ماجرای ملیکا پارسادوست و پژمان جمشیدی چه شد؟

روایت ملیکا پارسادوست از شکایتش علیه پژمان جمشیدی ، فراتر از جزئیات یک پرونده قضایی ، تصویری از دشواری مسیر شاکیان پرونده های آزار جنسی در ایران ارائه می دهد

ماجرای ملیکا پارسادوست و پژمان جمشیدی چه شد؟

رویداد 24: روایت ملیکا پارسادوست از شکایتش علیه پژمان جمشیدی ، فراتر از جزئیات یک پرونده قضایی ، تصویری از دشواری مسیر شاکیان پرونده های آزار جنسی در ایران ارائه می دهد؛ مسیری که به گفته او ، از سرگردانی میان کلانتری و پزشکی قانونی آغاز شد و در دادگاه نیز با شرایطی همراه بود که احساس می کرد به جای شاکی ، خودش در جایگاه متهم قرار گرفته است.

وقتی پای یک چهره شناخته شده در میان باشد ، اثبات ادعای یک فرد عادی می تواند به نبردی نابرابر تبدیل شود. پرونده ملیکا پارسادوست از پژمان جمشیدی نیز صرفاً روایت یک شکایت نیست؛ بلکه شامل روایت هایی درباره شب حادثه ، مراجعه به پزشکی قانونی و فشارهایی است که به گفته شاکی ، پس از طرح شکایت بر او وارد شده است.

ملیکا پارسادوست ، متولد 27 فروردین 1384 در تهران ، بازیگر سینما ، تئاتر و تلویزیون است.

بازخوانی نشست تیرماه 1405 با حضور ملیکا پارسادوست ، ترانه علیدوستی و شماری از فعالان این حوزه ، بخش هایی از روند این پرونده و تجربه شاکی را بازتاب داده است.

فرار از خانه متهم و سرگردانی میان کلانتری و پزشکی قانونی

بر اساس روایت شاکی ، ملیکا پارسادوست پس از خروج از خانه متهم با پلیس تماس گرفت. به گفته او ، پس از حضور همسایگان و مدیر ساختمان ، پلیس او را برای مراجعه به پزشکی قانونی همراهی کرد. شاکی توضیح داده است که دلیل این اقدام ، حضور فرد دیگری در خانه و تلاش او برای بازگرداندن وی به طبقه پایین بوده است.

او در ادامه از وضعیت نامساعد جسمی و روحی خود پس از حادثه و مشکلاتی که برای پیگیری قانونی با آن مواجه شده ، سخن گفته است. به گفته پارسادوست ، در آن زمان قاضی کشیک در کلانتری حضور نداشت و روند رسیدگی با دشواری پیش می رفت.

او همچنین مدعی شده است که برای حفظ شواهد امکان استحمام نداشته و تنها پس از اعتراض حاضران در محل و پیگیری های خود توانسته در پزشکی قانونی معاینه شود.

پارسادوست در روایت خود ، از نحوه برخورد کارکنان پزشکی قانونی نیز انتقاد کرده و گفته است که معاینه برای او تجربه ای سرد و آزاردهنده بوده و به جای توجه کافی به آثار کبودی روی بدنش ، تمرکز اصلی بر بررسی بکارت قرار داشته است.

حضور در دادگاه؛ از روایت حادثه تا پرسش های خصوصی

به گفته پارسادوست ، جلسه دادگاه نیز برای او تجربه دشواری بوده است. او گفته که بدون حضور وکیل و در غیاب مادرش ، در جلسه ای حاضر شده که سه قاضی مرد ، سه وکیل متهم و خود پژمان جمشیدی در آن حضور داشتند و تنها زن حاضر در جلسه ، منشی دادگاه بوده است.

او روایت کرده که در چنین شرایطی مجبور بوده درباره خصوصی ترین بخش های زندگی و اتفاقات شب حادثه توضیح دهد؛ شرایطی که به گفته خودش ، با نگاه ها و پرسش هایی همراه بوده که احساس قرار گرفتن در جایگاه متهم را برای او ایجاد کرده است.

در مقابل ، به گفته شاکی ، متهم با انکار اتهام و ادای سوگند از خود دفاع کرده است.

چرا بخشی از جامعه و هنرمندان از متهم حمایت کردند؟

در نشست تیرماه ، ترانه علیدوستی با اشاره به فضای حاکم بر صنعت سینما ، از آنچه «امنیت مردان صاحب نفوذ» توصیف کرد ، انتقاد کرد. او معتقد بود که در چنین شرایطی ، اطرافیان یک چهره شناخته شده ممکن است پیش فرض خود را بر حمایت از او قرار دهند و فرصت شنیده شدن صدای شاکی را محدود کنند.

ملیکا پارسادوست نیز گفته است که هدفش از طرح شکایت ، تنها پیگیری مسئله شخصی خود نبوده و می خواسته صدای دخترانی باشد که به دلیل ترس از قضاوت اجتماعی یا آسیب به آبرو ، سکوت می کنند.

او همچنین از واکنش های گسترده در فضای مجازی و حمایت برخی هنرمندان از متهم سخن گفته و این واکنش ها را عاملی برای افزایش احساس تنهایی و فشار روانی خود دانسته است.

پرونده ای فراتر از یک دعوای قضایی

این پرونده ، فارغ از نتیجه قضایی آن ، بحث های گسترده ای درباره نحوه برخورد با شاکیان پرونده های آزار جنسی ، فرآیند معاینه در پزشکی قانونی و شرایط حضور قربانیان در دادگاه ایجاد کرده است.

در نشست تیرماه 1405، همچنین درباره قوانین و شیوه برخورد قضایی با چنین پرونده هایی بحث شد. منتقدان معتقدند مجازات های محدود و دوگانه در برخی مواد قانونی ، از جمله مجازات هایی که میان اعدام و شلاق قرار می گیرند ، لزوماً به پیشگیری از خشونت یا حمایت موثر از شاکیان منجر نمی شوند.

پرونده ملیکا پارسادوست و پژمان جمشیدی ، پیش از تأیید حکم شلاق متهم در دیوان عالی کشور ، بار دیگر توجه افکار عمومی را به این پرسش معطوف کرد که نظام قضایی و اجتماعی چگونه باید با شاکیان پرونده های آزار جنسی برخورد کند؛ از نخستین مراجعه به پلیس و پزشکی قانونی گرفته تا حضور در دادگاه و حمایت های پس از طرح شکایت.

در نهایت ، فارغ از نتیجه هر پرونده مشخص ، ایجاد فرآیندی امن ، منصفانه و عاری از سرزنش برای شاکیان و نیز رعایت حقوق قانونی متهمان ، از مهم ترین الزامات رسیدگی عادلانه به چنین پرونده هایی است.