. او همچنین با یک مالک کلوب به نام لوئیجی ریتسی ، متصدی بار و مربی اسکی کریستین کال و لوران ورگز بازیگر قرار عاشقانه می گذاشت.

چهارمین ازدواج باردو با برنارد دورمال ، مشاور سابق ژان ماری لوپن ، رهبر سابق حزب راست جبهه ملی ، در 19 اوت 1992 بود

وی دارای پسری به نام نیکلا است که در 11 ژانویه 1960 زاده شد و حاصل ازدواجش با ژاک شریه است.

بازنشستگی

بریژیت باردو ، در اوایل دهه 1970 بازنشستگی خود از بازیگری را اعلام کرد و به تدریج به فعالیت های سیاسی روی آورد. حمایت پرصدای او از حقوق حیوانات در سال های بعد با اظهارنظرهای تند درباره اقلیت های قومی و حمایت آشکار از جبهه راست افراطی «فرانت ناسیونال» فرانسه همراه شد؛ مواضعی که به صدور چندین محکومیت قضایی به اتهام نفرت پراکنی نژادی انجامید.

خانواده و اصالت

بریژیت باردو در پاریس به دنیا آمد ، در خانواده ای ثروتمند و کاتولیک رشد کرد و برای تحصیل در رشته باله به کنسرواتوار معتبر پاریس راه یافت و  در 15 سالگی ، در سال 1950، روی جلد مجله مهم «Elle» رفت. همین فعالیت ها مسیر ورودش به سینما را هموار کرد.

شروع فعالیت

باردو ابتدا نقش های کوچک ایفا کرد و در سال 1955 در فیلم «دکتر در دریا» در کنار دیرک بوگارد ظاهر شد؛ فیلمی که در بریتانیا موفقیتی چشمگیر داشت. اما «و خدا زن را آفرید» بود که تصویر تثبیت شده او را شکل داد. این فیلم هم در فرانسه و هم در سطح جهانی با استقبال گسترده روبه رو شد و باردو را به یکی از ستاره های طراز اول سینمای فرانسه بدل کرد.

باردو نه تنها برای تماشاگران سینما ، بلکه برای روشنفکران و هنرمندان نیز الهام بخش بود. ریمون کارتیه در سال 1958 مقاله ای مفصل با عنوان «پرونده باردو» در هفته نامه معروف «پاری مچ» نوشت و سیمون دوبووار در سال 1959 مقاله مشهور «بریژیت باردو و سندرم لولیتا» را منتشر کرد و او را آزادترین زن فرانسه خواند.

در دهه 1960، باردو در مجموعه ای از فیلم های شاخص فرانسوی بازی کرد؛ از جمله «حقیقت» به کارگردانی آنری-ژرژ کلوزو ، «زندگی خصوصی» ساخته لویی مال در کنار مارچلو ماسترویانی ، و «تحقیر» اثر ژان-لوک گدار. در نیمه دوم همان دهه ، پیشنهادهای هالیوودی را نیز پذیرفت و در فیلم هایی از جمله «زنده باد ماریا!» با ژان مورو و «شالاکو» در کنار شان کانری مقابل دوربین رفت. 

باردو در گفت وگویی با گاردین در سال 1996 اعتراف کرد فشار شهرت برایش آزاردهنده بوده است. او در سال 1973 و در سن 39 سالگی ، پس از فیلم «داستان پندآموز و شادی بخش کولینو» از بازیگری کناره گرفت. تمرکز اصلی اش به فعالیت در حمایت از حیوانات معطوف شد؛ از حضور در اعتراض ها علیه شکار فُک ها در سال 1977 تا تأسیس بنیاد بریژیت باردو در سال 1986.

او بعدها نامه های اعتراضی متعددی به رهبران جهان درباره مسائلی چون کشتار سگ ها در رومانی ، شکار دلفین ها در جزایر فارو و کشتار گربه ها در استرالیا نوشت.

بریژیت باردو در سال 2003، کتاب «فریادی در سکوت» را منتشر کرد که در آن مواضع راست گرایانه اتخاذ و به گروه های مختلفی حمله کرد؛ اقدامی که به محکومیت قضایی به دلیل تحریک به نفرت نژادی انجامید.