بیوگرافی شهید مصطفی ردانی پور و همسرش + فرزندان

مصطفی ردانی پور و بیوگرافی مصطفی ردانی پور و اخبار مصطفی ردانی پور و حواشی مصطفی ردانی پور و مصطفی ردانی پور کیست و مصطفی ردانی پور کجاست و چه خبر از مصطفی ردانی پور و بیماری مصطفی ردانی پور و فوت مصطفی ردانی پور و مصطفی ردانی پور اهل کجاست و علت شهادت مصطفی ردانی پور و درگذشت مصطفی ردانی پور و عکس همسر مصطفی ردانی پور و فرزند شهید مصطفی ردانی پور و مزار شهید مصطفی ردانی پور و شهید ردانی پور عروسی و نحوه شهادت شهید مصطفی ردانی پور و عکس شهید مصطفی ردانی پور و شهید ردانی پور و امام زمان و شهید مصطفی ردانی پور ویکی پدیا در نم نمک.

زندگینامه شهید مصطفی ردانی پور و همسر و فرزندانش

به گزارش نم نمک ، مصطفی ردانی پور در سال 1337 در اصفهان متولد شد. وی تحصیل در هنرستان را به دلیل جو طاغوتی رها کرد و به تحصیل علوم دینی در حوزه علمیه پرداخت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل سپاه ، شهید ردانی پور با عضویت در شورای فرماندهی سپاه یاسوج ، فعالیت های همه جانبه خود را آغاز کرد. با شروع جنگ تحمیلی ، ردانی پور به همراه تعدادی از هم رزمان خود ، از کردستان وارد جنوب شد و با نیروهای اعزامی از اصفهان که در نزدیکی آبادان ، جبهه دارخوین مستقر بودند ، شروع به فعالیت کرد.

در جریان عملیات فتح المبین در فروردین ماه سال 1361، برادر کوچکترش به شهادت رسید و خود نیز به شدت مجروح و یک دستش معلول شد. او در همان حالی که دستش مجروح و در گچ بود ، برای شرکت در عملیات بیت المقدس به جبهه شتافت و پس ازآن در عملیات رمضان ، فرماندهی قرارگاه فتح سپاه را بر عهده داشت.

او در عملیات های محرم ، والفجر 1، والفجر 2 حضور داشت و تا لحظه شهادت ، هرگز جبهه را ترک نکرد.

وضعیت ازدواج و همسر شهید مصطفی ردانی پور

سه روز پس از ازدواج ، مجاهدت های این روحانی در عملیات «والفجر 2 » به اوج و نقطه رهایی خود رسید و جسم پاکش در 15 مرداد 1362 در منطقه حاج عمران ، غریبانه بر زمین ماند و روح مطهرش آسمانی شد.

همسرش می گوید : شهید حجت الاسلام مصطفی ردانی پور برای عروسیمان علاوه بر میهمانان ، یک کارت دعوت نیز برای حضرت زهرا سلام الله علیها می نویسد و به ضریح حضرت معصومه(س) می اندازد ، شب حضرت زهرا(س) را در خواب می بیند که به عروسی آمده ، شهید ردانی پور به ایشان می گوید : خانم! قصد مزاحمت نداشتم ، فقط می خواستم احترام کنم. آن حضرت پاسخ می دهند : «مصطفی جان! ما اگر به مجالس شما نیائیم به کجا برویم؟

تواضع و سادگی مصطفی

اکبر عنایتی ، زاده اصفهان که دوران سربازی خود را در زمان جنگ و در ارتش گذرانیده ، پس از اتمام دوران خدمت و به خاطر علاقه و ارتباطی که با نیروهای سپاه و بسیج داشته به رزمندگان لشکر 14 امام حسین (ع) ملحق می شود تا جایی که در اواخر جنگ به سمت فرماندهی عملیات تیپ 22 بعثت این لشکر می رسد.

وی در بخشی از کتاب «زندگی به سبک عاشقی» به بیان خاطرات خود از چند روز هم رزمی با شهید مصطفی ردانی پور  می گوید : «عملیات والفجر مقدماتی در فکه موفقیتی نداشت. تعدادی از بچه ها شهید شدند و پیکرشان هم در همان جا ماند. لشکر (14 امام حسین) در این عملیات یگان پشتیبان بود و وارد عمل نشد.

فروردین 1362 بود که گفتند قرار است عملیات «والفجر 1 » در منطقه شمال غرب فکه شروع شود. لشکر به طرف منطقه عین خوش اردوکشی کرد. فرماندهی و کادر گردان را برای شناسایی بردند و منطقه را نشان دادند. یکی دو بار برای شناسایی رفتیم. می گفتند کاملاً جاده ها و مناطق را شناسایی کنید. موضع تک ، منطقه تجمع ، خط اول دشمن و همه این ها را شناسایی کنید.

من معاون گروهان بودم و به اصطلاحات نظامی علاقه زیادی داشتم و در ارتش آن ها را یاد گرفته بودم. در آن زمان از اصطلاحات نظامی در سپاه استفاده نمی شد. ما را که به خط نبرد بردند ، گفتند که اینجا موقعیت مدنظر است و از اینجا عمل می کنیم. منظورشان همان موضع تک بود.

این ها را شناسایی کردیم ، بعد هم گردان ها را به سمت عین خوش حرکت دادند. ماهم رفتیم و در منطقه عین خوش چادر زدیم. چهار پنج گردان را با هم بردند و در منطقه مستقر شدند. قرار شد «والفجر 1 » ادامه ای باشد برای عملیات محرم که تقریباً در همان منطقه انجام شده بود.

در آنجا کمی ماندیم. ورزش را ادامه می دادیم. ضمن آمادگی جسمانی به نوعی بچه ها را سرگرم کرده بودیم. از زمان عملیات محرم ، آقای محمدرضا ابو شهاب ، فرمانده لشکر شده بود و حسین خرازی و مصطفی ردانی پور به سپاه سوم رفته بودند.

یک روز در کمال تعجب ، مصطفی ردانی پور ، بدون سمت و به مثابه نیروی ساده به گردان ما ، یعنی گردان حاج مصطفی نصر آمد. دلیلش را نمی دانستیم ولی برای همه تعجب آور بود که آقای ردانی پور که فرمانده سپاه سوم بود ، چرا به مثابه نیروی ساده وارد گردان شده است!؟

شهید مصطفی ردانی پور و شهید حسن باقری

آقای ردانی پور قرارگاه را رها کرده و یک اسلحه کلاش برداشته و به مثابه نیرویی ساده به گردان ما آمده بود. مصطفی نصر هم خجالت می کشید که به او حرفی بزند. آقای ردانی گفت : آقای نصر ، من به عنوان یه نیرو اومدم اینجا.

مصطفی نصر خیلی مودبانه و آرام حرف می زد. سرش را زیر انداخت و گفت : حاج آقا ردانی پور ، ما را شرمنده نکنین. گفت : اصلاً این حرفا نیست. اون چیزی رو که من بهتون گفتم ، اجرا کنین و کار خودتون رو بکنین. من یه نیروی معمولی هستم و تو گردان شما می مونم.

من هنوز سیستمی از ارتش در ذهن داشتم و باید سلسله مراتب را رعایت می کردم. برای همین می ترسیدم راجع به این موضوع تجسس کنم و حتی خجالت می کشیدم که از یک رده بالاتر از خودم سوال کنم که موضوع چیست. این سوالی بود که در ذهن خیلی از بچه های لشکر شکل گرفته بود ولی باوجوداین از کنکاش در آن پرهیز می کردند.

حاج مصطفی نصر گفت : حاج آقا اگه صلاح می دونین ، پیش این بچه ها برین و تو چادر استراحت کنین. آقای ردانی پور پذیرفتند و به چادر ما آمدند. هر روز صبح که بلند می شدیم و گروهان را به خط می کردیم ، آقای ردانی پور مثل بقیه نیروها در ستون گروهان می ایستاد. می خواستم بشین و برپا و نرمش بدهم ولی خجالت می کشیدم. با این حال خودش طوری جو را حاکم کرده بود که هیچ کس ، به علت حضور ایشان ، نباید در کارش کوتاهی می کرد.

چند روز بعد گردان حضرت امیرالمومنین (ع) و امام حسین (ع) را به اضافه چند گردان پشتیبانی رزم و خدمات رزم به سمت غرب حرکت دادند. روزی که قرار بود گردان ها به سمت غرب بروند ، آقای ردانی پور هم رفت. آن روز با چند نفر از بچه ها از ورزش برگشته بودیم. جلو در اتاق ایستاده بودیم. ناگهان دیدم آقای ردانی پور پشت موتور با یک نفر دیگر به آنجا آمدند. بچه ها را صدا زدند.

حلالیت خواستن

همان چند نفر بودیم که در منطقه عین خوش همراه ایشان داخل یک چادر بودیم. همه بچه ها را یکی یکی بغل کرد و بوسید و بعد به ما گفت : حلال کنین و من را ببخشین. گفتیم که حاج آقا ، ما را شرمنده نکنید بچه ها را در بغل گرفتند. انوری به شوخی گفت : حاج آقا ، نکنه این دفعه دیگه رفتنی هستین!؟ آقای ردانی گفتند : اگه خدا بخواد! و خداحافظی کرد و رفت.

گردان ها وارد پیرانشهر شده بودند. به ما هم در جنوب ، آماده باش دادند. ما آموزش هایمان را می دیدیم و هم تجهیز می شدیم و سازمانمان را مرتب نگه می داشتیم. مدتی بعد خواستند چند گردان دیگر را به سمت غرب حرکت دهند. لشکر آن قدر مشکل داشت که با کمبود اتوبوس مواجه شده بودند. با اصفهان تماس گرفتند و بیست دستگاه اتوبوس واحد شهری آوردند.

نیمه دوم تیرماه بود که بچه ها را سوار بر اتوبوس به غرب فرستادند. به سبب کمبود جا ، اضافه بر ظرفیت هم سوار کرده بودند. نیروها بااین همه تجهیزات و امکانات ، داخل اتوبوس ها به هم چسبیده بودند. قرار بود که از شهر دارخوین به سمت پیرانشهر برویم ولی در بین راه ، برنامه عوض شده بود و دستور دادند به سنندج برویم.

خستگی راه طاقت فرسا بود. جاده های کردستان هم امنیت نداشت. نیروی تأمین گذاشته بودند که در راه ما را همراهی می کرد تا سرانجام به سنندج رسیدیم. آنجا دستور دادند که باید به پادگان هفت تیر بروید. آنجا متعلق به اداره آب و فاضلاب بود. چندین سوله داشت. ما را آنجا بردند. در آنجا شنیدیم که عملیات والفجر 2 شروع شده است.

در منطقه حاج عمران چندین ارتفاع را گرفته بودند ولی نتوانسته بودند نگهداری کنند و ازدست داده بودند. ارتفاعات مدام دست به دست می شد. دراین بین تعدادی از بچه های ما شهید شدند؛ ازجمله آقای حسین برهانی از گردان امام حسین (ع) و آقای جواد نوروزی که خبر شهادتشان رسید.

خبر بسیار ناراحت کننده ای که بعد از عملیات «والفجر 2» رسید ، شهادت آقای ردانی پور بود. او روی ارتفاعات منطقه والفجر 2 شهید شد و جسدش با وجود جست وجوی زیاد پیدا نشد. واقعاً نگران کننده بود و تحملش برای بچه ها سخت بود.