مصاحبه احسان کرمی در مورد ازدواج و زندگی اش
در ادامه با گفتگویی خودمانی و گرم با احسان کرمی و ناگفته های او از زندگی خصوصی خود در نم نمک با شما هستیم.
باور غلط ایرانی
باور غلطی که وجود دارد این است که یک هنرمند فقط باید در یک رشته فعالیت کند؛ اما در کشورهای پیشرفته از نظر سطح فرهنگی و هنری این باور درست نیست و کسی که در شاخه ای از هنرهای نمایشی فعالیت می کند حتما باید به چند حوزه وارد باشد؛ مثلا همه سوپراستارها در هالیوود آواز می خوانند ، بازی می کنند ، اجرا می کنند و می رقصند و تا زمانی که به همه این رشته ها احاطه نداشته باشند وارد عرصه هنرهای نمایشی نمی شوند؛ اما در ایران کاملا برعکس است و اگر کسی مجری باشد فقط باید اجرا کند.
مدتی است شکل دیگری باب شده است و آن اینکه عده ای می گویند که باید مانند هالیوودی ها یا بالیوودی ها یا فرانسوی ها همه کار انجام دهیم ولی خود را در حوزه های مختلف تکرار می کنند؛ یعنی یک بازیگر همان کاری که در بازیگری انجام می دهد در خوانندگی و اجرا هم انجام می دهد؛ حتی بعضی کارهای غیراخلاقی انجام می دهند؛ مثلا از شخصی ترانه ای می گیرند و به نام خود چاپ می کنند که به نظرم اصلا درست نیست.
در شرایطی شما می توانید وارد رشته های هنری دیگر شوید که ملزومات آن رشته های هنری را رعایت کنید و شرایط آن را داشته باشید؛ مثلا برای خوانندگی ، آموزش دیده باشید نه به ضرب و زور آواز بخوانید یا در سینما و تلویزیون خود را به عنوان یک بازیگر یا مجری تکرار کنید. به نظرم همه این رشته ها مرزبندی ، سختی و نیاز به تلاش و یادگیری دارند.
همه کاره و هیچ کاره
شاید همه کاره باشم و هیچ کاره. من به همه این رشته ها علاقه دارم.
در سال های 93 و 94 تئاتر کار کردم؛ البته در سال 94 یک تئاتر بیشتر کار نکردم؛ ولی آن یک کار به اندازه ده ها تئاتر برای من ارزش داشت؛ چون با آقای رحمانیان همکاری داشتم؛ اما مشغله زندگی مرا از تئاتر دور کرد. قصد دارم امسال بیشتر به موسیقی بپردازم؛ اما در عین حال اجرا را هم دوست دارم.
کار اصلی من
مردم کاری را اصلی می دانند که در آن بیشتر دیده می شویم؛ بنابراین بیشتر من را مجری می دانند و اگر با چنین تعریفی پیش برویم من هم مجری گری را انتخاب می کنم؛ ولی از نظر خودم کار اصلی من کاری است که حالم با آن خوش است؛ بنابراین ممکن است یک روز خواننده باشم یا یک روز بازیگر تئاتر باشم یا یک روز مجری باشم.
دیدار با استاد شجریان
من دو بار سعادت داشتم که استاد شجریان را ملاقات کنم؛ یک بار در مراسم درگذشت دایی ام و دیگری بعد از زلزله بم بود. من خدمت ایشان رفتم و از علاقه ام به موسیقی گفتم و ایشان هم روش هایی را به من معرفی کردند؛ البته در کتاب «راز مانا»ی خود به این روش ها اشاره کرده اند که به نظرم بهترین توصیه هاست؛ چون هر کدام از سی دی های آقای شجریان در یک گوشه آوازی خوانده شده اند و وقتی شما آنها را گوش می کنید گوش تان عادت می کند و سعی می کنید آنها را تقلید کنید.
اتفاق نداریم
هیچ چیز در زندگی من اتفاقی نبوده است. من به همه این اتفاقات فکر می کردم. از کودکی به خوانندگی ، کارگردانی ، اجرا و احتمالا چیزهای دیگری فکر می کردم. حتی آشپزی هم کرده ام. به نظرم اگر قواعد هر کار را رعایت کنید آن کار درست پیش خواهد رفت. هیچ گاه کسی به من اشاره نکرد و نگفت که این شخص همانی کسی است که آشپزی درس می داد یا مسابقه آشپزی اجرا می کرد؛ در حالی که بیشتر از پنج سال این کار را در شبکه های پنج و سه انجام می دادم و حداقل خانم های خانه دار بالای 40 سال من را می شناختند؛ ولی تا به امروز هیچ کس چنین حرفی به من نزده است یا کسانی که صدایم را شنیده اند ، هیچ گاه نگفته اند که دیگر این کار را ادامه ندهم و فقط اجرا کنم.
آنچه برایم بی اندازه خوشایند است ، اینکه وقتی در یک حوزه فعالیت می کنم کسانی که در آن حوزه موفق هستند به من می گویند که به فعالیتم ادامه دهم؛ مثلا امیر جعفری و ریما رامین فر که از بازیگران مطرح کشورمان هستند یا دکتر صدر از منتقدان سینمایی کشورمان به من گفتند که بازیگری را ادامه دهم. به نظرم کار کردن با محمد رحمانیان یا اصغر دشتی اتفاق بسیار مهمی است.
در حوزه سینما دو کارنامه تجربی و نقش بسیار کوتاه در فیلم های «360 درجه» و «دربست» یا در سریال «عالیجناب» که به زودی پخش خواهد شد ، دارم؛ ولی سام قریبیان به من پیشنهاد می دهد که بازی در سینما را ادامه دهم. در حوزه خوانندگی و اجرا نیز به همین شکل. من توانسته ام قواعد بازی را رعایت کنم.
بازیگوشم
اصلا یک جا بند نمی شوم؛ اگر قرار بود فقط بازیگری می کردم خیلی اذیت می شدم و برایم مثل یک کار اداری می شد. امسال به شدت وسوسه شدم به آمریکا بروم و چند ماه در آنجا بمانم و با آقای بیضایی کار کنم. افشین هاشمی به من گفت که اجرایی در سانفرانسیسکو داریم که می توانیم شما را به آقای بیضایی معرفی کنیم؛ به این معنا که پتانسیل کار با ایشان وجود دارد. شاید یک روزی از اینکه این کار را نکردم پشیمان شوم؛ ولی برای این کار باید ماه ها وقت می گذاشتم و از خانواده و کار و درآمدم می گذشتم.
صداسازی نمی کنم
صداسازی در اجرا و گویندگی اشتباه است؛ اما در دوبله به کار می رود. در دوره بیان متوجه شدم که چطور باید از تنفس و حنجره و دیافراگمم استفاده کنم. چیزهای دیگر را هم میکروفن و رادیو به شما یاد می دهد؛ یکی از برنامه هایی که به من کمک بسیاری کرد برنامه «جمعه ایرانی» رادیو ایران بود. همان اوایل که به رادیو پیوستم وارد این برنامه شدم و در ابتدا قرار بود خواننده باشم؛ ولی کم کم بازی کردم. متأسفانه این برنامه تعطیل شد.
گویندگانی در این برنامه حضور داشتند که اگر تجربیات آنها را روی هم می گذاشتید بیش از دویست سال تجربه می شد؛ آقای رضا عبدی ، آقای آذری ، آقای مهران امامیه ، آقای محبی ، آقای سمسارزاده و … . تولید برنامه کمدی رادیویی بسیار دشوار است و این برنامه کمک بسیاری به من کرد.
حرفه ای هستم
اولین کار هنری من موسیقی است که به واسطه دو عنصر شکل گرفت؛ یکی مرحوم دایی ام «بیژن ترقی» که وقتی او در خانواده ای حضور دارد ، یعنی شما به شکلی با موسیقی ، ترانه ، آواز ، پرویز یاحقی ، آقای شجریان ، سالار عقیلی و … سروکار دارید. دوم به واسطه صدای خوب پدربزرگم و پدرم. بخشی از صدای من اکتسابی از سوی دایی ام و بخشی دیگر ارثی از سوی پدرم است. نکته دیگر توصیه های آقای شجریان به من این بود که گفتند : اگر می خواهید به صورت حرفه ای موسیقی آواز ایرانی یا کلاسیک ایرانی را دنبال کنید کافی است کارهای من را گوش کنید و سعی کنید مانند آن اجرا کنید؛ همچنین دوره کوتاهی سلفژ بگذرانید و تمرین و تمرین و تمرین کنید. منظور از تمرین حقیقتا تمرین است و اینکه ساز دست بگیرید و با آن تمرین کنید.
روی پای خودم ایستادم
خانواده متوسطی داشتم و هیچگاه کلاس نرفتم. ساز را گوشی یاد گرفتم؛ ولی اصلا روی ساز زدن ادعایی ندارم فقط در این حد که ملودی چگونه با پیانو ، گیتار ، سازدهنی و … ساخته می شود ، آگاهی دارم. برای آواز هم سه الی چهار جلسه سلفژ نزد آقای کیومرث شمس آموزش دیدم. در مورد تئاتر نیز باید بگویم که در رادیو مجری و گوینده بودم و دو دوره جایزه جشنواره بین المللی رادیو را دریافت کرده بودم که نزد آقای میکائیل شهرستانی دوره بدن و بیان تئاتر را گذراندم.
من خود را شاگرد تئاتر شهر می دانم و بدون اینکه به چیزی فکر کنم فقط تئاتر نگاه می کردم و تئاتر را از آنها و در پروسه تمرین یاد گرفتم. رحمانیان و شهرستانی در حوزه تئاتر حق بسیار بزرگی بر گردن من دارند. بخش بزرگی از تئاتر به هوشمندی و نگاه متفاوت به متن و کاراکتر مربوط است و من از آقای رحمانیان یاد گرفتم که متن و کاراکتر مفید چیست. میکائیل شهرستانی نیز در حوزه بیان ، دقت و وسواس در انتخاب نقش حق بزرگی بر گردنم دارد. صادق عبداللهی نیز بزرگ ترین حق را برای معرفی من به رادیو دارد او چندین ماه من را حمایت کرد و مواظب من بود که کجا باشم و با چه کسانی کار کنم.
چرا تشریفات خواندم
ایران یک سیستم آموزشی مریض دارد و به اینکه افراد در چه کاری می توانند پیشرفت کنند کاری ندارد و به افراد ارتباط با انسان ها را آموزش نمی دهد. از دوره راهنمایی تکلیفم با خودم مشخص بود و می خواستم در هنرستان صدا و سیما کارگردانی بخوانم؛ اما برای ورود به آن از من پرسیدند که معرفم کیست؟ از کجا آمده ام؟ برای چه آمده ام؟ اما با پاسخ به این سوالات باید کنکور ورودی هم می دادم که شامل درس های ریاضی ، عربی ، زبان و … بود؛ ولی اصولا کسی که روحیه هنری دارد به درس علاقه ندارد و اگر هم داشته باشد به یک سری درس های خاص علاقه دارد؛ مثلا من به تاریخ ، جغرافیا و زبان انگلیسی علاقه داشتم؛ ولی از ریاضی و علوم متنفر بودم. به نظرم این درس ها باید تا مقطعی وجود داشته باشند؛ ولی در سیستم آموزشی ایران هیچ کس دنبال این نیست که آیا دانش آموزان ذهن ریاضی دارند؟ آیا فقط باید جذر و ضرب و تقسیم بدانند؟ پس ذهن ریاضی چه می شود؟ هوش چه می شود؟ فقط باید حفظ کرد و خواند و نمره گرفت؟ من هیچ وقت با این مسائل کنار نیامدم طبیعتا در آن امتحان نیز قبول نشدم.
به من پیشنهاد شد که ادبیات بخوانم. سال اول در رشته ادبیات مردود شدم. در درس های مربوط به ادبیات نمره های مناسب گرفتم؛ اما از ریاضی و زیست و هندسه نمره نیاوردم. طبیعی است کسی که ادبیات می خواند هندسه دوست ندارد؛ وگرنه رشته ریاضی شرکت می کرد. پس از مردود شدنم نظام آموزشی به نظام جدید تغییر کرد و یک مقدار قابل تحمل تر شد و من هم با اینکه باید این درس ها را بخوانم کنار آمدم. با بدبختی سال اول دبیرستان را پاس کردم و به پیشنهاد یکی از دوستانم به هنرستان هتل داری رفتم. آن زمان کشور در حال جان گرفتن بود و از صنعت توریسم بسیار صحبت می شد و همه معتقد بودند که رشته هتل داری آینده دارد؛ اما من هتل داری خواندم و آینده هم نداشت؛ من صرفا به دلیل داشتن ارتباط با مردم وارد رشته هتل داری شدم. آخرین سال تحصیلم شاگرد نمونه دروس تخصصی هتل داری شدم و در 18 سالگی به محض دیپلم گرفتم معلم همان مدرسه شدم. در دوران تحصیل خیلی مادرم را اذیت کردم که امیدوارم من را ببخشد.
چگونه تئاتری شدم
شاید حدود یک سال از ورود من به رادیو می گذشت که میثم عبدی که در رادیو سردبیر من بود به شدت من را برای بازی در تئاتر تشویق کرد. من هم به شدت به تئاتر علاقه داشتم؛ بنابراین برای بازی در «کمدی استشمامات» موافقت کردم. پس از تغییر شرایط و تغییر دولت یعنی حدود یک سال و نیم پیش دوباره در فرهنگسرای نیاوران روی صحنه رفتیم و با استقبال بسیار خوب مردم روبه رو شدیم. این تئاتر امسال در سالن قشقایی روی صحنه می رود که من به دلیل مشغله کاری همکاری ندارم.
آشنایی با همسرم
من در این سال ها حدود 40 شغل عوض کردم؛ یکی از شغل های من تور لیدر بود؛ مثلا هوس می کردم که به اصفهان بروم و تور یک روزه به اصفهان می بردم. در یکی از این سفرها با همسرم آشنا شدم؛ البته من و همسرم با یکدیگر بزرگ شدیم چون من از 19 سالگی با او آشنا شدم و با یکدیگر ازدواج کردیم و حالا یک پسر داریم و همه چیز خوب و نرمال است. همسرم همیشه می گفت که هیچ وقت دلم نمی خواهد با شخص معروفی ازدواج کنم؛ اما من همیشه به او می گفتم که روزی مشهور خواهم شد. طبیعی است که وقتی تا 25 الی 26 سالگی مشهور نشده اید طرف مقابل تان باور نخواهد کرد که ممکن است روزی مشهور شوید. این اتفاق عملا اتفاق افتاد. از آشنایی ما تا حالا 16 سال می گذرد.
ایران می مانم
من به اینجا خیلی وابسته هستم. وابستگی شدیدی به پدر و مادرم دارم. حدود 2 سال پیش شرایط سختی داشتم و به فکر رفتن افتادم؛ ولی شرایط رفتن نداشتم؛ وقتی شرایط فراهم شد به آمریکا رفتم؛ ولی سریع برگشتم اصلا نمی توانستم آنجا را تحمل کنم. به هر حال هر کسی که این پروسه را طی می کند باید سالی یک الی دو بار خارج از کشور برود و بازگردد. شاید پسرم در آینده بخواهد برای ادامه تحصیل به خارج از کشور برود؛ بنابراین می خواهم این شرایط را فراهم کنم؛ ولی اینکه بخواهم به خارج از ایران بروم و زندگی کنم ، نه . البته مفهوم آن این نیست که فکر کنم ایران کشور ایده آلی است. چون ما ضعف های بسیاری به ویژه در حوزه فرهنگی داریم؛ ولی این باور که خارج از ایران همه چیز عالی است نه این گونه نیست.
خجالت نمی کشم
من ایرانی هستم. یک ایرانی یک ایرانی است. من از ایرانی بودن خود بسیار خوشحال هستم. نباید از ایرانی بودن خود ناراحت باشیم؛ بلکه باید از کاری که می کنیم و نام ایران را زیر سوال می بریم خجالت بکشیم. گاهی در کشورهای خارجی از رفتارهایی متوجه ایرانی بودن برخی افراد می شوید که بسیار خنده دار است. ترکیه از نظر رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی 150 هزار برابر بدتر از ایران است و به لحاظ فرهنگِ رفتاری نیز بسیار عقب مانده و بی سواد هستند.
ما طور دیگری تئاتر می بینیم ، نوع دیگری کنسرت می رویم که بسیار بد است ما باید خود را اصلاح کنیم. من اصلا به واژه فرهنگ سازی اعتقاد ندارم و معتقدم فرهنگ ساخته نمی شود بلکه به دنیا می آید و وجود دارد. هر پدیده ای که در دنیا به وجود می آید فرهنگش نیز ایجاد می شود؛ مثلا گفته می شود برای درست رانندگی کردن باید فرهنگ سازی کرد. مگر می شود شما ندانید درست رانندگی کردن چیست؟ معنای لغوی فرهنگ ، حرکت به سمت روشنایی است. همه از قوانین رانندگی آگاهی دارند یا در قدیم همه می دانستند که نباید تلفن عمومی را اشغال کنند؛ اما باز هم می گفتند که باید فرهنگ سازی کنیم.
از ازدواج پشیمان نیستم
اگر ازدواج نمی کردم دیگر نمی توانستم ازدواج کنم. ما از 19 سالگی با یکدیگر آشنا شدیم و به خوبی یکدیگر را می شناختیم و به نظرم دلیلی برای ازدواج نکردن نداشتیم. قبل از 19 سالگی به درس و شیطنت های نوجوانانه می گذرد و چیزی نیست که شما نگران آن باشید؛ مثلا همسر من چه گذشته ای داشته است. به قول انگلیسی ها «اگر آینده را می خواهید گذشته را کنار بگذارید.» ولی من این گونه نیستم و به نظرم اینها به یکدیگر متصل هستند. ما در شرایط زیر صفر ازدواج کردیم و پای زندگی مان ایستادیم و آن را جمع و جور کردیم و خدا را شکر شرایط مان بد نیست.
امان از فضای مجازی
یکی از نمایشگاه های بی فرهنگی بخشی از مردم فضای مجازی است که من و همه ما با آن درگیر هستیم. مشکل بزرگی که با اینستاگرام دارم افرادی هستند که عکس خود را نمی گذارند؛ در صفحه خودم به آن اشاره کردم و نوشته ام که اگر عکسی ندارید من را فالو نکنید. شما نمی دانید که روزی چند دایرکت برای من می آید و روزی چند بار زیر هر عکسی که می گذارم سوال می شود که چرا نباید اگر عکسی نداریم شما را فالو کنیم؟ ما حتی فکر نمی کنیم که اینستاگرام برای به اشتراک گذاشتن عکس و نشر زیبایی و جذابیت به وجود آمده است نه برای سرک کشیدن در زندگی دیگران. به نظرم ما باید قاعده یک جامعه را رعایت کنیم؛ حال چه حقیقی یا چه مجازی. چون این فضا مجازی است بعضی این حق را به خود می دهند که فحش بدهند ، هر چه می خواهند بگویند و بنویسند.
تغییر مسیر زندگی
منصور ضابطیان و محمد صوفی مسیر زندگی ام را تغییر دادند؛ به این دلیل که بهترین پیشنهاد در بهترین زمان در تلویزیون از سوی این دو نفر به من داده شد و خیلی ناراحت هستم که بعضی وقت ها نمی توانم با آنها کار کنم چون بودجه آنها کم است؛ البته هیچ گاه قطع همکاری نکرده ایم؛ اگر این امکان وجود داشت که همزمان در شبکه سه و چهار فعالیت کنم من مجانی با همه عشقم برای آنها کار می کردم؛ ولی من ناچارم مجری یک شبکه باشم تا هزینه زندگی و فرزند و همسر و خانه اجاره ای را پرداخت و راحت تر زندگی کنم؛ بنابراین ناچارم شبکه سوم را انتخاب کنم.
به منصور ضابطیان هم بودجه نمی دهند و او نیز به هر قیمتی اسپانسر قبول نمی کند تا برنامه آنچنانی بسازد. با توجه به نیاز جامعه خیلی آرام و باسلیقه برنامه می سازد.
دنبال ثروت نیستم
هیچ گاه به اینکه ثروتمند شوم فکر نکرده ام و اصلا دوست هم ندارم؛ مثلا مازراتی یا پینت هاوس داشته باشم. بیشتر دوست دارم راحت زندگی کنم.
ایرج طهماسب و عزیزم ببخشید
صاحب عزیزم ببخشید ، آقای طهماسب است. آقای طهماسب نابغه تمام عیار و یک انسان عجیب و غریب و یک دیکتاتور دوست داشتنی است. دیکتاتورها خیلی وقت ها دوست داشتنی هستند.
اگر آقای طهماسب دیکتاتور و اینقدر دوست داشتنی و کار بلد نبود کلاه قرمزی این همه سال روی قله نبود. هیچ کدام از آدم های آن گروه به اندازه آقای ایرج طهماسب این کار را بلد نیستند و هیچ کدام از آدم های آن گروه به اندازه حمید جبلی بازیگر نیستند.
می دانستم مشهور می شوم
یکی از آرزوهای من دیدن ایرج طهماسب از نزدیک بوده است. بار اول که ایشان را دیدم گریه کردم. او بسیار دقیق ، پیگیر و مواظب همه چیز است. چنین چیزی در محمد رحمانیان نیز وجود دارد. آنها از همه آرتیست ها باخبر هستند و آنها را گوشه ذهن خود دارند و به موقع از آنها استفاده می کنند. عاشق شخصیت عزیزم ببخشید هستم و خیلی دلم برایش تنگ شده است؛ چون امسال نتوانستیم اجرا کنیم. می دانم که ماجرا فقط بودجه و طلبی که برنامه کلاه قرمزی از سال گذشته داشت بود.
اگر قرار بود اسپانسر بگیرد آقای طهماسب باید در بخش هایی از برنامه می گفت که مثلا بچه ها امروز از فلان ماکارونی درست کرده ام.
خوب و بد شهرت
شهرت را دوست دارم. ولی بعضی جاها دوست ندارم؛ من از مترو و اتوبوس استفاده می کنم؛ مثلا دیروز در مترو پسری جلو آمد و گفت؛ شما همان مجریه هستید؟ من هم گفتم؛ بله. او گفت؛ من ده هزار تومان بردم. او با دوستش سر من شرط بسته بود یا برخی جلو می آیند و ماچ می کنند اما من با این مشکل دارم. در ایام نوروز برای خرید به بازار رفته بودیم که همه جلو می آمدند و ماچ می کردند گاهی هم برعکس است؛ مثلا یک نفر از شما خوشش نمی آید جلوی شما می پیچد و فحش می دهد ولی صبر آدم نیز حدی دارد؛ ولی در کل لذتی که در شهرت وجود دارد بسیار بیشتر از این ایرادهای کوچک است.
حرف آخر
من یک الی دو سال است به طور جدی روی موسیقی کار می کنم؛ به دو دلیل عمده یکی برادرم که آهنگسازی می کند و از من پشتیبانی کرد و دیگری حمید صدری از آهنگسازان درجه یک و شناخته شده ایران که به واسطه برادرم با او آشنا شدم. من نزد او رفتم و شروع به خواندن کردم و او هم نواخت و به شدت من را برای ادامه خوانندگی تشویق کرد.
یک شب در برنامه ساعت 25 تلویزیون با او مصاحبه می کردند و از او پرسیدند که بهترین خواننده ای که با او کار کرده اید کدام خواننده است؟ او گفت : احسان کرمی. من بهت زده تلویزیون را تماشا می کردم؛ چون حمید صدری با خواننده های بسیاری از جمله حامی و رضا یزدانی کار کرده است یا برای فیلم های بسیاری از جمله فیلم اصغر فرهادی یا رضا عطاران آهنگسازی کرده است؛ وقتی آهنگسازی در این حد و اندازه می گوید که شما چیزهایی بلد هستید ، باید مقداری جدی تر در این فضا حرکت کرد.
عامل دیگر پدربزرگ خدابیامرزم بود او وصیت کرد که ذکات صدای خوب این است که مردم آن را بشنوند؛ بنابراین موسیقی را جدی تر گرفتم و پیشنهاد خانم نیوشا بریمانی در اواخر سال گذشته برای کنسرت را قبول کردم و تمرین های مان را شروع کردیم و ان شاءالله 22 مرداد با خانم بریمانی و گروه گوشه کنسرت خواهیم داشت.