مشکلات سفر به مریخ چیست؟

در این مطلب جدید در سال 1405 و سال 2026 ، مشکلات سفر به مریخ و چرا سفر به مریخ بی بازگشت است و اولین کشوری که به مریخ رفت و فیلم سفر به مریخ و انسان به کدام سیارات سفر کرده و بلیط سفر به مریخ و سفر به ماه و سفر به مریخ ایلان ماسک و اولین سفر انسان به مریخ در نم نمک.

مشکلات سفر به مریخ چیست؟

گفته می شود مریخ دومین خانه انسان خواهد بود؛ نزدیک تر بودن این سیاره به زمین و شرایط مناسب تر نسبت به باقی سیارات منظومه شمسی ، سیاره سرخ را به محتمل ترین کاندید برای مهاجرت انسان تبدیل کرده است. اما برای مسکونی کردن مریخ ، طی مسافت 225 میلیون کیلومتری قسمت آسان ماجرا خواهد بود.

هنوز هیچ انسانی موفق نشده بر روی مریخ پای بگذارد ، مگر در فیلم های علمی و تخیلی. اگر بخواهیم سیاره سرخ را توصیف کنیم در یک کلام باید بگوییم زندگی در مریخ فلاکت بار خواهد بود. مریخ چنان بیابان مرده ، بایر و منجمدی است که سیبری در برابر آن بهشت به نظر خواهد رسید. اما دمای بسیار سرد ، کمبود اکسیژن برای تنفس و سطوح مختلف تشعشعات خطرناک تنها قسمتی از ویژگی هایی است که زندگی در مریخ را به جهنمی سرخ تبدیل می کند. زمستان های مریخ دو برابر طولانی تر از چیزی است که بر روی زمین تجربه می کنیم؛ در حالی که آب در مریخ وجود دارد ، اما به شکل یخ هایی سفت تر از صخره. تمام این مشکلات باعث می شود تا در مورد خانه دوم خطاب کردن این سیاره تجدید نظر کنیم. سخنران TED و تکنولوژیست استفان پترانک کتاب کاملی در مورد مخاطرات زندگی در مریخ به نگارش درآورده که در ادامه ، نکات اصلی آن را مشاهده خواهید کرد.

هر سال در مریخ 687 روز طول می کشد

روزهای مریخ چندان بلندتر از روزهای زمین نیستند؛ در سیاره سرخ هر روز 24 ساعت و 39 دقیقه و 25 ثانیه طول می کشد ، هر سال مریخ 687 روز است و این به آن معنی است که فصل ها در مریخ حدود دو برابر طولانی تر از فصول زمین هستند. همچنین به دلیل تخم مرغی بودن مدار این سیاره به دور خورشید ، تفاوت دما میان فصول در آن بسیار بیشتر از اختلاف دمای زمستان و تابستان در زمین است.

در استوای مریخ دمای هوا در روز تا 20 درجه سلسیوس و شب ها به 70- درجه می رسد

حدود 60 درصد از نوری که زمین از خورشید دریافت می کند به مریخ میرسد؛ این میزان تقریباً همانند نوری است که در یک غروب زمستانی در شهری مثل میلان ، پکن و یا شیکاگو می توانیم تجربه کنیم. مستقر شدن فضانوردان در نزدیکی استوای مریخ به آن ها این امکان را می دهد که روزهای نسبتاً مطبوعی را داشته باشند؛ اما شب های سیاره سرخ به راحتی تا 70- درجه سلسیوس سرد خواهد شد؛ بنابراین تاسیساتی برای حفاظت از فضانوردان در برابر این سرمای وحشتناک لازم خواهد بود.

گیاهان احتمالاً می توانند در محیطی با یک دهم فشار اتمسفر زمین زنده بمانند

خاک مریخ شباهت زیادی به خاک برخی نواحی زمین مانند دره های خشک قطب جنوب و یا ارتفاعات آتشفشانی هاوایی دارد. فضانوردان احتمالاً بتوانند در گلخانه هایی باد شونده ، گیاهانی را برای تأمین غذا در این سیاره کشت دهند؛ این گلخانه ها فشار اتمسفر لازم برای زنده ماندن گیاهان را تأمین خواهند کرد. البته گیاه شناسان انتظار دارند برخی گیاهان بتوانند در اتمسفری با یک دهم فشار زمین نیز رشد کنند؛ اگرچه هنوز نمی دانیم تفاوت میزان جاذبه چه تأثیری در رشد گیاهان خواهد گذاشت.

بیشتر از یک و نیم میلیون کیلومتر مکعب آب در سطح مریخ وجود دارد ، اگرچه تقریباً تمام آن یخ زده است

اگر بتوانیم دمای مریخ را افزایش دهیم ، با این کار گازهای یخ زده درون جو این سیاره آزاد خواهند شد که باعث ایجاد اثر گلخانه ای می شود. پس از آن یخ های سطحی مخصوصاً در نواحی نزدیک استوا ذوب خواهند شد؛ بنابراین رودخانه هایی بر سطح مریخ جاری خواهند شد که می توان از آن ها برای کشت گیاهان خارج از گلخانه استفاده کرد؛ این گیاهان به مرور اکسیژن را به جو مریخ اضافه خواهند کرد.

جو مریخ از 95 درصد دی اکسید کربن تشکیل شده است

اکسیژنه کردن جو مریخ کاری بسیار طولانی مدت خواهد بود. هوایی که انسان بر روی زمین تنفس می کند از 21 درصد اکسیژن و 78 درصد نیتروژن تشکیل شده است؛ این میزان ترکیبی حیاتی برای ما است. با میزان کمتری از اکسیژن احساس خفگی خواهیم کرد و اکسیژن بیشتر ، می تواند به شُش هایمان صدمه وارد کند. اگرچه نیتروژن از طریق شُش ها جذب نمی شود ، اما بیشتر هوایی که نفس می کشیم را تشکیل می دهد و باعث می شود میزان مناسبی از اکسیژن را دریافت کنیم. تکامل یافتن انسان با شرایط آب و هوایی زمین به آن معنی است که اگر بخواهیم مریخ را به سیاره ای مسکونی تبدیل کنیم ، مجبوریم نه تنها اکسیژن مورد نیاز را به جو این سیاره پمپاژ کنیم ، بلکه باید ترکیب 95 درصدی دی اکسید کربن جو را با گازی دیگر جایگزین کنیم؛ و پس از آن با کم شدن میزان دی اکسید کربن جو اثر گلخانه ای کاهش می یابد که باعث سردتر شدن مریخ خواهد شد.

با خانه تماس نگیرید ، کسی صدایتان را نمی شنود

در دورترین فاصله 21 دقیقه طول می کشد تا سیگنال های رادیویی از زمین به مریخ برسد. فضاپیمایی که می خواهد به سمت مریخ حرکت کند باید به هوش مصنوعی قدرتمندی مجهز شده باشد که در مواقع ضروری بتواند تصمیمات مناسب را اتخاذ کند؛ زیرا زمان لازم برای گرفتن فرامین از زمین وجود نخواهد داشت.

مشکلات روحی سفر به مریخ

در سفر های فضاییِ بسیار طولانی ، فضانوردان با چه چالش های روحی و جسمی روبرو خواهند بود؟ مارک جربلوم مدرس روان پزشکی در دانشگاه ملبورن و عضو کمیته پزشکی حیات در فضا ، در پاسخ به این پرسش ، 6 معضل مرتبط با سلامتی برای چنین مسافرانی را مشخص کرده است.

1. ناخوشی فضایی

در روی زمین چیزی شبیه به یک ژیروسکوپ کوچک در مغزتان به شما آگاهی کاملی از حرکتتان در فضا می دهد. همین آگاهی است که در زمان چرخاندن سر ، شتاب گرفتن و یا تغییر مکان ، حتی اگر چشمانتان بسته باشد ، شما را از این تغییرات آگاه می کند و البته خبری از آن درفضا نیست. جربلوم می گوید : " در مکانی با نیروی گرانش صفر چنین حسی کارآیی خود را از دست می دهد و در نتیجه آن فضانورد زمان زیادی را با حالت تهوع می گذراند. بسیاری از فضانوردان روز های زیادی را به سبب این ناخوشی که بی شباهت به دریازدگی نیست ، با حال عمومی بسیار بد می گذرانند.

مثال های زیادی از ناخوشی فضایی وجود دارد. برای نمونه در سال 1968 وقتی ناسا آپولو 8 را به فضا فرستاد ، فرانک بورمن در راه ماه به سبب همین بیماری آنچنان ناخوش شد که هیئت کنترل در صدد کاهش زمان ماموریت بود.

خوشبختانه همچون دریازدگی ، ناخوشی فضایی هم بعد از گذشت زمانی در حدود دو هفته رفع می شود و بدن فضانوردان به شرایط عادت می کند.

2. اضطراب روانی

با وجود پیشرفت های تکنولوژیکی ، سفر های فضایی هنوز در ذات خود خطرناک هستند. غوطه ور بودن در سلولی مهر و موم شده در حالی که زنده ماندن به عملکرد ماشین هایی که آب و هوا را تصفیه می کنند ، بستگی دارد. جربلوم در این باره می گوید : " ما هنوز دقیقا نمی دانیم ماه ها زندگی در کپسولی بدون تغییر در حالیکه آن طرف پنجره چیزی جز تاریکی مطلق وجود ندارد ، با روان انسان چه می کند. "

5 چالش سلامتی در سفر به مریخ

تحقیقات در این زمینه ثابت کرده است در محیط های خشن ، حفظ سلامت روانی از طریق اعمالی ساده تر می شود. این اعمال مانند عبادت ، مراقبه و البته واقعیت مجازی می تواند یکنواختی این سفر را کم رنگ کند.

3. ضعف عضلانی

در ایستگاه بین المللی فضایی (ISS) هیچ جاذبه ای وجود ندارد و جاذبه مریخ یک سوم کره زمین است. به عقیده جربلوم ماهیچه های ما روی زمین آنچنان درگیر مبارزه با این جاذبه هستند که غیبت آن ضعفی سراسری را برای آن ها رقم خواهد زد. جربلوم ادامه می دهد : " فضانوردان برای حفظ سلامت عضلات و تناسب قلب و عروق هر روز باید 2 تا 3 ساعت ورزش کنند. در این شرایط بدون ورزش روزانه ، بافت عضلانی قلب کاهش می یابد که موضوعی خطرناک و کشنده است. "

بد نیست بدانید شوروی در دوران جنگ سرد ، اولین کشوری بود که لباس هایی مخصوص برای فضانوردان با فشار داخلی ساخت. این لباس مخصوص با لقب لباس پنگوئن ، همواره فشاری مصنوعی به پوست ، ماهیچه و استخوان فضانورد وارد می کرد که در نتیجه آن انجام تمام کار ها برای او سخت تر می شد. لباس پنگوئن البته با وجود کارآیی ، فاصله زیادی با یک لباس ایده آل فضایی داشت.

4. مشکلات چشمی

در ایستگاه بین المللی فضایی ، معلق بودن اشیا در فضای کابین ها و احتمال برخورد با چشم فضانوردان همواره یک خطر بالقوه برای سلامتی آن ها است ، اما به عقیده جربلوم نبود جاذبه و درنتیجه عدم حرکت مایعات ، خطرِ به مراتب بزرگتری برای سلامت چشم فضانوردان است. جربلوم می گوید : " بیشتر آن ها در فضا مجبور به استفاده از عینک می شوند و بعضی از آن ها حتی پس از بازگشت با تغییراتی دائمی در شماره چشمانشان روبرو می شوند. "

جربلوم عقیده دارد این تغییر در بینایی و زوال چشم در نتیجه حرکت مایعات چشمی در جهتی مخالف جهت طبیعی اش به داخل جمجمه می باشد. این موضوع درنهایت تورمی در قسمت پشت چشم ها بوجود می آورد که شکل لنز ها را برای همیشه تغییر می دهد. او ادامه می دهد : " این تورم ظاهرا باعث ایجاد مشکلاتی برگشت ناپذیر در بینایی می شود و ما هنوز در اول راه شناخت آن هستیم. "

5. سرفه و سرماخوردگی

اگر شما در روی کره زمین به سرماخوردگی دچار شوید ، این مشکل با مراجعه به پزشک و استراحت به راحتی قابل رفع است ، اما سرماخوردگی در فضا مسئله دیگری است. علاوه بر اشکالات قابل حدس ، سیستم ایمنی بدن به خوبیِ زمین در فضا عمل نمی کند بنابراین یک سرماخوردگی ساده ممکن است منجر به قرنطینه چند هفته ای یک فضانورد شود.

جربلوم می گوید : "ما هنوز به درستی نمی دانیم چرا باکتری ها در فضا خطرناک تر می شوند. علاوه بر آن اگر شما در ایستگاه فضایی عطسه کنید ، قطرات آب دهان شما تا ابد در آن محیط در حرکت خواهد بود. اگر شما در چنین وضعیتی به آنفولانزا دچار شوید احتمالا بقیه را هم بیمار خواهید کرد و این موضوع باتوجه به محدودیت دسترسی به پزشک و البته راه بسیار طولانی تا نزدیک ترین بیمارستان ، بسیار خطرناک خواهد بود. "

6. اضطرار های پزشکی

خوشبختانه تا به امروز وضعیت اضطراری پزشکی در فضا پیش نیامده است ، اما تمام فضانوردان برای مواجهه با چنین وضعیتی آموزش می بینند. برای نمونه فضانوردان ایستگاه بین المللی فضایی نوعی احیای قلب در شرایط بدون جاذبه را ابداع کرده اند. در این حالت فرد احیا کننده با چسباندن پا ها به سقف و فشار دادن بیمار به کف کابین ، مراحل احیا را انجام می دهد.

همه این ها درحالیست که در شرایط اورژانسی عملیات نجات از ایستگاه فضایی در عرض یک روز ممکن است؛ اما این زمان برای مسافران مریخ به 8 ماه افزایش می یابد. به عقیده جربلوم به همین دلیل فضانوردانِ حاضر در سفر به مریخ باید آمادگی بیشتری در مواجهه با چنین شرایطی داشته باشند. او ادامه می دهد : "در این شرایط تمام کار های ساده ، مشکل می شود.

اعمال ساده ای مثل انتقال بیمار به برانکارد ، خارج کردن فضانورد از لباس مخصوص و جابجایی او به میز جراحی همه و همه به سختی انجام می شود. درصورت انجام درست تمام مراحل ، هنوز بیمار باید در حضور یک پزشک ، یک گیاه شناس و تعدادی دانشمند جراحی شود. در بهترین حالت یک جراح اورتوپد از روی زمین شما را راهنمایی خواهد کرد با این توضیح که این اطلاعات با تاخیری 20 دقیقه ای به شما خواهد رسید. "

بنابر همین دلایل دانشمندان تلاش می کنند روی زمین ، شرایط سفر به مریخ را شبیه سازی کنند تا با تجربه مشکلات محتمل در سفر به مریخ ، بهترین راه حل را برای این مشکلات بیابند.